11 november in teken van sociale bescherming


11 november is niet enkel de nationale vrouwendag. Het is ook de dag waarop de stappers van Groenplus naar Parijs vertrekken en de Climate Miles in ons land langs komt. En natuurlijk is 11 november ook de centrale dag van de jaarlijkse 11-11-11 campagne. Het thema dit jaar is ‘sociale bescherming‘.

Voor ons is het vanzelfsprekend om beroep te kunnen doen op gezondheidszorg, kindergeld of een pensioen, maar zowat 5 miljard mensen kunnen daar helemaal niet op rekenen. Je kan op heel wat manieren deze waardevolle campagne ondersteunen. Want zonder sociale rechtvaardigheid zullen we ook ecologische kwesties zoals de klimaatverandering niet kunnen aanpakken.

 

armoede, vrouwen, ongelijkheid en milieu: één strijd


Deze morgen een eerste shift gedaan voor 11-11-11, en dinsdag ga ik mee deur aan deur spullen verkopen. Ik blijf het belangrijk vinden deze campagne te steunen, want uiteindelijk is het probleem van de mondiale ongelijkheid super belangrijk én ook gelinkt aan de tine voedseloverschot-500x375grote milieu-uitdagingen. Ik ben trouwens blij met de toenemende aandacht die 11-11-11 besteedt aan onze levensstijl, deze keer met een campagne tegen voedselverspilling. Met ‘sorry is niet genoeg’ legt de organisatie een link tussen de manier waarop we hier met voedsel omgaan en de honger in de wereld. Dus als je ergens onderweg of aan huis aangesproken wordt door 11-11-11 vrijwilligers, laat je hart spreken.

Er is trouwens nog meer dat onze aandacht verdient in de periode van 11 november. Want dit is ook traditioneel de vrouwendag. Deze keer met een evenement in Vilvoorde met als centraal thema. ‘Armoede moe’. De Vrouwendag sluit naadloos aan bij de actualiteit met als bijzonder gaste Anna Coote. Zij werkt voor de New Economics Foundation waar heel wat denkwerk gebeurt rond alternatieven voor het huidige economische model dat zowel sociaal als ecologisch rampzalige gevolgen heeft. Alle info kan je hier vinden.

met de gebakken peren


Zowat 2 000 hectaren peren zullen dit jaar met financiële steun van Vlaanderen en de EU niet geoogst worden. Een hectare kan tot 50 000 kilogram peren opbrengen, dus spreken we hier over 100 miljoen kilogram gezond fruit dat hangt te rotten aan de bomen. Ondertussen worden vergelijkbare regelingen uitgewerkt voor appels, bloemkool, broccoli, witte en rode kool, tomaten, paprika en komkommer. Dat zoveel voedsel wordt verspild is natuurlijk hemeltergend, alleen in eigen land leeft 15% van de bevolking op of onder de armoedegrens en kan zich verse groenten en fruit vaak niet permitteren. 

Een simpele manier om hiermee om te gaan is Poetin de schuld te geven. Hij heeft de boycot ingesteld – als reactie op een boycot van onze kant – en dus is het logisch dat de overheid de boeren dan maar financieel ondersteunt. Maar zou het niet gebakken peerbeter zijn eens naar het voedselsysteem te bekijken. Steeds grootschaliger, steeds meer monoculturen, steeds meer gericht op export, steeds meer afhankelijk van fossiele brandstoffen en bestrijdingsmiddelen? En volledig in functie van economische logica. Ook zonder politieke boycots wordt er heel veel voedsel vernietigd om de ‘markt niet te verstoren’ of ‘de prijs in stand te houden’.

