Hoe Donald Trump het klimaat heeft gered


Het lijkt misschien alsof  het gisteren was, maar ondertussen is het precies twintig jaar geleden dat de toenmalige president van de VS zijn befaamde klimaatspeech hield. Op zijn met Round Up onderhouden gazonnetje, het haar netjes geföhnd, voor een enthousiast fanclubje uit de fossiele industrie. Hij zou Amerika groot maken en dus mocht het hele verhaal van de klimaatverandering in de prullenmand. Twee decennia later kunnen we de historische betekenis hiervan pas echt inschatten.

De wereldleiders struikelden die eerste week van juni 2017 over elkaar om in meest strenge bewoordingen het beleid van Trump af te keuren.  Zelfs Joke Schauvliege – ondertussen net als Trump veroordeeld door het Klimaattribunaal in Venlo – noemde de beslissing van Trump een ‘historische vergissing’, wat niet bepaald veel indruk maakte. Nee, de ommekeer kwam niet door de grote woorden van politici. De ommekeer begon in stilte.

Overal ter wereld kwamen mensen tot dezelfde conclusie. Als Amerika de wereld laat stikken, dan laten wij Amerika stikken. Consumenten in de supermarkten bij ons, evengoed als chauffeurs in de baancafés in Brazilië of marktbezoekers in pakweg Timboektoe gingen nadenken over de herkomst van hun producten. De meest iconische Amerikaanse merken voelden het snelst de impact. Coca-cola, Exon-Mobile (Esso), Apple en Starbucks, allen kregen wereldwijd te maken met een gestage omzetvermindering van gemiddeld 2 procent. Per maand.

Amerikaanse films deden het per definitie slecht in de zalen. Amazon zag zijn omzet buiten de VS scherp dalen. Het toerisme naar de States ging zienderogen achteruit, American Airlines stond op de rand van het faillissement. Amerikaanse toeristen die elders in de wereld op bezoek gingen werden zo vaak bekritiseerd over het klimaatbeleid van hun land dat ze beweerden uit Canada te komen. Of gewoon thuis bleven. Alles wat met Amerika kon worden geassocieerd was plots slecht. Er circuleerden op sociale media lijsten met foute merken. In supermarkten plakten activisten stickertjes op producten van Amerikaanse multinationals. Wie met een Jeep of Ford rondreed moest zich de hele tijd verantwoorden. Tesla kon enkel overleven door de hele productie én de zetel van het bedrijf naar India te verhuizen. De mensheid had er blijkbaar even genoeg van.

De stars-en-stripes verpakkingen van Popcorn werden noodgedwongen vervangen. De resterende Amerikaanse stocks werden Chinese stocks. In een wanhopige poging om het tij te keren veranderde de Star Bucks in Gent zijn naam in ‘Walter de Bucks’. Maar het mocht niet baten. Amerikaanse bedrijven deden het steeds slechter op de beurs, de export vanuit de VS viel stil, het land verzeilde in een ongeziene economische recessie.

trumpToen Trump in de maanden na zijn fameuze toespraak op bezoek ging naar het buitenland werd hij niet langer opgewacht door eerste ministers en presidenten. In het beste geval mocht een figuur als Prins Laurent de Amerikaanse president begroeten en rondleiden in het dierenasiel.  Er circuleerden heel wat filmpjes waarin politici er in slaagden een handdruk van Donald te vermijden. De media vonden het niet langer nodig elke tweet van de zielige man uit te vergroten. Bijna ontketende hij nog een burgeroorlog toen California eigenhandig het verdrag van Parijs ondertekende. Zijn populariteit in eigen land zakte met 2 procent. Per week.

Niemand was dus verrast toen Trump de verkiezingen van 2020 glansrijk verloor. Zijn opvolger, de eerste Amerikaanse vrouwelijke presidente Jill Stein begon meteen aan de uitvoering van haar belangrijkste verkiezingsbelofte. Ze riep alle wereldleiders bij elkaar en onder druk van de publieke opinie en het bedrijfsleven tekenden 199 landen het klimaatakkoord van Washington. Het is uiteindelijk dankzij de massale reactie op de van stommiteit van Trump dat de internationale elite bereid was dit verdergaand voorstel te tekenen.

Vandaag weten we dat het akkoord van Parijs nooit voldoende zou zijn geweest om de klimaatchaos te vermijden. Het nieuwe, bindende verdrag van Washington maakt dat we nu maximum tussen de 2 en 2,5 graden opwarming zullen kennen tegen het einde van de eeuw. Dit zorgt nog voor wat lastige kwesties, maar maakt een wereld van verschil met de vorige scenario’s van 4 graden of meer.

