groeten uit 2047


-wims-59
met dank aan Wim Schrever voor de foto

Op de inspiratiedag Duurzame mobiliteit mocht ik een kleine projectie maken voor de toekomst. Wie wil kan hier het verhaal nog eens nalezen.

Goedemorgen. Ik ben ondertussen 87 jaar. Jaja, dank u, ik zie er nog goed uit voor mijn leeftijd. Dat zal komen door de combinatie van veganistisch eten en nano-technologische geneeskunde. Ik heb gisteren nog een wandeling gemaakt door mijn stad en heb er een verslagje van neergeschreven in mijn dagboek. Hier komt ie.

 

Woensdag, 27 november 2047.

 

De zon schijnt helder, de lucht is fris. Het is 13 graden, wat normaal is voor de tijd van het jaar. Echte winters kennen we niet meer. Ik heb de voorbije jaren mijn thermisch ondergoed nauwelijks meer gedragen, ik overweeg zelfs om het naar een weggeefwinkel te brengen.

 

Ik ontbijt met een kop lokale koffie – dat is dan wel een voordeel van de klimaatopwarming, er zijn nu ook koffieplantages in de Vlaamse Ardennen. Ik neem mijn wandelstok en ga de deur uit.

 

Ik stap traag door de straat, behoedzaam voor de vele fietsen en karren, want mijn benen en reflexen zijn niet meer wat ze waren. Er zijn geen voetpaden meer, de hele straat is nu voor wandelaars en fietsers. Alleen elektrische deelauto’s en hulpdiensten zijn nog toegelaten. En die moeten goed uitkijken met de zitbanken en speeltuigen en de nomadische bomen die her en der op de straat zijn neergezet.

 

Verbrandingsmotoren zijn ondertussen al 10 jaar verboden. Je kan opnieuw de straat op zonder masker.  Het is alleen jammer dat de drastische maatregelen (zoals het verbieden van fossiele brandstoffen) veel te laat zijn gekomen.  Ooit, op een legendarische conferentie in Parijs was afgesproken dat de opwarming onder de 2 graden moest blijven. Nu zitten we aan een wereldwijd gemiddelde van bijna 3 graden. De eerste tekenen van een daling van de uitstoot zijn nu wel zichtbaar. Eindelijk.

 

De straten zien er kleurrijk uit, niet alleen omwille van het vele groen, maar ook door de mensen. Ik besef dat ik als Vlaming, net als iedereen behoor tot een minderheid. Er zijn de voorbije decennia nogal wat mensen bijgekomen, gezinnen uit Spanje en Griekenland bijvoorbeeld, mensen die moesten vluchten voor de oprukkende woestijn en de droogte. Ook vluchtelingen uit India en Pakistan, slachtoffers van het nucleaire conflict van 2030. En natuurlijk ook veel inwoners uit West-Vlaanderen en Nederland, want een stuk van het lage land hebben we moeten teruggeven aan de zee. Je kan niet blijven dijken bouwen als het ijs van Groenland aan het afsmelten is.

 

Ik ga even zitten op een pleintje aan het begin van een grotere invalsweg en kijk wat rond. Af en toe komt er een elektrische bus of een paardentram langs. En ja, daar heb je er weer ééntje. Een zelfrijdende auto die zonder de passagier is vertrokken. Een dame loopt achter de wagen en probeert die te doen stoppen met haar smartphone. Soms zijn het gewoon snotneuzen die er een spelletje van maken om de zelfrijdende auto’s te hacken.

 

De individuele auto zoals ik die vroeger heb gekend bestaat niet meer. Het heeft lang geduurd, maar het auto-denken is zo goed als volledig uitgebannen, in de ene stad wat sneller dan de andere. Wat zeker heeft geholpen is de grote economische crisis van het voorbije decennium. We konden niet langer alles vanuit de hele wereld gaan invoeren met vervuilende vliegtuigen, vrachtwagens en containerschepen.

 

De crisis heeft achteraf gezien onze economie goed gedaan. Ons voedsel is nu veel lokaler en aangepast aan de seizoenen, er zijn overal maak-ateliers, de circulaire economie is doorgebroken zodat er nauwelijks nog vuilniswagens moeten rondrijden. Het weinige huishoudelijke afval dat er nog is, wordt opgehaald door dezelfde vrachtdrones die de winkels bevoorraden.

