30 dagen delen, ook je angst en hoop


Het is niet evident het hier gewoon te hebben over het delen van spullen en auto’s, over hergebruiken en ruilen. Want sinds een week worden bijna alle gesprekken en gedachten beheerst door de vreselijke gebeurtenissen in Parijs. Bij zulke momenten is delen ook erg belangrijk. Delen van gevoelens, angsten en hoop.

Zo ben ik niet alleen geschokt over de aanslagen maar evengoed over sommige reacties. De roep om meer wapens, bombardementen, huiszoekingen, controles en andere oorlogstaal is misschien wel te begrijpen maar gaat toch voorbij aan de kern van de zaak. Natuurlijk moeten daders van dit soort barbarij hard worden aangepakt. Tegelijk moeten we bereid zijn om na te denken waarom dit soort dingen gebeuren. Steeds maar zeggen dat ons eigen ‘modernisme gebaseerd op de verlichting’ superieur is gaat voorbij aan de realiteit voor heel wat mensen in de wereld. Lees maar eens deze opinie van Peter Knoope. Hij plaats de actuele gebeurtenissen in een breder kader en maakt duidelijk dat meer geweld van onze kant alleen maar inspeelt op wat de terreur wil veroorzaken. Daarom ben ik ook eens met de opinie van David Van Reybroeck, dat we met open ogen in de val van de terroristen trappen.

Ik weet het allemaal niet zo goed, maar weiger mee te doen in het opbod van meer geweld en repressie. Wat nu gebeurt kan je niet los zien van decennia lange uitbuiting van mensen en planeet, van het veroorzaken van steeds meer ongelijkheid en het systematisch hanteren van twee maten en gewichten. Waarom mag Israël wel VN-resoluties naast zich neerleggen en werd Irak daarvoor naar het stenen tijdperk gebombardeerd? Waarom steunen we Saoedi-Arabië, die de kern van het radicale islamisme blijft steunen (zal wel toeval zijn zeker dat het een oliestaat is?)

Uiteindelijk komen we terecht bij een onduurzaam en onrechtvaardig economisch systeem waar een kleine groep mensen de vruchten van plukt. Hoeveel repressie ook wordt ingezet, het is niet mogelijk om ongestraft de planeet en het Zuiden te blijven plunderen. Dringend tijd om het roer om te gooien…

We hebben nu vooral tekenen van hoop nodig. Daarom is het zo jammer dat de klimaatmars in Parijs zijn afgelast. Maar ik ben er zeker van dat Climate-Express met een mooi plan B op de proppen komt. Ik droom alvast van een massale betoging in Brussel op 29 november, waar we met tienduizenden op straat komen voor een rechtvaardig en ambitieus klimaatakkoord, want ook dat zal nodig zijn als we echt vrede willen.

we shall overcome


Gisterenavond heb ik de voorstelling ‘We Shall Overcome’ van het NTGent gezien. Eerder een concert met liederen tegen de oorlog, voor de vrede en voor de liefde. Een voorstelling die wil ingaan tegen het cynisme van deze tijd. Met liederen als ‘Imagine’, ‘Er komen andere tijden’ en ‘Give peace a change’ behoorlijk wat jeugdsentiment, dat door de zaal flink werd meegezongen. Maar een mooie avond met topmuzikanten, zeer mooie arrangementen en Wim Opbrouck die als een vis in het water het publiek door het repertoire loodst.

Tijdens het luisteren (en zingen) dacht ik een paar keer, zou het niet mooi zijn bij de volgende betoging dat er gezongen wordt in plaats van gegooid. Dat we waardig en met vastberaden blik, mannen, vrouwen en kinderen, samen zingend ‘we are not afraid’ en ‘we will live in peace’ door de straten wandelen? Dit zal meer indruk maken dan voetzoekers, verfbommetjes en vernielen van straatmeubilair. Het zal ook veel moeilijker zijn voor de zittende ministers om dit soort van protest te marginaliseren. Dromen mag zeker.

een brief van Elio


Vorige week kreeg ik een stevige envelop in de bus van niemand minder dan de eerste minister. Ik dacht even dat het om een antwoord ging op de opinie die ik twee jaar geleden schreef over de premier, maar daar zal ik nog even op moeten wachten. De post die ik nu kreeg van Elio handelde over de kwestie van de kernwapens in ons land.

IMG_0927[1]Vooraf toch even melden dat ecologisch gezien de brief toch beter kan. Het gaat om vier bladzijden, zwaar papier (120 gram) en enkelvoudig gedrukt (de laatste pagina zelfs in kleur want de handtekening van Elio is in het blauw – al zie ik wel duidelijk dat dit gedrukt is). Het kan best zijn dat Elio geen postzegels moet betalen maar dit had toch met een iets kleinere voetafdruk gekund.

Wat de inhoud betreft had het volgens mij ook wat korter gemogen. De kern van het betoog is: we hebben niks te zeggen aan die kernwapens en aan de modernisering ervan, we doen braaf wat de Nato zegt wat we moeten doen.  Maar als premier toegeven dat je niks te zeggen hebt is wat moeilijk dus dan staat staat de brief vol met ronkende volzinnen over het Belgische engagement omtrent nucleaire ontwapening, humanitaire engagementen enzovoort en enzoverder.

Beste lezer, ik wil niemand ongerust maken, maar als ik de brief goed lees staan we wel op het punt aangevallen te worden. Ik citeer ‘Daarom moeten we een uiterst realistische analyse maken van de huidige proliferatiedreigingen. Het Internationaal Atoomagentschap heeft een aantal dossiers in verband met het niet-naleven van het non-proliferatieverdrag aan de Veiligheidsraad van de VN overgemaakt die ons bijzonder verontrusten. We zijn bijzonder verontrust over Noord-Korea.’