Het is ironisch te kunnen besluiten dat de man die de hele klimaatverandering maar een hoax vond en Amerika groot wou maken er eigenhandig is in geslaagd om de opwarming te stoppen én Amerika te doen verschrompelen. En daarom zit deze honderdjarige man nu nukkig te kijken door het raam van zijn bejaardentehuis terwijl wereldwijd 1 juni gevierd wordt als de ‘dag van de klimaatkentering’.

 

Steven Vromman, 3 juni 2037

 

Toon versus Carnafval


Graag even aandacht voor de strijd die Toon Eerdekens al jaren voert in Limburg…

Het is 2017.
De planeet ligt op sterven, klimaatverandering, plastic soep,…
Maar deze korte reportage mocht niet op de duurzame ‘Trefdag Klimaatgemeenten’ dinsdag, 29 november.

De provincie Limburg schreef: ‘Zwerfvuil is geen klimaatthema’… Echt!

Fout, Limburg:
Bewust uitgestrooid plastiek is wél een klimaatthema!
Het doodt vogels, vissen, walvissen en dolfijnen.
Het vergiftigt nu al onze mosselen en vis.
Het maakt van onze oceanen een onleefbare plastic soep.
Het is een zinloos uitgestrooid petroleumprodukt (CO2, daar heb je het 🙂 ) met onherstelbare schade voor het milieu.
Het is verspilling van grondstoffen, milieu en sensibilisering in één!
Provincie Limburg negeert deze ‘traditie’ liever, en veegt carnavalsafval liever onder het tapijt. Of beter: In het putteke…

“Provincie Limburg wil klimaatneutraal gaan, en de gemeenten daarbij ondersteunen.”
Dan moeten we ook in eigen boezem durven kijken, en de plastiek-impact van onze feesten aanpakken. Ballonoplatingen, vuurwerk, carnaval… Allemaal vermijdbaar zwerfvuil, en vermijdbaar plastiek…

Met deze video vraag, of beter eis ik, de Limburgse politiek om dringend een werkgroep duurzaam carnaval op te starten.
Op dit moment is carnaval een smet op het Limburgse duurzame blazoen!

Er is geen enkel excuus meer te bedenken voor het zinloos uitstrooien van honderdduizenden stuks plastieken zwerfvuil.
Maar de Limburgse politiek laat dit oogluikend en stilzwijgend toe.
Limburg geeft miljoénen uit om een duurzaam imago te kopen, maar durft zelfs carnaval niet duurzaam te maken. Terwijl dat niks moet kosten.
Terug naar papieren verpakkingen en het probleem is van de baan!

Met dank aan de carnavalsverenigingen die wél al jaren vasthouden aan snoep in papier!

Teken hier de petitie

the Voice versus Monsanto


Zo, de eerste stap naar onsterfelijke roem is gezet, al denk ik dat het meteen de laatste stap zal zijn ook.  Een verslagje van een inleefreis naar de medialaan.

dscf9016Ik ben vlot ter plekke geraakt met de trein en de blue bike. Wel even moeten zoeken naar de fietsenstalling op een gigantische en overvolle autoparking. In de overdekte fietsenstalling stonden vooral brommers, maar toch ook enkele fietsen. Goed zo!

Aan het onhaal vriendelijk ontvangen door een jongedame die mijn naam even moest aanvinken op een bijzonder lange lijst van meerdere pagina’s. Wetende dat er meerdere dagen van audities zijn heb ik al medelijden met de jury.

Dan mogen we plaatsnemen in de wachtruimte, koffie en frisdranken a volonté. Ik zie vooral jongens en meisjes van rond de twintig. Ik merk heel veel hormoonverstorende stoffen op hun gezichten, en bedenk dat ik hier straks ook voor hen zal zingen, al beseffen ze het niet.  De kandidates zitten stil op hun stoel, er zijn enkele mannen ook en ze zien er allemaal stoer en cool uit, sommigen hebben een gitaar over de knie. Ik ben de enige met Ukelele.

Tijdens het wachten kijk ik wat rond, ik ben niet de oudste denk ik even. Maar dat komt omdat er ook wat begeleidende papa’s bij zijn.  Die naast mij fluistert zijn zenuwachtige dochter in : ‘niet zenuwachtig zijn, je hebt niks te verliezen, alleen te winnen!’.  Ik merk bij mezelf dat de gedachte ‘ik vrees dat de meeste hier eerder zullen verliezen’ opkomt en laat ze mindfullnesgewijs passeren.

