waarom Uruguay wereldkampioen moet worden


De schrik voor de hagelbollen zit er goed in. Zo zie ik in mijn buurt auto’s ingepakt met dekens, stukken plastiek ingekledeautoen tapijten, kwestie van toch maar geen schade op te lopen. Om het wat kort door de bocht te stellen, de veroorzakers van broeikasgassen moeten nu beschermd worden tegen de gevolgen ervan.

Het zegt veel over de reactie van de burger op de signalen die op ons afkomen, als voorbode op de echte miserie. Want laten we wel wezen, de hagelbollen zorgen wel voor wat glasschade en het onderbreken van een match van onze nationale ploeg, vergeleken met de gevolgen van klimaatchaos die wereldwijd al voelbaar zijn is het nog klein bier.

En over bier, voetbal en auto’s gesproken; ik hou mijn hart vast als straks de wereldbeker begint met de absurde gewoonte om na de wedstrijd met toeterende auto’s rondjes te gaan rijden. Heeft al iemand berekend hoeveel tonnen kostbare brandstof dit jaar verloren gaat aan supporters die voor de fun door de stad rijden? Alsof tienduizenden vliegreizen naar Brazilië nog niet genoeg zijn moet het thuisfront ook perse wat extra CO2 uitstoten? Om nog te zwijgen van de geluidsoverlast, de ongelukken (met dronken chauffeurs) en het verloren gaan van textiel (ik denk aan nationale vlaggen die in de wielen draaien).

Daarom zou ik toch pleiten voor andere manieren om de vreugde te tonen. Zou het niet mooi zijn om na een overwinning de auto in te pakken met tapijten en dan met de fiets, luid rinkelend en desnoods enkel gehuld in nationale vlaggen in groep rond te fietsen? Wedden dat je daarmee eenzelfde euforisch gevoel kan behalen?

Goed beseffende dat mijn voorstel weinig kans maakt zal ik daarom de volgende weken systematisch supporteren voor de landen met het kleinste aantal inwoners en wagens. Daarom hoop ik vurig op een finale Uruguay (3,3 miljoen inwoners, 643 500 auto’s) tegen Bosnië-Herzegovina (3,8 miljoen inwoners, 758 500 auto’s). Waarbij Uruguay gaat winnen. Alvast voor de planeet zou dit de beste zaak zijn.

met de rode duivels in thermisch ondergoed


Ik beschouw mezelf helemaal niet al een lid van de grote groep BV’s die de televisieschermen teisteren, maar als kameraad Dimitri Leue me belt om mee te gaan voetballen kan ik niet nee zeggen.  Na de hele leuke tournee die ik met Dimitri, Jonas Van Geel en Antoon Officiers is het altijd fijn om deze mensen nog eens terug te zien.

Maar gisteren was er dus een ‘gala-wedstrijd’ tussen BV’s en ex-rode duivels, waarbij ik in de goal mocht staan. Ik was ooit een behoorlijk goede keeper, al is het hoogtepunt van mijn carrière zo’n 35 jaar geleden, dus dat zou nog wel moeten lukken. Het ging over een wedstrijd op kunstgras georganiseerd door een niet nader genoemd tapijtenmerk. Aangezien ik niet over het geschikte tenue beschik heb ik via een oproep bij Lets en keepershandschoenen op de kop kunnen tikken. Ik was een uurtje voor de match in de sportzaal en toen ik vertelde dat ik mee kwam spelen met de BV’s mocht ik zonder problemen naar de kleedkamer. Al vroegen de mensen aan de kassa zich vertwijfeld af wie ik dan wel mocht wezen.

In de kleedkamer zaten een heleboel bekende mensen die ik – bij gebrek aan TV – wel niet ken. Gelukkig stelden ze zichzelf voor, Guga Baul, Stan Van Samang, Kobe Ilsen (die ooit bij mij is komen douchen), Niels Destadsbader en later ook Dimitri Leue, Jonas Van Geel en niemand minder dan Matthias Schoenaerts. Ik ga niet beschrijven wat ik na de match heb gezien maar het was van een heel ander niveau dan Kris Peeters in zijn onderbroek.