Heel wat mensen zijn terecht verontwaardigd om deze gang van zaken en vragen zich af wat er aan te doen valt. Je kan moeilijk zelf de peren gaan plukken en dan hier gaan uitdelen (je zal trouwens niet toegelaten worden in de boomgaarden). Toch kunnen we meer doen dan zuchten. Je verontwaardiging tonen, politici aanspreken, zelf zorgen dat je geen voedsel weggooit of zelfs meer peren eten. Maar uiteindelijk zal een structurele verandering nodig zijn, en daar is veel actie en druk voor nodig. Het is alvast een goede zaak dat het thema wordt opgepikt in de volgende campagne van 11-11-11, sorry is niet genoeg, Je kan hier mee voor engageren en zelf een lokale actie organiseren. In Gent kan je op 20 september terecht voor ‘Feed the 5000’ dit in kader van ‘niets is verloren’. We zullen als burger en consument dus heel duidelijk moeten maken aan producenten en politici dat we een ander voedselmodel willen. Het ergste wat we bij deze kwestie kunnen doen is niets. (vrij naar Stephane Hessel)

 

het oordeel van 11-11-11 en Natuurpunt


Ook 11-11-11 heeft ondertussen een grondige analyse gemaakt van de verschillende politieke programma’s. Het hele dossier kan je hier bekijken, maar voor wie geen tijd heeft toch een korte samenvatting. 11-11-11 heeft op basis van een zes thema’s de verschillende partijen naast elkaar gezet. Ze bekijken of het thema aan bod komt, of er concrete voorstellen zijn en hoe groot de ambitie is.

1. Ontwikkelingssamenwerking:

ontwikkelingssamenwerking

2. Rechtvaardige fiscaliteit:

rechtvaardigefiscaliteit

3. Klimaatbeleid:

klimaatbeleid

4. Internationale handel:

internationalehandel

5. Migratie:

mirgratie

6. Duurzame voedselsystemen en voedselveiligheid

duurzamevoedselsystemen

Ook Natuurpunt heeft zich over de verschillende programma’s gebogen en komt tot volgend kleurrijk overzicht:

Natuurpuntanalyse

We hadden eerder al vergelijkbare oefeningen van Netwerk Duurzame Mobiliteit, Eva, Bond Beter Leefmilieu en daar sluiten 11-11-11 en Natuurpunt zich ook bij aan. Groen heeft duidelijk het beste programma als het gaat over natuur en bos, klimaat, ontwikkelingssamenwerking, dierenwelzijn, duurzame mobiliteit, eerlijke handel, voedsel, migratie, en eigenlijk alles wat belangrijk is. Al blijft het natuurlijk afwachten of VOKA even positief zal zijn…

België is geen eiland


Een geslaagde campagne van 11-11-11 kon de voorbije dagen op flink wat aandacht rekenen. Met opvallende affiches met belgiegeeneilandonze politici in exotische hemdjes vraagt deze organisatie aandacht voor de bredere mondiale thema’s in de verkiezings-campagne. Want jammer genoeg hebben onze leiders meer en meer de neiging te bakkeleien over pietluttigheden zonder zich al te veel te bekommeren over het grote verhaal.

Als ik eerlijk ben moet ik toegeven dat het ook binnen Groen niet altijd makkelijk is dit thema voldoende aandacht te geven. Let wel, in het verkiezingsprogramma zit een hoofdstuk ‘internationaal’ met thema’s als een eerlijke globalisering, democratisering van de internationale instellingen, mensenrechten, eerlijke handel, conflictpreventie en ontwikkelingssamenwerking. Goed voor 21 bladzijden stevige standpunten, en ook in de teksten over klimaat, voedsel en biodiversiteit is er veel aandacht.

Als ik naar de praktijk van het lokale niveau kijk, dan is het tijdens de tredmolen van dagelijkse beslissingen moeilijker om het eilandgevoel te vermijden. Vanavond hebben we bijvoorbeeld gemeenteraad, er staan 65 punten ter bespreking op de agenda maar eigenlijk niet één die met mondiale ontwikkelingen te maken heeft. Een punt gaat over de subsidiëring van Oxfam wereldwinkels, en verder zijn er een paar punten die te maken hebben met (vooral Europese) migratie. Maar tot hiertoe hebben we in de gemeenteraad nog geen debatten gevoerd over hoe we de stad kunnen voorbereiden op een postfossiel tijdperk, of hoe we de voedselvoorziening zullen organiseren als de klimaatchaos verder oprukt.