Na een dik kwartier roept de vriendelijke onthaal dame me en mag ik plaats nemen vlak naast de deur van het auditielokaal. De spanning loopt op. Ik schrik op als ik plots Kristof Calvo zie aanwandelen.  Krijg ik concurrentie uit groene hoek vandaag? Maar Kristof blijkt hier te zijn voor een politiek debat, en wenst me alvast veel succes.

Dan mag ik binnen in een klein lokaaltje, waar drie juryleden achter een tafel zitten. Voor mij een microfoon en camera. Ik stel me even voor en vertel dat ik een strijdlied kom brengen tegen pesticiden. Dat hebben ze vast nog niet gehoord vandaag. Ik zing een stukje van ‘Zonder is gezonder’. Ik krijg een complimentje over de ‘leuke tekst’ en mijn Velt T-shirt. Het oudste jurylid wenst me veel succes met mijn strijd. (Dus duidelijk niet met mijn zangcarrière)

In het buitengaan kan ik nog een babbeltje slaan met Jill Peeters, misschien wel de meest onderschatte klimaatactiviste van het land. We hebben het over de komende klimaattop in Marakesh en waar we zoal mee bezig zijn. Wellicht zal de auditie weinig zoden aan de dijk hebben gezet, maar het was leuk met Jill bij te praten.

Het echte werk is echter nu zaterdag. De officiële première van ‘De Smoestuinier’ bij de Vieze Gasten. Er zijn nog enkele tickets te koop. De kans dat het ooit op TV te zien zal zijn is bijzonder klein ;).

de nieuwe uitdaging: Labland


We hebben nog iets langer dan voorzien moeten wachten op de officiële bevestiging, maar nu kan ik eindelijk vertellen wat ik ga doen nu ik niet langer gemeenteraadslid ben. Naast de lezingen, voorstellingen en begeleidingen die ik blijf doen neem ik ook een engagement op voor Labland vzw.

Labland vzw krijgt een projectsubsidie toegekend van de Provincie Oost-Vlaanderen in het kader van ‘Experimentele woonprojecten in Oost-Vlaanderen’. Hiermee krijgt Labland de kans om een experimenteerplek uit te bouwen rond betaalbaar, compact, comfortabel en energiezuinig bouwen en wonen. Labland wordt dé plek om nieuwe prototypes van woningen en samenlevingsvormen te ontwikkelen. De subsidie loopt tot 31 december 2017 en kan verlengd worden met twee jaar.

Labland bouwde de voorbije twee jaar een netwerk uit van organisaties, bedrijven, academische instellingen en burgers. Deze partners zullen op de site experimenteren. De organisatie Labland treedt op als coördinator, beheerder en facilitator van de site. De eerste opdracht is vier Labland woningen realiseren. Twee van deze woningen worden zero impact gebouwd. Via levenscyclusanalyse zal de oorsprong, de recycleerbaarheid en de milieu-impact van alle materialen worden beoordeeld. Materialen van fossiele bronnen en niet-herbruikbare grondstoffen worden zoveel mogelijk vermeden.

De twee andere woningen zullen modulair aanpasbaar zijn aan de noden van de bewoners gedurende verschillende levensfasen (alleenstaanden, samenwonende koppels met kinderen, samengestelde gezinnen, oudere koppels) en/of een multifunctioneel karakter hebben voor professionele en recreatieve doeleinden (wonen, werken, sporten, ontspannen).

Er zullen technieken onderzocht worden beyond de gangbare methoden en wettelijke voorschriften. Labland wordt dé plek om nieuwe prototypes van woningen en samenlevingsvormen te onderzoeken en te ontwikkelen. De impact van de nieuwe vormen van wonen, leven en beleven zal getoetst worden aan de sociale cohesie.

De uitdagingen rond compact bouwen liggen niet op het platteland. Ze liggen in de stad, waar verstandig moet worden omgesprongen met ruimte en een groeiende bevolking. Zo ook in Gent. In een eerste fase zal Labland op zoek gaan naar een mogelijke locatie om het project op te starten. Dit op een stuk grond van de overheid of van private eigenaars. Labland kan ook ontwikkeld worden op verspreide kleinere percelen binnen de stad of in bestaande gebouwen. Architecten, burgers, organisaties,… die ideeën hebben rond experimentele betaalbare woningen kunnen ons daarvoor steeds contacteren.