Na het aankleden gingen we wat opwarmen, en ik moet zeggen dat ik na tien minuten al bekaf was. Aangezien naar de bal duiken op kunstgras best pijnlijk kan zijn had ik me goed aangekleed met een loopbroek en keepersbroek en trui (die waren daar voorzien) en eronder natuurlijk… thermisch ondergoed. Spelen op zo’n klein veldje met 6 tegen 6  is wel heel wat anders dan in het ‘echt’.  Het gaat bijzonder snel en zenuwachtig, en de bal blijft maar komen. Ik was dan ook behoorlijk aan het zweten van het springen, vallen en lopen.

Duivels2000De tegenstanders waren niet van de minsten, mensen als Danny Boffin, Danny Veyt, Yves Van der Haeghe, Filip De Wilde en Wesley Sonck en nog enkele anderen. Zelfs wie voetbal niet volgt zal sommige van die namen misschien wel kennen. Over de match zelf kan ik kort zijn. Na een minuut of vijf stond het al 4-0, voor de rode duivels wel te verstaan. Daarna hielden ze zich een beetje in, maar aan de rust was het 12-4 of zoiets. Ja, af en toe kon ik een bal tegenhouden, maar meestal vlogen ze langs mij gewoon het doel in. Maar het was wel fun.

Na de rust besloot men de keepers even te wisselen, wat mij de kans gaf de BV’s dichterbij te laten komen waarbij de match eindigde met 22-20 (ongeveer). Na de wedstrijd kwam Filip De Wilde me wat tips geven, dat had hij wel beter op voorhand gedaan. Terwijl nadien mijn collega’s BV’s de hele tijd op de foto moesten met fans (vooral kinderen eigenlijk), kon ik rustig bekomen met een pintje. Ik was al blij dat ik het avontuur zonder kleerscheuren ben doorgekomen.  En een schouderklopje van Matthias Schoenaerts of Wesley Sonck maakt veel goed natuurlijk. Of Dimitri me nog zal vragen om mee te spelen weet ik niet, maar voor andere projectjes zal hij me wel vinden.

 

 

over voetbal en greenwashing


Vandaag een dag waar er niks in mijn agenda staat! Ik heb dan wel de neiging om meteen een lijstje te maken met wat ik allemaal wil doen, maar wees gerust het is niet alleen werken. Ik moet bijvoorbeeld dringend eens langs de kringloopwinkel voor een nieuwe broek, de plantjes op mijn parkeerplaats hebben wat aandacht nodig, ik wil tussendoor nog een uurtje gaan lopen, wat mails beantwoorden, een beetje poetsen en straks de kinderen verwennen (want die zitten in de examens).

Ik kreeg ondertussen al een zestal interessante tips die ik kon doorspelen aan 1000 zonnen, dus wellicht krijgen Vlamingen komende zomer toch wat inspirerende voorbeelden te zien van milieu-bewuste burgers. Om van de hak op de tak te springen; de milieu-impact van het lopende Europees voetbalkampioenschap ziet er minder goed uit. Denk maar eens aan de gigantische hoeveelheden oranje verf en oranje spullen die de voorbije weken zijn gebruikt bij onze Noorderburen. En dat allemaal voor niks. Binnenkort krijgen we dan weer de autokaravanen als een ploeg een wedstrijd heeft gewonnen. Alsof er nog niet genoeg problemen zijn van fijn stof en verkeersoverlast. Nee, ik steun enkel die landen waar men een overwinning viert door met de fiets (luid rinkelend) door de stad te rijden.

Het groene voetbalveld brengt me naadloos bij het volgende thema: Greenwashing. Zoals u ook bekend zijn er nogal wat bedrijven die erg graag uitpakken met ecologische verdiensten en waarden. Maar daar is toch altijd enige voorzichtigheid geboden. Daarom organiseert Climaxi volgende zaterdag een evenement waar enkele hoogtepunten van Greenwashing worden voorgesteld. De Big Greenwash Circus gaat door van 10 tot 18 uur in de Hub.