 

Mensen wonen nu veel meer in kernen dichter bij elkaar. Vrijstaande woningen met tuin worden steeds zwaarder belast. Wie nog in een lintbebouwing woont is tegenwoordig een loser. De woonkernen zijn met elkaar verbonden met een performant openbaar vervoersnet. En voor de laatste kilometers kan je kiezen. Er zijn deelfietsen, plooifietsen, rijska’s of stegways. Er zijn aangepaste oplossingen voor grote gezinnen en mensen die slecht tebeen zijn. Wie zich toch nog een privé-wagen permitteert wordt scheef aangekeken, wie een vier maal vier heeft loopt het risico uitgescholden te worden. Populaire verwijten vandaag zijn ‘klimaatterrorist’ of ‘energievreter’, als je iemand echt de grond in wil boren dan roep je heel luid:’ hyperconsument’.  Dat komt hard aan.

 

Kijk, daar op de markt staat een standbeeld van ene Leo Van Broeck, het is de man die ondanks de politieke tegenstand de betonstop heeft waargemaakt. Deze betonstop heeft in combinatie met de agro-ecologische landbouw die de standaard is geworden gezorgd voor een boom van biodiversiteit op het platteland. Dat is dus weer een lichtpuntje.

 

De grote parkeertorens in de stad zijn omgebouwd tot compacte woningen voor de vele nieuwkomers. Voor de lange Nederlanders is het soms wat krap, maar een laag plafond is nog altijd beter dan geen dak boven je hoofd. Over de parkeergarages wil ik straks nog iets vertellen.

 

Ik ga op een bankje zitten aan het water. Als ik me niet vergis werden hier begin deze eeuw acties gevoerd voor zuivere rivieren. Samen met honderden anderen sprong ik toen in de niet zo propere Leie. Ik heb het verhaal al vele keren verteld aan mijn kleinkinderen, ze vinden het bijzonder grappig dat dit de manier was waarop we dingen wilden veranderen. ’Hadden jullie dan geen democratie’ vraagt de jongste soms. Tja, moet ik dan antwoorden, we hadden een soort democratie.

 

Terwijl de onbemande waterbusjes van de Lijn voor mijn neus hun weg vervolgen denk ik terug aan toen. Aan de overkant van het water staan massa’s frambozenstruiken op de plaats waar in 2034 een tijdelijk tentenkamp voor beursmakelaars was opgetrokken. Ze waren alles kwijt gespeeld door de megacrash, en nog erger, ze konden gewoon niks. Ze waren overgeleverd aan de goodwill van de passanten. Het kamp is bijna vijf jaar blijven staan. De fijnste dag was er steeds het einde van de Ramadan, toen de Moslimfamilies ter ere van het Suikerfeest voedsel en lekkernijen naar het tentenkamp brachten. Crisis of niet, sommige rituelen bleven gelukkig standhouden.

 

Wat mijn stad betreft, het zijn vooral de champignons geweest die een belangrijke rol hebben gespeeld. De gigantische nutteloos geworden parkeergarage aan het station bleek namelijk de ideale plaats te zijn voor de kweek van champignons. Honderden mensen konden er aan de slag. Allerlei verwerkingsbedrijfjes schoten als -vergeef me de woordspeling – paddenstoelen uit de grond. Vegetarische paté, champignonnen taarten, gedroogde champignons, zelfs champignonzeep, bouwmaterialen, brood en textiel. Onvoorstelbaar wat je met die schimmels kan doen.

 

Na de internationale ban op fossiele brandstoffen in ’36 zaten we een aantal jaren met elektriciteitspannes. Want onze politici van het begin van deze eeuw talmden veel te lang met de omslag naar 100 % hernieuwbare energie. En dus deed de paardentram opnieuw zijn intrede. Dat bleek een gouden zet, want de paardenmest was de ideale grondstof voor de verdere uitbreiding van de paddenstoelensector. De vooruitziende bestuurders van mijn stad hadden eind vorige eeuw trouwens verschillende ondergrondse parkings aangelegd midden in de stad. En zo zonder het te beseffen een belangrijke bijdrage geleverd aan het economisch herstel.