Zelf ga ik vooral bezig zijn met het bouwproces en de juridische obstakels die daarbij komen. Het is logisch dat onderhandelen met stedelijke diensten niet kan als je tegelijk in de gemeenteraad zit.

 

Suggesties welkom op : contact@labland.be

vanaf heden: politicus zonder mandaat


Vandaag is een persbericht verstuurd waarin ik aankondig ontslag te nemen als gemeenteraadslid voor de stad Gent. Een beslissing waar ik nogal wat tijd voor nodig had en die ik graag wat meer toelicht. Want enerzijds zijn er persoonlijke redenen, anderzijds heb ik de nodige bedenkingen bij het functioneren van de politiek.

eedafleggingSinds 2009 werk ik als zelfstandige en verdien mijn boterham met een reeks activiteiten als Low Impact Man. Het geven van lezingen en voorstellingen, het schrijven van boeken of het begeleiden van organisaties en festivals, om een paar dingen te noemen. Ik wist dat het opnemen van een politiek mandaat gevolgen zou hebben voor die activiteiten. Met 2 tot 3 politieke vergaderingen per week blijven er gewoon minder avonden over om voorstellingen te spelen. Daarbij komt dat je als raadslid geen opdrachten kan uitvoeren die onverenigbaar zijn met het mandaat. Een terechte regel, waardoor ik mijn engagement in Greentrack Gent moest terugschroeven en bvb ook geen lezingen meer kon geven in scholen van het Gentse stedelijk net. Op zich niet zo erg, maar nu dient er zich echter een kans aan om een belangrijke rol te spelen in een nieuw project dat binnenkort van start gaat in Gent. Het ligt me nauw aan het hart, en sluit ook helemaal aan bij mijn visie op de stad van de toekomst. Maar werken voor deze vzw is niet verenigbaar met een mandaat als gemeenteraadslid. Omdat ik denk dat het nieuwe project een belangrijke meerwaarde kan betekenen voor de stad en ik het dolgraag wil doen heb ik uiteindelijk gekozen om voor de nieuwe uitdaging te gaan en mijn plaats in de gemeenteraad af te staan aan mijn opvolger.  (Jammer genoeg kan ik hier nog niet meer vertellen over het nieuwe project, maar vanaf begin oktober zal ik dit met plezier doen)

Ik heb de voorbije vier jaar getracht binnen de coalitie mijn rol te spelen. Als raadslid van de meerderheid komt dit neer op mondelinge en schriftelijke vragen stellen, bekommernissen op de agenda zetten, vragen van burgers ter harte te nemen, hier en daar voorstellen van raadsbesluiten mee vorm geven. Ik laat het aan anderen over om te oordelen of mijn inbreng iets heeft teweeg gebracht, zelf denk ik dat ik behoorlijk mijn werk heb gedaan. Tegelijk heb ik gemerkt dat je als raadslid in de meerderheid een beperkte speelruimte hebt. Uiteindelijk ben je lid van een coalitie met drie partijen en zijn de genomen maatregelen de grootste gemene deler van deze drie strekkingen. Zo werkt onze democratie nu eenmaal. Ik heb hier regelmatig wat geschreven over het leven als raadslid. Bijvoorbeeld over hoeveel ik nu echt verdien, over redelijk onverantwoorde feestjes of moeilijke momenten.

Verder heb ik vaak met grote ogen staan kijken naar hoe de lokale politiek functioneert. Het spelletje meerderheid-oppositie dat constructieve gesprekken vaak in de weg staat. De strategische afwegingen rond perceptie bij het lanceren van voorstellen. De vele kleine probleempjes die worden aangekaart en veel tijd en energie opslokken van raadsleden en stedelijke diensten. De drang om toch maar eens in de pers te komen. De beperkte beslissingsruimte van lokale politiek. De vele procedures en regeltjes die een gewoon gesprek bemoeilijken. De traagheid waarmee politieke keuzes worden gemaakt en omgezet in concreet beleid. Het is niet makkelijk daarin grotere thema’s een plaats te geven, en aandacht te vragen voor mondiale trends of overkoepelende ideeën… Ik geef gerust toe dat ik af en toe het gevoel had kostbare tijd te verdoen in weinig zinvolle vergaderingen. Ook dat speelt dan wel mee als ik moet beslissen waar ik mee bezig wil zijn.