Dit heeft ook te maken met een structurele fout in ons democratisch systeem. We worden bijna verplicht tot korte termijn denken (tot volgende verkiezingen) én lokaal denken (enkel wat onze kiezers aanbelangd). Stel je voor dat we als inzet van de volgende verkiezingen de strijd tegen armoede en klimaatverandering kunnen maken. Zou dit geen beter idee zijn dan nog wat te neuzelen over hoe we bevoegdheden verdelen in dit land?

11.11.11


Gisteren opnieuw enkele uren aan Dampoort station gestaan met chocomelk, wenskaarten en nog wat spullen in de hoop wat geld in te zamelen voor 11-11-11. Zoals wel voldoende geweten is voert deze organisatie campagne voor een bindend klimaatakkoord en om voldoende steun te voorzien voor de landen die al getroffen worden door klimaatverandering.

En dat die campagne hard nodig is mag blijken uit volgende gegevens. Vooreerst blijkt ons land er niet eens in te slagen om vroegere afspraken hierover na te komen. Zo heeft ons land eerder 150 miljoen beloofd voor een fonds ter ondersteuning van de slachtoffers. Wat blijkt nu, slechts 88 miljoen ervan is gestort. Daarbij gaat de federale volgend jaar 400 of 500 miljoen besparen op ontwikkelingssamenwerking (Dexia krijgt moet ook wat geld krijgen natuurlijk).

Wie denkt dat Vlaanderen het beter doet moet ik alweer ontgoochelen. Ondanks veel plechtige woorden van minister Schauvlieghe blijkt de opmaak van het Vlaamse klimaatplan niet echt vlot te verlopen en zit de kans er in dat we gewoon weer ‘schone’ lucht gaan kopen om in orde te zijn. Het is ronduit beschamend dat op alle politieke niveaus zo arrogant wordt omgegaan met beloftes en mensenlevens.

Dus ga ik dit weekend weer koppig de straat op voor 11.11.11. Misschien zal het verkopen van wenskaarten niet voor structurele oplossingen zorgen, maar voor mij voelt het als een plicht om dergelijke actie zowel politiek als financieel te steunen. Ik hoop dus van u hetzelfde als u dit weekend mensen met het 11-11-11 materiaal ziet langskomen.

En nu moet ik snel vertrekken naar het Groen Congres, daar zal ook bekend worden wie de nieuwe schepen voor ontwikkelingssamenwerking in Gent zal worden. Ik kan nu al zeggen dat het iemand zal zijn die de zaak meer ter harte neemt dan wat we op Vlaams en Federaal niveau zien.

geen tijd voor de boekenbeurs


Gisteren een fijne avond gehad in Poperinge. Het publiek was zo enthousiast bij de show dat een van de toeschouwers gewoon door zijn zetel zakte. Altijd leuk om mee te maken. Deze middag dan solo een aangepaste versie voor kinderen en ouders in Gent, morgen een one-man versie van de show in Veurne, en dan een hele drukke week met voorstellingen in Vilvoorde, Menen, Hove, Beersel, Brakel, Beveren en als hoogtepunt de theatershow in Leuven. Daarvoor zijn al 350 tickets de deur uit (en er is nog plaats).

Maar dat is niet alles, vandaag start in Gent ook het derde ecologische filmfestival. Tijdens ‘de groene loper‘ zijn er vijf interessante films te bekijken rond diverse thema’s. Op zondag en maandagavond zal ik er ook zijn. Volgende week is er dan ook de No Impact Week. Als je nog niet bent ingeschreven, dan kan het nog steeds. Er is nog meer de komende week, namelijk de jaarlijkse 11-11-11 campagne. En voor wie bezig is met het milieu en klimaat is het thema van dit jaar een extra motivatie om mee te doen. Je kan het klimaatakkoord tekenen, de financiële actie ondersteunen, zelf mee doen met de actie (of komen kijken naar de klimaatshow).

Tenslotte kijk ik ook uit naar de G1000, die ook op 11 november plaatsvindt. Ik zal het niet van nabij kunnen volgen (omdat ik de baan opga met het 11-11-11 komitee) maar ik ben erg benieuwd naar de uitkomsten hiervan.