 

Ik ben ondertussen aan het museumplein aangekomen. In het museum van het Antropoceen kan je allerlei nutteloze spullen zien die in mijn tijd populair waren. Zoals elektrische pepermolens met Led verlichting en elektrische hondenkussens. Mijn kleinkinderen kunnen nog altijd niet geloven dat er een tijd was dat we fossiele energie gebruikten om excuseer het woord, het gat van de hond op te warmen.  Ze kunnen niet begrijpen dat er ooit een tijd was dat iedereen zijn eigen auto had, dat er massaal dieren werden gegeten, dat je zomaar een vliegtuig kon nemen zonder een klimaattaks te betalen.

 

 

Ik stap op de paardentram, boven mijn hoofd vliegt een drone. Grappig hoe high tech en low tech in 2047 op wonderlijke manier samengaan. De nieuwe tijden zijn zowat gestart zijn jaren 30. Bij het begin van de heropbouw zag het er even niet goed uit. Een aantal mensen wou na de grootste financiële crash ooit zo snel mogelijk opnieuw een op groei gebaseerde economie uitbouwen. Gelukkig ontstond een massale wereldwijde beweging die verhinderde dat een kleine groep mensen opnieuw de touwtjes in handen nam. Dat was de start van de werelddemocratie zoals we ze nu kennen. Een redelijk eenvoudig systeem waarbij de grote beslissingen genomen worden door bijna 6 miljard mensen. Dat wil zeggen, alle aardbewoners die minstens 14 jaar zijn. Een van de eerste beslissingen was om alle resterende kolen, olie en gas in de aardbodem te laten zitten. De daaropvolgende jaren kwamen er wetten rond bevolkingsbeleid en het basisinkomen. Binnenkort staan een aantal belangrijke discussies op de agenda zoals de invoering van het maximum inkomen.

 

Het lijkt er ondertussen op dat de mensheid toch iets heeft geleerd. De ongelijkheid is veel kleiner geworden, vormen van uitbuiting van mensen of natuur zijn zo goed als helemaal uitgeroeid. De welvaartziektes van toen zijn stilaan aan het verdwijnen. De meeste mensen hebben een goed leven, de belangrijkste materiële behoeftes zijn ingevuld. Er is tijd voor persoonlijke ontplooiing en verdieping. Al zullen we nog decennia te maken hebben met de gevolgen van de klimaatverandering, de CO2 uitstoot is onder controle.

 

Tijd om naar huis te gaan. Ik laat via een app een SAF komen. (de senioren aanhang fiets, erg populair tegenwoordig). De jonge Indiër fietst me soepel door een stad vol leven, groen en mensen. We hebben nog een zware rekening te betalen na een halve eeuw groei zonder omzien. Maar stilaan krabbelen we weer recht.

 

Ik ben terug thuis. En ik bedenk, ooit hebben we de kans laten liggen om te kiezen voor ‘change by design’. Maar uiteindelijk is het toch ‘Change by dissaster’ geworden. Ik wou dat ik dat ik een teletijdmachine had om dit nog even mee te geven aan mijn stadsgenoten daar in 2017…

het feestje is over


Anthony en Tom zijn twee jonge papa’s uit Gent die zich vragen stellen. Over de wereld waar hun kinderen in terecht zullen komen bijvoorbeeld. Ze zijn wellicht niet de enigen met dat soort vragen en besloten om hun zoektocht te delen met anderen. Zwijgen is geen optie is het resultaat. Een site met daarop interviews met gedreven mensen uit diverse hoeken die bezig zijn met de maatschappelijke thema’s.

Toen ze me vroegen om een interview heb ik niet getwijfeld. Zeker niet na het bekijken van enkele van hun portretten. Het gebeurt niet zo vaak dat journalisten echt tijd nemen voor een interview. Nog minder dat ze zich heel goed voorbereiden en gerichte soms confronterende vragen stellen. Bijna drie uur hebben we gepraat en het resultaat is te zien en te horen in een video en een podcast. Ik klink niet altijd even optimistisch, omdat, als ik eerlijk ben en naar de toekomst kijk ik niet gerust kan zijn. 
Neem zeker eens te tijd om wat rond te kijken op hun site.

bus

Timo, nog een reden om goed voor de planeet te zorgen…


Ik heb niet de gewoonte veel van mijn privé leven te delen op sociale media of op deze blog (die nu toch al een tijdje op een laag pitje staat). Anderzijds wil ik ook niks verbergen van zaken die een impact hebben op mijn levensstijl en mijn voetafdruk.