Voor de duidelijkheid, ik sta volop achter het Gentse bestuursakkoord, blijf actief lid van Groen en zal bij de volgende verkiezingscampagne de Groene kandidaten zeker ondersteunen. Aangezien politiek wil zeggen ‘de samenleving mee vorm geven’ zal ik ook blijven aan politiek doen. Als burger wil ik me volop engageren bij de vele initiatieven en projecten die van onderuit werken aan een toekomstvaardige, volhoudbare stad.

Ik wil iedereen danken die vier jaar geleden voor mij heeft gestemd en me excuseren bij degene die mij mijn ontslag kwalijk nemen. Ik wil gerust nog meer toelichting geven bij mijn keuze (die wellicht ook duidelijker wordt als ik binnenkort kan communiceren over wat ik dan wel ga doen). Dit is misschien wel het einde van mijn korte carrière als deeltijds politicus, maar zeker niet het einde van mijn engagement als burger, low impact man en activist.

 


 

fij,nestof

 

  • een witte mars tegen de slachtoffers van fijn stof?
  • een reeks nutteloze objecten eenmaal de olie op is?
  • een herinnering aan de stad toen de automobiel nog niet bestond?
  • een roep om stilte?
  • een begrafenisstoet van het automobilisme?
  • een bescherming tegen vogelpoep?
  • een ontwerp voor een Carkini?
  • stof tot nadenken over fijn stof?

 

Dit alles en nog veel meer. Een kleine artistieke ingreep van Greentrack Gent om even aandacht te vragen voor de impact van de auto in de stad, dit in kader van ‘kunst op straat’.

Wel vroeg opstaan moet ik zeggen…

pardon voor de titel


Hoe gaat dat? Je bent net de deur uit voor een looptochtje en daar hangt een journalist van de Morgen aan de Fairphone. Of ik niet een stukje kan schrijven over de weggegooide kampeerspullen op Pukkelpop en andere festivals, 550 woorden, graag binnen de drie uur door te mailen. Ik zeg toe, want zo’n vraag krijg je niet elke dag. De journalist vertelde er nog bij dat het goed zou zijn eens de jongeren te vertellen waar het op aan komt, “want naar jou luisteren ze wel”.

Aan dat laatste twijfel ik sterk, maar tijdens het lopen denk ik na over de kwestie. Het is inderdaad makkelijk een scheldtirade neer te pennen over die verwende vervuilende festivalgangers. Maar nu ik er over nadenk is het toch meer dan een ‘individueel probleem’. Het gaat over een mentaliteit van een hele samenleving. Ik bedenk dat ook het onderwijs en de opvoeding te kort schieten, dat er een hele industrie is van goedkope wegwerpspullen, dat organisatoren toch ook wat fermer mogen optreden en er lokale en nationale politici zijn die evengoed het probleem laten betijen.

demorgententenAcht kilometer later zet ik me aan de computer om de gedachten te ordenen. Waarbij al snel blijkt dat 550 woorden niet genoeg zijn en ik enkele stukjes en nuances moet laten vallen. Een titel bedenken gaat snel, want ondertussen weet ik wel waarop mensen graag klikken. Vandaar wellicht dat mijn stukje de hele dag het meest gedeelde en gelezen artikel is op de site van De Morgen. Bij deze mijn excuses voor mijn grof taalgebruik dus.

Er staat nog een artikel in van een sociolooog Walter Weyns, volgens hem is het een goede zaak dat festivalgangers alle rommel achterlaten, want “Men bouwt iets op om het daarna in elkaar te laten stuiken. Dat werkt bevrijdend, weg van de dagelijkse sleur. Afval maken hoort erbij. De tendens dat er nu meer aan recyclage wordt gedacht, doet afbreuk aan de feestervaring.”  Ja, u leest het goed, nadenken over recyclage zou niet goed zijn voor de feestervaring.

Als ik dat lees heb ik toch een beetje spijt dat mijn oorspronkelijke slotzin is gesneuveld:  Als we zo doorgaan met ons klimaat en onze planeet zijn er binnen pakweg twintig jaar geen festivals meer, en zullen we blij zijn met een schamel tentje om te schuilen. Ja, ik heb ook een donker kantje -).

 

hier komt de Eco-dokter!


logonieuwDat het niet goed gaat met de planeet wordt elke dag duidelijker. En dat de belangrijkste oorzaak hiervan de mens is, daar is nog weinig twijfel over. Als we de Aarde terug gezond willen krijgen moeten wij dus misschien maar eens met zijn allen naar de Eco-dokter.