Gezien de alarmerende berichten over CO2 uitstoot, de schabouwelijke uitkomst van G20 waar de wereldleiders vooral hun onmacht hebben laten zien, gezien de rijke landen drastisch hun steun aan ontwikkelingslanden verminderen, en gezien we ook al niet te veel meer op Obama kunnen rekenen zullen we het zelf moeten doen. Gelukkig tonen de vele initiatieven hierboven aan dat er kansen genoeg zijn om het verschil te maken. Gewoon doen.

klimaat en transitie


Vrijdag was ik op het provinciaal startmoment van de komende 11.11.11 campagne. Daar kregen we de nodige inhoudelijk en praktische info over wat er de volgende maanden zal gebeuren. En ik ben erg blij dat het thema dit en volgend jaar ook een heel duidelijk link legt tussen onze rijkdom en de armoede op andere plaatsen in de wereld. De klimaatverandering maakt wel heel erg duidelijk wat de gevolgen zijn van onze levensstijl. Volgende filmpje maakt spreekt voor zich. Bekijken en verspreiden zou ik zeggen!

Gisteren was er de transitiedag in Gent. En dank zij de mensen van ‘de wereld morgen’ hoef ik daar zelf geen verslagje van te schrijven. Je kan het hier lezen en bekijken.

PS: bedankt al voor de vele suggesties rond lokaal voedsel, het is alvast duidelijk dat ik niet van de honger zal omkomen! En nu ga ik wat rondrijden in Gent, autovrije dag en de zon schijnt!

11 november 2030: leve de paddestoelen


We beleven weer een stormachtige en natte herfst, waardoor mensen wel eens gaan zeuren. Als het nog een tijd blijft regenen zou dit wel eens een probleem kunnen worden voor de belangrijkste industrie in Gent: de champignonteelt. Zoals iedereen ondertussen weet zijn de vele ondergrondse parkeergarages de voorbije jaren omgevormd tot kwekerijen van allerhande soorten paddenstoelen. Daardoor wordt niet enkel de paardenmest gebruikt die weer in behoorlijke mate beschikbaar is, maar ook de compost uit de vele composttoiletten in de stad.

Gezien de luchtvochtigheid en contante temperatuur in de garages is de opbrengst erg hoog. Er wordt gekweekt in vier lagen, wat maakt dat 1 parkeerplaats tot 800 kilogram per jaar kan opbrengen. Als je weet dat er in de stad ongeveer  4000  ondergrondse parkeerplaatsen zijn komen we aan een totaal van  3 200  ton biologische champignons per jaar. De teelt zorgt voor heel wat tewerkstelling, niet enkel ondergronds, maar ook bij de verwerking van de paddestoelen  tot een hele rits producten. Op die manier hebben de parkeergarages een belangrijke rol gespeeld in het economisch heropleven van de stad Gent.

Sommige (jonge) mensen vinden dat er maar eens een standbeeld moet opgericht worden voor Daniël Termont, de toenmalige burgemeester die zo vooruitziend was om deze kwekerijen te voorzien. Maar als we dan uitleggen dat het in de eerste plaats ging om parkeergarages voor de ondertussen vermaledijde wagens dan is de goesting snel over.

Het is dus nu maar hopen dat het wat minder gaat regenen, want als de onderste lagen van de parking vollopen wordt het lastig voor de champignonteelers. De parkeerplaatsen leegpompen met de systemen die daarvoor voorzien zijn vraagt te veel energie om ze terug aan te zetten.

Met dit regenweer is het alvast een goede zaak dat we niet meer hoeven rond te gaan voor 11-11-11, iets wat ik jarenlang gedaan heb. De organisatie bestaat nog maar doet uitsluitend lobbywerk. Het hele idee van rijke landen die arme landen moeten helpen is helemaal achterhaald. Er zijn nu rijkere en armere regio’s op alle plaatsen van de wereld, en er gaan zelfs stemmen op ontwikkelingshulp aan te vragen bij de Afrikaanse landen die het nu goed doen. Al hoeven wij zeker geen ingeblikte champignons in te voeren.