Dus; ik ben vorige week nog eens papa geworden. Mijn derde kind, het eerste kindje samen met Nina. Een bewuste keuze. Het was vanaf dag één duidelijk dat kiezen voor Nina ook kiezen was voor haar kinderwens. En wie ben ik om de vrouw die ik graag zie te ontzeggen wat ze het liefste heeft. (Jan Terlouw heeft daar interessante dingen over gezegd op het einde van een interview voor de Standaard).

Er zijn die bewuste 17-de augustus pakweg 384 701 baby’s geboren.  Die zullen tijdens hun leven natuurlijk een ecologische voetafdruk hebben. Degene die in rijke landen geboren worden (hier dus) een veel grotere dan de kinderen in arme landen. Wij zullen ons best doen om de voetafdruk van Timo te beperken. Hij draagt herbruikbare luiers, negentig procent van zijn spulletjes zijn tweedehands, hij zal een ecologische opvoeding krijgen. (De centen die we krijgen als kado voor de geboorte gaan naar www.mariestopes.org ) Maar op zijn twintigste rijdt hij misschien met een 4×4 of eet hij massa’s vlees. (Twee zaken die me onwaarschijnlijk lijken, maar goed, het zou kunnen).

Ik besef ook dat Timo in zijn leven te maken zal krijgen met schokken en problemen die het gevolg zijn van een ontspoorde levensstijl de voorbije 60 jaar. De klimaatchaos alleen al zal zware gevolgen hebben voor miljoenen en miljoenen mensen. En er zijn nog wel wat andere risico’s op te lijsten die de volgende decennia voor zwaar onweer kunnen zorgen. Voor sommige mensen een reden om nu even geen kinderen te willen.

Ondanks alle rationele overpeinzingen ben ik ontzettend blij en dankbaar voor dit nieuwe leven. Het resultaat van – om het met een cliché te zetten – de liefde tussen twee mensen.  Het wonder dat hier nu rustig ligt te slapen (nee, niet altijd, hij kan ook flink huilen). Voor mij is Timo vooral een bijkomende motivatie om me keihard in te zetten voor een leefbare wereld. Voor hem en de andere baby’s die op dezelfde dag en elke dag opnieuw worden geboren.

Je zal hier en op Facebook geen berichtjes en fotootjes van onze baby zien, behalve deze ene keer. Timo en zijn redelijk grote voetjes…

 

 

Dranouter komt er aan


Ik ben toch tevreden dat ik de voorbije maanden mee kon werken om dit festival opnieuw een stukje ecologischer te maken. Hier zie je alvast de belangrijkste projecten…

Onze jarenlange inspanningen om de ecologische voetafdruk van ons festival zo beperkt mogelijk te houden, werd in 2014 al bekroond met ‘De Groene Vent Award’ van OVAM. Werken aan en denken over duurzaamheid is een langetermijnvisie, dus gaan we ook dit jaar opnieuw op zoek naar nieuwe, alternatieve en efficiëntere technologieën om onze voetafdruk zo beperkt mogelijk te houden.

Ecoz Mobile en proef-pipi

Dankzij het mobiel rietveld(externe link) van Ecoz(externe link) kunnen we dagelijks tot 6000 liter zuiveren in de backstage -en artiestenruimte. Het afvalwater, zoals van douches en toiletten, wordt tot bij het rietveld gebracht. Zo komt er niet enkel minder vervuild water in de riool terecht, het gezuiverde water kan zelfs terug ingezet worden als spoelwater voor de toiletten! In samenwerking met Universiteit Gent plaatsen we een proefinstallatie aan de toiletzone tussen de Mainstage (Kayam) en de ingang om er urine om te toveren tot zuiver water en meststof. Kwestie van zeker niets verloren te laten gaan!

Groene stroom

De groene aggregaat levert ons 24u op 24u stroom op een efficiënte manier, wat kan leiden tot maar liefst 95% besparing. Deze geluidsarme, mobiele all-in container werkt volledig automatisch waardoor het maximale rendement wordt behaald. Zo wordt minder brandstof verbruikt en wordt de CO2-uitstoot gereduceerd! Batterij van je smartphone leeg? Dan kan je terecht bij onze oplaadpunten op zonne-energie. Ook lockers worden op die manier voorzien van energie.