Ik zal er zelf niet bij kunnen zijn, want ik ben de hele dag op Borgerrio met de LIM-mobiel. Wie weet komt Bart De Wever eens langs, want ik begrijp dat hij tegenwoordig op alle Antwerpse evenementen aanwezig is. Dan mag hij gerust een sapje trappen (zal beter zijn voor de conditie dan met een tweedekker nutteloze luchthavens bezoeken)

brood en spelen


Ik moet toegeven dat ik in het weekend ook wil weten of Gent gewonnen heeft of niet (ik heb het nu even over voetbal), maar zoals het er nu aan toe gaat tijdens deze vorstdagen is het toch wel straf. Want om voetbal in eerste klasse steeds mogelijk te maken heeft de Belgische voetbalbond de clubs verplicht om in veldverwarming te voorzien.  Concreet wil dat zeggen dat de meeste van de deze ploegen een week voor de wedstrijd deze verwarming aanzettten om te vermijden dat het grasveld zo bevriezen. Volgens een bericht in het Nieuwsblad kost dit al snel 50 000 euro per week. Dat wil dus zeggen dat er voor 50 000 euro kostbare energie (gas, elektriciteit of mazout) wordt opgestookt.

In tijden van alarmerende berichten over klimaatverandering, steeds meer energiearmoede en harde bewijzen dat onze fossiele brandstoffen op geraken maakt dit duidelijk waar de prioriteiten liggen. Ik vermoed dat binnen enkele eeuwen nogal wat geschiedsschrijvers onze periode zullen vergelijken met het einde van het Romeinse rijk.  Net zoals toen staan we voor gigantische problemen en blijkt de grootste zorg te zijn dat de mensen kunnen gesust worden met ‘brood en spelen’. Of in de moderne versie  ‘scampi’s en voetbal op verwarmde velden’.

De reactie van de Pro Leagau is echter typerend: ‘Eerlijk gezegd begrijp ik de kritiek niet’, zegt Ludwig Sneyers, de directeur van de Pro Leagau. ‘Als u met vakantie gaat met het vliegtuig, dan vervuilt u ook. Moet u zich daarom schuldig voelen? De supporters die naar het voetbal komen, vervuilen ook. Om maar te zeggen dat je op de duur alles kunt verbieden. Waar ligt de grens?’

Waar de grens ligt zullen we de volgende jaren wel merken. Het is de grens van wat de planeet allemaal kan verdragen, en ik vrees dat we die al een tijdje hebben overschreden.  Ik durf er heel wat op verwedden dat binnen minder dan tien jaar het verwarmen van voetbalvelden bij wet zal verboden zijn…

energieschaarste??


De jury voor ethische praktijken in de reclame heeft al een reactie gestuurd naar aanleiding van mijn klacht over de klimaatonvriendelijke reclame campagne van Toshiba. Zoals een beetje te vrezen was voelen ze zich niet bevoegd om hierover een uitspraak te doen. Lees maar even mee:

Geachte Heer,

Wij ontvingen in goede orde uw klachtenformulier, waarvoor onze dank.

Het spijt ons echter terzake geen dossier te kunnen openen.

Uw klacht gaat niet om de inhoud van de reclame, maar heeft betrekking op het product zelf.

De JEP is niet bevoegd om het product (in casu vliegtuigreizen) te beoordelen. ZIj is enkel bevoegd om de inhoud van de reclame te toetsen aan de wettelijke en zelfdisciplinaire bepalingen inzake reclame.

Wij hielden eraan u hierover te informeren.

Met vriendelijke groeten,

Ze zijn wel erg beleefd (van Tochiba zelf kreeg ik nog geen antwoord) en leggen ongewild de vinger op de wonde. In onze consumptie model is er eigenlijk nauwelijks iemand die de schadelijke gevolgen van goederen en diensten kan aan banden leggen. Wil iemand elke dag een halve kilo voedsel weggooien dan mag dan. Wil iemand zijn huis elke nacht verlichten met zware spots? Geen probleem. Wil iemand elke dag heen en weer vliegen naar Parijs, hij zal er veel airmiles mee verdienen. Wil iemand een openluchtzwembad in de winter verwarmen? Dat kan. Als we er maar voor betalen lijkt alles mogelijk.

Energie duurder maken (wat onvermijdelijk is) kan wel helpen, maar dan nog heb je mensen die zo rijk zijn waarvoor het toch geen verschil maakt. De enige oplossing is het eerlijk verdelen van de uitstoot. Als elke Belg maar 10 ton CO2 per jaar mag uitstoten, dan ligt de lat voor iedereen gelijk. Technisch zou zo’n model kunnen worden opgezet, politiek is het natuurlijk (nog) niet haalbaar.

