het falen van het Europees leiderschap


De keuze van de Britten om de EU te verlaten zal grote gevolgen hebben. Misschien is het op zo’n moment eens goed na te denken waarom zoveel mensen de rug toekeren aan een in wezen positief project van politieke en economische samenwerking. Ik hoorde al in enkele eerste verklaringen dat het komt omdat mensen slecht geïnformeerd zijn (de media!), of dat het vooral slecht opgeleide mensen zijn die voor de Brexit kiezen. Deze reacties tonen meteen dat de boodschap niet is begrepen, en de verliezers hun arrogantie niet hebben verloren.

brexitZou het niet kunnen dat burgers zich meer en meer vragen stellen bij een unie in een blinde obsessie voor groei en concurrentie de verkeerde weg is ingeslagen? Is het niet normaal dat mensen zich vragen stellen bij het feit dat auto-constructeurs zelf de uitstootnormen bepalen en ze nog eens ongestraft overtreden? Dat de chemische industrie mee de teksten schrijft van de Europese richtlijnen rond pesticiden? Dat de door de EU opgelegde besparingspolitiek mensen in armoede duwt, terwijl het aantal miljonairs jaar na jaar blijft stijgen. Dat de banken ongestoord opnieuw risicovolle bubbles creëren, dat een TTIP verdrag door de strot geduwd moet worden en tegelijk kleine landbouw producenten uit de markt worden geduwd omdat ze niet aan de EU regels voldoen? En zo kunnen we nog even doorgaan.  Onze leiders bevestigen wat Jared Diamond schreef in zijn boek ‘Collapse’. Hoe meer een beschaving in crisis komt, hoe meer de leiders krampachtig vasthouden aan hun overtuigingen, waardoor het probleem alleen maar groter wordt.

De echte reden van de shit waar we vandaag inzitten is een falend politiek systeem en het gebrek aan leiderschap. Mochten de leiders als eens beginnen met mea culpa te slaan. Met nederig toegeven dat ze fouten gemaakt hebben, of dat ze het eigenlijk allemaal niet zo goed weten. Mochten ze eens echt luisteren naar de bekommernissen van burgers, wetenschappers, actiegroepen, coöperatieven en kleine ondernemers in plaats van in Davos dikke vriendjes te zijn met de economische elite.  Hoeveel geëngageerde politici die zich initieel oprecht willen inzetten voor de samenleving eindigen niet in raden van bestuur van grote bedrijven?

Nochtans hebben we veel meer samenwerking nodig, op Europees en nog beter mondiaal vlak. Om de klimaatverandering die elke dag zichtbaarder wordt aan te pakken. Om de veiligheid te garanderen, om herverdeling te organiseren, om ons landbouwmodel een bocht van 180 graden te laten maken, om vluchtelingen op te vangen, om de biodiversiteit te beschermen, om de armoede te bestrijden, om ontwikkelingslanden echt te steunen, en vooral om een nieuw economisch en financiële model uit te tekenen.  Eentje waar niet winst en groei het einddoel vormen, maar levenskwaliteit en volhoudbaarheid.

Laat vandaag dus niet de dag zijn waarop we onze rug afkeren van een falend politiek model, maar de dag waarop we ons engageren om mee te werken aan een ander Europa, een ander economische model en ander leiderschap.

je ne suis pas Europe?


Niet alleen wat kernenergie betreft maar ook als het over landbouw gaat kiest Europa partij voor de grote commerciële belangen. Het besluit van de EU om de lidstaten zelf te laten beslissen over de komst van GGO’s klinkt misschien democratisch, maar zal ongetwijfeld zorgen dat GGO’s op grote schaal in de EU zullen worden toegelaten. De lobbyisten van Monsanto en co zullen in hun vuistje lachen. Al ben ik een voorstander van meer Europa, een beleid ten dienste van de financiële sector en de multinationals? In dat geval; ‘je ne suis pas Europe’.

Het GGO besluit is erg jammer, want het is ondertussen ten overvloede aangetoond dat de groeiende wereldbevolking gezond gevoed kan worden zonder GGO’s, door te kiezen voor agro-ecologische landbouw en gemeenschapslandbouw. Een methode die tevens de grond en het klimaat ten goede komt. Maar omdat we met (aan)klagen niet veel verder komen meteen een oproep om de tegenbeweging te steunen.

nog meer waanzin: nieuwe subsidies voor kernenergie?


Met plezier kan ik aankondigen dat ook Steven De Geynst (de Muffin man) erbij zal zijn bij de boekvoorstelling op 25 januari. Hij zal het hebben over zijn engagement en motivatie om te werken rond voedselverspilling. En nog een nieuwsje, niet schrikken als het Vlaams beleid plots een andere wending gaat nemen. Ik heb net een exemplaar gesigneerd voor Geert Bourgeois, de Vlaamse minister-president.