Vegetarisch lekkers

Met 100 verschillende gerechten op het menu vinden ook de veggie’s en vegans hun gading op het festival. Een cateraar als Greenway(externe link) heeft zelfs een volledig veggie aanbod! Ben je allergisch voor bepaalde voedingsstoffen, ben je bijvoorbeeld lactose intolerant of moet je glutenvrij eten? Ook dat is geen probleem!

Backstage

We voorzien de backstage van warm water door middel van de superzuinige mobiele pelletkachels van BlueBurn(externe link). Om de artiesten nog wat extra in de watten te leggen, krijgen ze backstage de gelegenheid om gekoeld kraantjeswater te drinken. Voor de artiestencatering wordt ook gewerkt met lokale en seizoensgebonden producten.

Waterbar

Ook de bezoekers worden niet vergeten en kunnen terecht bij de waterbar waarbij à la minute gratis kraantjeswater wordt getapt! Opnieuw een kleine stap om de afvalstromen op het festivalterrein te beperken.

Bekerinzamelpunt

We blijven doorgaan met het inzamelen en sorteren van bekers en het gebruik van biologisch composteerbare bekers en bordjes. De PLA-bekers zijn hier een voorbeeld van. Zowel op de campings als op de festivalweide staan tijdens het volledige weekend meer dan 100 vrijwilligers van het milieuteam paraat om de tien afvalstromen in goede banen te leiden. We proberen ook te sensibiliseren, denk maar aan Sort Mania van Fost Plus die kinderen helpt sorteren op een ludieke manier.

FSC-papier

We kiezen bewust voor FSC(externe link) papier, m.a.w. papier van duurzaam beheerde bossen voor ons drukwerk.

Fietsenstalling

Een duurzaam festival, dat betekent dat wanneer je met de fiets komt, je helemaal tot bij het festivalterrein kunt parkeren. En dat helemaal gratis nog wél! Kom je met het openbaar vervoer? Bekijk dan zeker eens de dienstregeling van De Lijn vanuit het Ieperse station. Kom je met de wagen? Probeer dan te carpoolen!

Groen kamperen

Verder blijven we inzetten op groen kamperen met gratis ontbijt voor zij die hun plekje netjes achterlaten. We doen er een selectieve inzameling van glas, PMD en restafval. Breng gerust je eigen ontbijt mee, maar weet dat ontbijt op maandagochtend gratis wordt aangeboden aan iedereen die z’n afval gescheiden naar de inzamelpunten brengt. Het onbijt wordt vriendelijk aangeboden door onze partners Vanheede(externe link)AD Delhaize Poperinge(externe link) en Poppies(externe link)! Afvalzakken krijg je trouwens gratis van de campingstewards als je aankomt op de camping.

Aankleding en decor

Voor de decoratie en productie van zitelementen proberen we zo veel mogelijk gebruik te maken van recuperatiematerialen, zoals bijvoorbeeld boomstammen die kunnen dienen als stoel, dranktonnen als bartafels, enz. Op die manier proberen we zoveel mogelijk gebruik te maken van bestaande infrastructuur.

Duurzame partners

Ons festival is niet blind voor wat er in onze wereld gebeurt. Daarom schakelen we dit jaar een ploeg vluchtelingen in via Réfu-Interim om ook hen een kans te geven werkervaring op te doen. We werken ook al vele jaren samen met Natuurpunt ter bescherming van de geelgors en zijn leefgebied in Heuvelland. Als je een Natuurpunt weekendticket koopt, dan betaal je dezelfde prijs als een weekendticket, maar gaat er €5 rechtstreeks naar Natuurpunt. Net als Natuurpunt is Oxfam jarenlange partner en huisleverancier van een heerlijk assortiment eerlijke wijnen, koffie’s en cocktails (mojito, solidaridad, cuba libre, alcoholvrij, enz). Oxfam wijnen en koffie’s zijn verkrijgbaar op alle barpunten maar mocht je een ruimer assortiment of een specialleke (bv. Latte Machiatto, cappuccino, enz) wensen, dan ben je bij Place De L’Apero aan het juiste adres! Je vindt er vanaf dit jaar ook lekkere bio tuinsappen.