Kijk maar eens naar onderstaand filmpje. Hoewel ik als Gentenaar content ben als de buffalo’s een match winnen is dit toch bijzonder. Veldverwarming die dagen voor de wedstrijd moet opstaan én nu ook ‘groeilampen’ om het gras in de winter te doen groeien…

http://www.standaard.be/video/videoplayer.aspx?videoid=12219113

prioriteiten…


Vandaag ben ik netjes thuis en dus niet in Cancun voor het  Climate Change Communication Forum. Ik zie  op het definitief programma dat Colin Beavan, de No Impact Man, zijn verhaal komt vertellen, en dat Al Gore (net als ik ) zijn kat stuurt, al denk ik niet dat onze vriend Al opkijkt van een vliegreisje meer of minder. Mijn bijdrage aan de conferentie via een sateliet verbinding organiseren lukte dus niet. Ik hoop in elk geval dat daar veel mensen kunnen overtuigd worden.  En als ik niet naar de media ga, dan komen de media wel naar hier. Zo komt straks de Italiaanse TV langs voor een reportage.

Verder ben ik blij dat het wereldkampioenschap voetbal niet naar hier komt. Het valt trouwens op dat de toewijzing ervan ook veel met energie te maken heeft. Rusland is rijk aan gas, Qatar aan olie. De andere kandidaten hebben op dit vlak niet veel te bieden. Als je ziet dat we er niet in slagen om de toenemende ongelijkheid tussen kinderen weg te werken, dat we er niet in slagen een te verwachten instroom van asielzoekers op te vangen, dan hoeven we onze energie niet te stoppen in het miljardencircus van de Fifa.  Nog een bedenking terzijde, ik ben erg benieuwd hoe de wereld er zal uitzien in 2018, en of voetbal dan nog dezelfde prioriteit zal hebben als nu…

Vandaag is het ook de internationale dag van de mensen met een handicap. Hieronder een filmpje dat duidelijk maakt dat ook daar nog flink wat werk voor de boeg is. Misschien ook iets belangrijker dan de dikbetaalde voetballers van overal ter wereld naar hier halen.

opwarming van de aarde


Dit kan je nu wel letterlijk nemen. Op verschillende velden zijn namelijk voetbalwedstrijden aan de gang, en nu hoor ik op de radio dat daarvoor in die voetbalstadia veldverwarming is aangelegd. Ja, u leest het goed, daarmee wordt ongeveer 8 000 vierkante meter aarde per wedstrijd letterlijk verwarmd.  Daarnet hoorde ik dat de veldverwarming in Westerlo al 9 dagen aan een stuk opstaat, wat ongeveer 4 500 euro kost. Als dit een elektrische verwarming is dan spreken over ongeveer 26 000 kWh om 90 minuten te kunnen voetballen. (het zou ook kunnen dat zo’n veldverwarming op stookolie werkt, maar het blijft gigantisch veel natuurlijk).

Eén wedstrijd komt overeen met evenveel energie om 8 gezinnen een jaar lang van elektriciteit te voorzien (of 100 LIM gezinnen).  Neem daarbij de alomtegenwoordige terrasverwarming op dit ogenblik en het ziet er naar uit dat de opwarming van de aarde niet snel genoeg kan gaan. Eèn zo’n toestel verbruikt evenveel energie als nodig om een goed geïsoleerd huis te verwarmen. Nu de politieke wereld beslist heeft om voorlopig geen actie te ondernemen gooit de middenstand en de voetbal meteen alle remmen los.

Misschien kunnen ze aanbieden om die verwarmde velden te gebruiken om de daklozen op te laten kamperen? Dat is toch ook win-win dan?

Tot slot: via deze link kan je me nog eens in een debat aan het werk zien, deze keer in het Nederlands en zonder onderbrekingen. Klinkt toch wat beter vind ik zelf.