Ja, u leest het goed. Die slechteriken uit Noord-Korea willen ons blijkbaar onder voet lopen. In dat geval beste zou ik zeggen Elio, laat maar komen die kernwapens, hoe meer hoe beter.

PS: de duim op de foto is die van mijn collega gemeenteraadslid Saraswati Matthieu, die bijna in tranen is uitgebarsten bij het lezen van deze vreselijke aanvallen die ons landje bedreigen.

niets is belangrijker dan vrede


gentherdenktVanavond organiseert het Gentse Vredesoverleg de jaarlijkse herdenking van Nagasaki en Hiroshima.

Ondertussen is 68 jaar geleden dat deze bommen tot ontploffing zijn gebracht waardoor misschien de indruk kan ontstaan dat zoiets niet meer zal gebeuren. Sinds 1945 zijn er echter ruim 2000 testen met kernbommen geweest en op dit ogenblik zijn er nog steeds ruim 11 000 van deze vreselijke wapens aanwezig.

Je mag er niet aan denken wat er kan gebeuren als iemand het in zijn hoofd haalt een conflict op deze manier aan te pakken, of wat er gebeurt als groepen met slechte bedoeling zo’n wapen buit kunnen maken. Alsof er nog niet genoeg kwesties zijn die onze toekomst hypothekeren.

In ons land liggen naar schatting 20 kernwapens in kleine Brogel, wat soms wel voor ongewenste effecten zorgt als je er toevallig een lekke band zou krijgen.

Daarom alle steun voor de organisaties die het thema van ontwapening op de agenda zetten en blijven ijveren voor vrede. Ook dit is een verantwoordelijkheid van ons allen.

 

niets is belangrijker dan vrede


Het is al een redelijk oude slogan, maar het blijft een mooie. En wellicht is het een thema waarover ik het wat te weinig heb op deze blog. Want in een tijd van crisis in vele sectoren is er een bedrijfstak waarin die boomt als nooit tevoren: de wapenindustrie.  Daar is blijkbaar steeds overheidsgeld voor te vinden, ondanks de zware inspanningen om de banken te redden, ondanks de inleveringen die van zowat iedereen worden verwacht, ondanks de economische onheilstijdingen. De budgetten voor defensie blijven op de meeste plaatsen stijgen, zo is er ook internationale druk op België om voldoende te investeren in het leger.

Gelukkig zijn er  mensen die hier actie rond voeren, en ik denk dat iedereen die wakker ligt van problemen als ongelijkheid of milieu bijna automatisch ook een vredesactivist zou moeten zijn. Daarom ga ik op 1 april meedoen met de geweldloze bestorming van de Nato in Evere.

Tegelijk zoek ik een paar goede gelegenheden om ook deel te nemen aan de ‘overigens ben ik van mening- actie‘, waarbij een zoveel mogelijk mensen bij hun publieke optredens de Navo aan de kaak stellen. Het is de bedoeling daarbij het debat aan te zwengelen over zin en onzin van de Navo, over de nooit door het parlement goedgekeurde kernkoppen die op kleine Brogel liggen, over de inzet van de Navo om vooral economische belangen te verdedigen. We kunnen de schaarse middelen die we hebben toch beter gebruiken dan voor het in stand houden van een dure en ondemocratische oorlogsmachine. Dus een unieke kans wie op 1 april zijn burgerplichten wil vervullen!

betogen voor vrede


Gisteren was ik er ook bij, de vredesbetoging in Gent. Ze was niet moeilijk te vinden, want een helikopter circelde al een uur van te voren boven het centrum van Gent. Op weg ernaar toe zag ik verschillende overvalwagens, een waterkanon, en behoorlijk wat politieagenten die meer weg hadden van militairen in oorlogsgebied. Een hele boel diesel en benzine nutteloos verspild dus.

Want ochgod, als je zowat 1 500 betogers zag was al snel duidelijk dat er geen straatrevolutie zou losbarsten. Mensen met kinderen en bakfietsen, oudere mensen die met heimwee terugdachten aan de betogingen van honderduizend mensen, jonge mensen met kleurrijke vlaggen en bloemen in hun haar. Om daar nu zo’n militaire machtsontplooiing voor op te zetten. Een beetje zielig.

(meer verslag en foto’s op dewereldmorgen.be )

Ik heb ondertussen ook de film van Coline Serrau gezien. En die begint met een aantal uitspraken over het verband tussen de laatste twee wereldoorlogen en onze industriële landbouw. Ten eerste zijn tijdens deze oorlogen miljoenen boeren gesneuveld. Het begin van het einde van de kleinschalige landbouw dus.  Daarnaast zijn omwille van de oorlog grote industrieën opgezet voor ammoniak en mosterdgas die als wapens werden ingezet. Deze fabrieken konden gerecycleerd worden om meststoffen en pesticiden te produceren. De steeds grotere en zwaardere landbouwmachines waren een logisch gevolg op de tanks. En tenslotte werd landbouw meer een meer gezien als een strijd, waarbij de mens koste wat koste controle moet krijgen over de natuur. En zo is onze moderne landbouw gedeeltelijk een gevolg van grote oorlogen.

Ik had het zelf ook nog nooit zo bekeken, maar doorheen de hele film is duidelijk dat het dominante model van industriële voedselproductie slecht is voor de planeet, onze gezondheid en vele miljoenen mensen in het Zuiden. Ben ik blij dat ik straks weer mijn groenten en zuivel kan ophalen bij het voedselteam…