Je zal er terecht kunnen voor een gepersonaliseerd advies over wat jij kan doen. Overschakelen op groene stroom of een andere bank? Je aansluiten bij een milieu-organisatie, een aandeel kopen bij een Coöperatieve, meteen vegetariër of veganist worden, gaan autodelen of een petitie tekenen?

Er is informatie voorhanden van meer dan 25 organisaties, er zijn stickers te krijgen of zelfs een geschenkje te winnen voor wie een engagement aangaat. Enkele weken na je bezoek krijg je een opvolgingsmail om te zien of je effectief actie hebt ondernomen. Via sociale media wordt je eigen engagement ook gedeeld.

Op Dranouter is de Eco-dokter en zijn lieftallige Eco-doktersassistente te bezoeken elke dag van 14 tot 18 uur. Erna zal de Eco-dokter ook nog op andere plaatsen te bezoeken zijn, o.a. tijdens de autoloze zondag in Gent.

Hier alvast een overzicht van een heleboel nuttige tips van de Eco-dokter:tipsvandeecodoktersep16

algemeenbeeld

het falen van het Europees leiderschap


De keuze van de Britten om de EU te verlaten zal grote gevolgen hebben. Misschien is het op zo’n moment eens goed na te denken waarom zoveel mensen de rug toekeren aan een in wezen positief project van politieke en economische samenwerking. Ik hoorde al in enkele eerste verklaringen dat het komt omdat mensen slecht geïnformeerd zijn (de media!), of dat het vooral slecht opgeleide mensen zijn die voor de Brexit kiezen. Deze reacties tonen meteen dat de boodschap niet is begrepen, en de verliezers hun arrogantie niet hebben verloren.

brexitZou het niet kunnen dat burgers zich meer en meer vragen stellen bij een unie in een blinde obsessie voor groei en concurrentie de verkeerde weg is ingeslagen? Is het niet normaal dat mensen zich vragen stellen bij het feit dat auto-constructeurs zelf de uitstootnormen bepalen en ze nog eens ongestraft overtreden? Dat de chemische industrie mee de teksten schrijft van de Europese richtlijnen rond pesticiden? Dat de door de EU opgelegde besparingspolitiek mensen in armoede duwt, terwijl het aantal miljonairs jaar na jaar blijft stijgen. Dat de banken ongestoord opnieuw risicovolle bubbles creëren, dat een TTIP verdrag door de strot geduwd moet worden en tegelijk kleine landbouw producenten uit de markt worden geduwd omdat ze niet aan de EU regels voldoen? En zo kunnen we nog even doorgaan.  Onze leiders bevestigen wat Jared Diamond schreef in zijn boek ‘Collapse’. Hoe meer een beschaving in crisis komt, hoe meer de leiders krampachtig vasthouden aan hun overtuigingen, waardoor het probleem alleen maar groter wordt.

De echte reden van de shit waar we vandaag inzitten is een falend politiek systeem en het gebrek aan leiderschap. Mochten de leiders als eens beginnen met mea culpa te slaan. Met nederig toegeven dat ze fouten gemaakt hebben, of dat ze het eigenlijk allemaal niet zo goed weten. Mochten ze eens echt luisteren naar de bekommernissen van burgers, wetenschappers, actiegroepen, coöperatieven en kleine ondernemers in plaats van in Davos dikke vriendjes te zijn met de economische elite.  Hoeveel geëngageerde politici die zich initieel oprecht willen inzetten voor de samenleving eindigen niet in raden van bestuur van grote bedrijven?

Nochtans hebben we veel meer samenwerking nodig, op Europees en nog beter mondiaal vlak. Om de klimaatverandering die elke dag zichtbaarder wordt aan te pakken. Om de veiligheid te garanderen, om herverdeling te organiseren, om ons landbouwmodel een bocht van 180 graden te laten maken, om vluchtelingen op te vangen, om de biodiversiteit te beschermen, om de armoede te bestrijden, om ontwikkelingslanden echt te steunen, en vooral om een nieuw economisch en financiële model uit te tekenen.  Eentje waar niet winst en groei het einddoel vormen, maar levenskwaliteit en volhoudbaarheid.

Laat vandaag dus niet de dag zijn waarop we onze rug afkeren van een falend politiek model, maar de dag waarop we ons engageren om mee te werken aan een ander Europa, een ander economische model en ander leiderschap.