 

Ziezo, een waslijst met heel wat duurzame initiatieven van onze kant! En guess what, we kunnen deze nieuwsbrief niet hergebruiken, dus je krijgt ‘m maar één keer… we hopen dat ook jij jouw beste beentje voorzet!

Kris De Decker (Low Tech Magazine) komt naar Gent.


 

Low Tech magazine is een referentie wat betreft Low Tech systemen als alternatief voor de meer industriële oplossingen die ons afhankelijk maken van dure technologie. Al jaren volg ik zijn zeer boeiende blog met unieke tekeningen en projecten.

Kris De Decker is zelden in ons land. Binnenkort komt hij naar Gent om voor Labland op DOK voor een boeiende sessie over Low Tech systemen die in een woning kunnen toegepast worden.

Zoals Human powered woningen, koelen en verwarmen zonder stroom, stralingswarmte als alternatief, systemen op 12 volt, natuurlijk ventileren en dergelijke zullen aan bod komen. Hij brengt een overzicht van mogelijke technieken, waarvan een deel ook zullen toegepast worden in de Demo Woning op DOK

Op zondag 9 juli van 10u30 tot 12u30 op DOK.  Toegang is 20 euro. Aanmelden via dit formulier.

Te betalen via het Crowdfunding platform

Vier volle sportpaleizen


Het was in de zomer van 2008. De allereerste lezing van de Low Impact Man, op een zomerkamp van JNM in de Kluis in Oude-Heverlee.  Zo is het begonnen. Zodra het gelijknamige programma op televisie werd uitgezonden kwamen er vragen uit alle mogelijke hoeken. Aangezien ik niet alleen de gewoonte heb meterstanden nauwkeurig bij te houden, heb  ik netjes genoteerd hoeveel lezingen, debatten, voorstellingen enzovoort er sindsdien zijn geweest.

En kijk, deze week is het zover; lezing/voorstelling nummer 1 000 komt er aan. Op donderdag 15 juni, bij de sympathieke dames van de KVLV van Lembeek breng ik voor de 156ste keer ‘Stop met klagen’.  De dag erna is er nog een Smoestuinier (voorstelling # 42) in Wichelen. Dan is het even vakantie tot het nieuwe seizoen begint op 11 september bij de KVLV in Keerbergen.

In de voorbije negen jaar heb ik de meeste gemeentes van Vlaanderen bezocht,  Af en toe in Nederland en een zeldzame keer in Wallonië of Frankrijk. Een aanbod om in Mexico te gaan spreken heb ik afgewezen wegens geen duurzaam vervoer voorhanden. Ik heb uitgebreid het openbaar vervoer getest (en gemerkt dat thuis geraken van Wiekevorst of Wevelgem niet altijd simpel is). Op uitnodiging van Dimitri Leue was er in 2009 een theatertoernee met ‘Tegen de Lamp’. Op vraag van Dranouter heb ik in 2010 een eerste eco-comedy voorstelling gemaakt, de Low Impact Klimaatshow, en sindsdien zijn er nog twee gevolgd.

Naast heel wat scholen en verenigingen ben ik uitgenodigd door steden en gemeentes, door transitiegroepen, festivals, bedrijven en allerhande clubs. Van de kleine zusters van Nazareth tot de Open VLD vrouwen, van  KBC tot Procter & Gambler en zelfs Coca-Cola. Ontelbare mensen heb ik ontmoet  en zelfs een paar fans. Ik heb mijn job kunnen maken van de voorstellingen en lezingen. Ik ben dus heel dankbaar voor iedereen die me ooit uitnodigde of kwam kijken en luisteren.

Cijferfreak als ik ben heb ik ook steeds de cijfers van het aantal bezoekers bijgehouden. Ondanks een dieptepunt met precies 4 toehoorders  in Goes is het totaal nu opgelopen tot 77 765  . Als ik er de 10 500 mensen bijtel die een van de 55 voorstellingen van Tegen de lamp hebben gezien in 2009 maakt dat een totaal van 81 265 mensen. Ik heb er wel wat tijd voor nodig gehad, maar als ik met niet vergis is dat toch ook vier keer een uitverkocht Sportpaleis!