De voetafdruk van voetbal


Gisterenavond was ik in Gent getuige van het feestgewoel na de overwinning van Turkije in het EK voetbal. Dit zijn zo van die momenten waar je als LIM een dubbel gevoel bij krijgt. Er is de aanstekelijke vreugde van al die mensen die zingend en vlaggenzwaaiend rondjes doen. De stad wordt ineens heel vrolijk met al die uitzinnige mensen op straat.

Maar ik mag er niet aan denken hoeveel liter benzine er gebruikt wordt om toeterend rondjes te rijden. In Gent, Brussel, Berlijn, Istanboel… tienduizenden auto’s die feestend rondrijden. En dan de vlaggen en gadgets die voor zo’n kampioenschap worden geproduceerd. Nederland bijvoorbeeld stikt van de zogenaamde EK leeuwtjes (foto) die met honderdduizenden stuks zijn aangesleept. Zelfs in het huis van Jan Juffermans waren enkele exemplaren binnengeslopen.  

Vanuit ecologisch perspectief zou het dus beter zijn dat het land met het minst aantal inwonders zou winnen, laat ons zeggen Luxemburg (maar die doen niet mee natuurlijk). Of desnoods België (mogen ook niet mee doen), dat zal toch al een stuk schelen.

Of er moet gezocht worden naar andere manieren om overwinningen te vieren. Bijvoorbeeld, net géén auto’s op straat, maar mannen, vrouwen en kinderen met vlaggen en trommels en instrumenten die zingend en roepend een feestje bouwen. Volgende match van de Turken is op 25 juni. Wie organiseert een LIM overwinningsfeestje?

De voetbalkleedkamermethode.


Ik zou mezelf niet direct een (bij)gelovig man noemen, maar af en toe kunnen gebeurtenissen toch wel een vreemde wending nemen. Eergisteren, een dikke week voor ik van start ga met mijn Low Impact Man project blijkt de verwarming het niet meer te doen. Ter info: ik ben huurder, en de verdieping die ik bewoon wordt verwarmd met  centrale verwarming met gas en een HR+ ketel (dankje wel huisbaas Jan).

Als ik vorige maandag van mijn ochtendlijke looptochtje terugkom blijkt er geen warm water te zijn. Een lichte paniek maakt zich van me meester. Niet zozeer om het warme water, maar omwille van de verwarming. Je moet namelijk weten dat ik enkele maanden geleden een vleugelpiano heb gekocht (jaja, over de vraag hoe ecologisch dit is zal ik het later nog eens hebben). Zo’n instrument is gevoelig aan temperatuurschommelingen, en sinds ik het ding in huis heb zorg ik ervoor dat de verwarming ook ’s nachts niet onder de 15° daalt. Als ik na herhaaldelijke pogingen de verwarming niet aan de praat krijg is mijn bezorgheid vooral op mijn piano gericht.  Gaat die nu meteen ontstemmen, kan ik dit oplossen door de piano Christo-gewijs met dekens in te pakken??

Gelukkig is die 21ste april ook de eerste dag sinds maanden waarbij de temperaturen omhoog gaan, en het ’s nachts minder gaat afkoelen. En wat blijkt nu, na twee dagen met een bang hart afwachten: overdag is er genoeg zon om 20° te bereiken, en als ik ’s avonds alle gordijnen sluit zakt de temperatuur tot net 15°. Zonder verwarming en de helpende hand van moeder natuur is alweer een probleem opgelost. 

Het warm waterprobleem pak ik voorlopig aan met de ‘voetafbalkleedkamermethode’.  Deze methode heb ik leren kennen als jonge keeper bij Hoger Op Wingene. Daar kreeg je na de match een washandje en een klein -meestal rood-  plastick teiltje met warm water. En daarmee moet je jezelf dan maar gewassen krijgen. Als het mogelijk is om een jonge beslijkte doelwachter met ongeveer 2 liter warm water proper te krijgen, dan moet dit ook lukken met een jogger van middelbare leeftijd.

Voor alle duidelijkheid, dit is niet het permanent plan voor de volgende zes maanden. Ik laat de verwarming zo snel mogelijk nazien en afstellen (wat meteen goed is voor een besparing van 5%), zodat douchen voor mezelf en mijn kinderen op een confortabele manier kan. Ondertussen voelt het toch aan als een overwinning als je ondekt dat er ook een goed werkend plan B voorhanden is.