Tegelijk lanceer ik graag nog een oproep tot actie. Want er is (alweer) stront aan de knikker op Europees vlak. Het gaat met name over de bouw van enkele kerncentrales in Groot-Brittannië. Omdat de kosten en risico’s zo hoog oplopen wil de bouwer (het Franse EDF) daarvoor gigantische subsidie van de overheid. Iets wat gezien de Europese regels rond concurrentie eigenlijk niet kan. Toch is er stevig lobby werk bezig om de EU te overtuigen dit waanzinnig project toch te laten subsidiëren. Het volgend filmpje toont duidelijk het probleem.

Daarom is het belangrijk dat we onze stem laten horen en massaal klacht in te dienen via dit formulier.  Dit vraag maar enkele minuten van je tijd, maar is erg belangrijk als we de omslag naar hernieuwbare energie mogelijk willen maken. Snel even doen dus. De volgende generaties zullen u dankbaar zijn.

arm Europa, arm Vlaanderen


Net nu heel duidelijk is dat we massaal moeten inzetten op de omschakeling naar hernieuwbare energie en een drastische vermindering van CO2 laten onze leiders het weer afweten.

Zo zal woensdag het nieuwe klimaatbeleid van de EU worden voorgesteld. Wat blijkt uit de teksten, dat de ambitie een stuk wordt teruggeschroefd en er geen dwingende doelstellingen worden voorgesteld voor de lidstaten. Een argument hierbij is dat de lidstaten financieel in slechte papieren zitten. Dat wil dus zeggen dat het redden van het casino-kapitalisme niet alleen de landen en burgers een hoop sociale ellende heeft bezorgd maar nu ook de middelen voor een klimaatbeleid onder druk zet. Enja, de verantwoordelijken voor de crisis zijn bankiers zoals die van Dexia die zichzelf nog maar eens een riante loonsverhoging hebben toegekend.

climate_chaos_cote_graph_2013Terug naar het klimaatbeleid, als Europa inderdaad de lidstaten nog vrijer laat wat betreft het invullen van de klimaatdoelstellingen dan ziet het er voor ons niet goed uit. Zo is Vlaanderen een van de slechtste leerlingen van de klas en wordt nu vooral ingezet met het aankopen ‘van schone’ lucht. Vooral de manier waarop de bevoegde minister Schauvliege haar beleid toch probeert goed te praten is behoorlijk beschamend. Wie dit even grondig wil bekijken raad ik dit artikel van BBL aan (en vooral het bijgevoegde document onderaan het artikel).

Naast de nodige verontwaardiging bij dergelijke berichten zorgt dit bij mij niet voor een gevoel van moedeloosheid. Maar eerder een opstoot van vastberadenheid om nog meer te kijken wat we zelf kunnen doen. Om nog meer aandacht te geven aan de vele mensen en groepen die vaak op lokaal vlak wél hun verantwoordelijkheid nemen en zich niet wegstoppen achter nep-argumenten. Mijn geloof in de goede wil van onze ministers om op lange termijn te denken smelt sneller dan de poolkappen, maar mijn overtuiging dat de verandering van onderuit zal komen groeit bij elke extra ton CO2.

de nieuwe dictatuur


Weinig positieve berichten de voorbije dagen. Het aantal mensen in ons land dat beroep doet op voedselhulp is groter dan ooit, het aantal mensen dat afgesloten wordt van de waterleiding bereikt een nieuw tekort, steeds meer mensen hebben problemen om de energierekening te betalen. En dit op een moment dat Europa en met zowat alle regeringen en economen roepen dat we nog meer moeten besparen en dat de uitkeringen verder omlaag moeten.  Wat daarbij opvalt is dat daarmee bijna een nieuw soort dictatuur is ontstaan: die van het Europees Schulden Mechanisme. Volgend filmpje maakt duidelijk wat dit wil zeggen:

Zoals jullie weten, ben ik ook voorstander van ‘inleveren’ en ‘consuminderen’, maar niet om een economisch systeem te redden dat slechts een kleine minderheid ten goede komt en ons leefmilieu vernietigt. Alle pogingen om het huidige model van groei in stand te houden zijn trouwens toch tot mislukken gedoemd. Een oneindige exponentiële groei is onmogelijk. Niet van een mens, niet van een plant en zeker niet van een economie. Het besef dat we rekening moeten houden met grenzen blijkt echter niet door te dringen bij de heren bestuurders (het zijn toch vooral mannen). Er heerst een soort economisch correct denken, en wie principes als groei of concurrentie in vraag durft te stellen is meteen een ketter (of communist). Wellicht zal het besef maar doordringen als het hele systeem als een kaartenhuisje in elkaar stort. Dus kunnen we ons maar beter voorbereiden op nog meer triestige cijfers.