 

bouwen met niks


Op 2 juli start Labland op DOK met de bouw van een demonteerbare ecologische woning met recuperatie materialen. We willen tonen dat het kan met een zeer klein budget toch snel een comfortabele woning te bouwen.

We rekenen op de kracht van de gemeenschap en starten de zoektocht naar geschikte materialen;

– hout: balken, latten, plaatmateriaal
– stevige magazijnrekken
– isolatiemateriaal (geen PUR)
– onderdelen die in goede staat zijn zoals een buitendeur, binnendeur, ramen,…
– sanitair materiaal, een nog werkend zonnepaneel, een doos houtvijzen, of enkele stopcontacten…

We zoeken waar mogelijk ecologisch materiaal in goede staat, en dat in de buurt van Gent.

Heb je iets liggen? Stuur dan bij voorkeur een mailtje naar steven@labland.be
Omschrijf zo goed mogelijk welke materiaal je kan missen, een foto mag zeker!
Dan nemen we met je contact op om afspraken te maken rond het ophalen hiervan. Wil je op een andere manier steunen? Dat kan ook via de crowdfunding:

https://crowdfunding.gent/nl/projects/demo-woning-op-dok

Nog meer interessant nieuws rond wonen in Gent. Binnenkort gaat Wooncoop van start,  een coöperatieve die zich richt op Fair Immo en samen zal werken voor de realisatie van diverse Labland projecten.

Er zijn twee infomomenten voor geïnteresseerden: op 21 juni en op 28 juni.

Hoe Donald Trump het klimaat heeft gered


Het lijkt misschien alsof  het gisteren was, maar ondertussen is het precies twintig jaar geleden dat de toenmalige president van de VS zijn befaamde klimaatspeech hield. Op zijn met Round Up onderhouden gazonnetje, het haar netjes geföhnd, voor een enthousiast fanclubje uit de fossiele industrie. Hij zou Amerika groot maken en dus mocht het hele verhaal van de klimaatverandering in de prullenmand. Twee decennia later kunnen we de historische betekenis hiervan pas echt inschatten.

De wereldleiders struikelden die eerste week van juni 2017 over elkaar om in meest strenge bewoordingen het beleid van Trump af te keuren.  Zelfs Joke Schauvliege – ondertussen net als Trump veroordeeld door het Klimaattribunaal in Venlo – noemde de beslissing van Trump een ‘historische vergissing’, wat niet bepaald veel indruk maakte. Nee, de ommekeer kwam niet door de grote woorden van politici. De ommekeer begon in stilte.

Overal ter wereld kwamen mensen tot dezelfde conclusie. Als Amerika de wereld laat stikken, dan laten wij Amerika stikken. Consumenten in de supermarkten bij ons, evengoed als chauffeurs in de baancafés in Brazilië of marktbezoekers in pakweg Timboektoe gingen nadenken over de herkomst van hun producten. De meest iconische Amerikaanse merken voelden het snelst de impact. Coca-cola, Exon-Mobile (Esso), Apple en Starbucks, allen kregen wereldwijd te maken met een gestage omzetvermindering van gemiddeld 2 procent. Per maand.

Amerikaanse films deden het per definitie slecht in de zalen. Amazon zag zijn omzet buiten de VS scherp dalen. Het toerisme naar de States ging zienderogen achteruit, American Airlines stond op de rand van het faillissement. Amerikaanse toeristen die elders in de wereld op bezoek gingen werden zo vaak bekritiseerd over het klimaatbeleid van hun land dat ze beweerden uit Canada te komen. Of gewoon thuis bleven. Alles wat met Amerika kon worden geassocieerd was plots slecht. Er circuleerden op sociale media lijsten met foute merken. In supermarkten plakten activisten stickertjes op producten van Amerikaanse multinationals. Wie met een Jeep of Ford rondreed moest zich de hele tijd verantwoorden. Tesla kon enkel overleven door de hele productie én de zetel van het bedrijf naar India te verhuizen. De mensheid had er blijkbaar even genoeg van.

De stars-en-stripes verpakkingen van Popcorn werden noodgedwongen vervangen. De resterende Amerikaanse stocks werden Chinese stocks. In een wanhopige poging om het tij te keren veranderde de Star Bucks in Gent zijn naam in ‘Walter de Bucks’. Maar het mocht niet baten. Amerikaanse bedrijven deden het steeds slechter op de beurs, de export vanuit de VS viel stil, het land verzeilde in een ongeziene economische recessie.

trumpToen Trump in de maanden na zijn fameuze toespraak op bezoek ging naar het buitenland werd hij niet langer opgewacht door eerste ministers en presidenten. In het beste geval mocht een figuur als Prins Laurent de Amerikaanse president begroeten en rondleiden in het dierenasiel.  Er circuleerden heel wat filmpjes waarin politici er in slaagden een handdruk van Donald te vermijden. De media vonden het niet langer nodig elke tweet van de zielige man uit te vergroten. Bijna ontketende hij nog een burgeroorlog toen California eigenhandig het verdrag van Parijs ondertekende. Zijn populariteit in eigen land zakte met 2 procent. Per week.

Niemand was dus verrast toen Trump de verkiezingen van 2020 glansrijk verloor. Zijn opvolger, de eerste Amerikaanse vrouwelijke presidente Jill Stein begon meteen aan de uitvoering van haar belangrijkste verkiezingsbelofte. Ze riep alle wereldleiders bij elkaar en onder druk van de publieke opinie en het bedrijfsleven tekenden 199 landen het klimaatakkoord van Washington. Het is uiteindelijk dankzij de massale reactie op de van stommiteit van Trump dat de internationale elite bereid was dit verdergaand voorstel te tekenen.

Vandaag weten we dat het akkoord van Parijs nooit voldoende zou zijn geweest om de klimaatchaos te vermijden. Het nieuwe, bindende verdrag van Washington maakt dat we nu maximum tussen de 2 en 2,5 graden opwarming zullen kennen tegen het einde van de eeuw. Dit zorgt nog voor wat lastige kwesties, maar maakt een wereld van verschil met de vorige scenario’s van 4 graden of meer.

Het is ironisch te kunnen besluiten dat de man die de hele klimaatverandering maar een hoax vond en Amerika groot wou maken er eigenhandig is in geslaagd om de opwarming te stoppen én Amerika te doen verschrompelen. En daarom zit deze honderdjarige man nu nukkig te kijken door het raam van zijn bejaardentehuis terwijl wereldwijd 1 juni gevierd wordt als de ‘dag van de klimaatkentering’.

 

Steven Vromman, 3 juni 2037

 

dit weekend opent NEST in Gent


nest

Door de verhuis van de stadsbibliotheek naar de nieuwe Krook, deed de stad een oproep om de oude ruimte tijdelijk in te vullen. Timelab greep samen met Kerk, Democrazy, Totum en NUCLEO deze kans aan om diverse Gentse partners te begeleiden tot een waarden- en communitygedreven plan voor deze invulling. De Timelab-methodiek vormde de structuur waaruit dit alles kon ontstaan. Geruggensteund door een reflectiekamer gingen we gedurende 6 weken intensief aan de slag. Meer dan 30 initiatieven engageerden zich in het co-creëren van hun nieuwe plek. Een nieuwe stad in de stad. Een eigen organisatiemodel. Een experiment. Dit is NEST.

In deze samenwerking dragen alle NEST-bewoners bij aan de gedeelde kosten en verantwoordelijkheden. Zij zijn bovendien allemaal aandeelhouders van de coöperatie met sociaal oogmerk Stadslabo cvba. Het is deze structuur die verbindt en verduurzaamt, ook na 1 januari 2018 wanneer iedereen het NEST verlaten heeft.

Wil je meer weten? 
Dit weekend (vrijdag 2 juni 18u tot zondag 4 juni middernacht) openen we de deuren. We stellen je graag het gebouw en zijn nieuwe bewoners voor: een nieuw makerslab in het Werkhuis, de Catalogus, een shop voor lokale makers, een open Salon voor iedereen. Bar Wilson, de gezelligste kroeg is het meetingpoint van het hele NEST. Er is een verdieping voor lichamelijke expressie, voor stilte, voor events, voor optredens, screenings en debatten. En tenslotte, een rooftop restaurant met een waanzinnig uitzicht over de stad. Ontdek nog veel meer dit weekend…