de laatste keer


Vandaag zal ik voor de laatste keer de OKRA  klimaatshow brengen in kader van de campagne ‘ik vind de aarde leuk’. De voorbije twee jaren heb ik zowat alle uithoeken van het land bezocht bij de Okra academies en trefpunten. (het lijstje kan je hier vinden) Daarnaast zijn ook een groep vrijwilligers van Okra aan de slag gegaan om hun eigen voetafdruk te verkleinen.

Het was voor mij alvast een boeiende ervaring om bij deze groepen te gast te zijn. Heel wat senioren kwamen me achteraf vertellen hoe ze zelf allerlei acties ondernemen om zuinig en spaarzaam te leven (de oorlog nietwaar). Ik heb heel wat boeiende mensen ontmoet en onbekende parochiezalen gevonden. Goed werk van Okra, die tenminste hun verantwoordelijkheid opnemen voor de ecologische uitdagingen waar we voor staan.

Tijdens de show heb ik het ook over vlees, en vraag ik steeds of er mensen zijn die als kind thuis koeien hadden. Meestal is dit het geval, en zeker in landelijke gebieden. Dan vraag ik aan die mensen of ze ooit een dag een koe in hun living hebben gezet? (een flauw grapje om de methaanuitstoot van koeien aan te kaarten). In Limburg kreeg ik onlangs het volgende antwoord: “natuurlijk niet, wij hadden geen living!”

Dat een Koe in de woonkamer trouwens niet helemaal ondenkbaar is maakt dit filmpje duidelijk:

19 LIM helden


Deze dagen loopt het experiment van OKRA af waarbij 19 senioren zelf een jaar lang Low Impact zijn gaan leven. Het gaat om vrijwilligers die op deze manier als ambassadeur bij de vele lokale groepen van OKRA langs gaan en tevens hun belevenissen delen via een blog.

screenikvinddeaardeVoorbije week hadden we een afsluitende vergadering waarbij ik toch wel onder de indruk was van de inspanningen van deze mensen. Tijdens het jaar heeft geen enkele van de vrijwilligers afgehaakt (er is er zelfs een bijgekomen, want ze waren eerste met 18).

Ze hebben aanpassingen gedaan aan hun woning, zijn vegetarisch gaan eten, hebben de auto weggedaan, zijn zelf gaan tuinieren, en organiseerden fietsvakanties. Mia gaat regelmatig met enkele vriendinnen met emmer en borstel naar de tramhalte om die schoon te maken – gevolgd door het samen drinken van een pint. Maar naast de positieve impact op hun ecologische voetafdruk is er ook heel wat veranderd in de manier waarop ze naar de wereld kijken.

Zo vertelde Yolanda dat ze bij alles wat ze doet bewust is van de mogelijke impact. Ivo bekijkt de kranten en het nieuws op  een andere manier en stelt vast hoe belangrijk de milieuthema’s geworden zijn. Fred had eerst wat schrik van het minder vlees eten maar voelt zich nu gezonder dan ooit.

Tenslotte hebben deze mensen ook impact op hun omgeving. Bij zowat honderd lokale trefpunten hebben ze hun verhaal gedaan, heel wat media hebben hun verhalen opgepikt en het thema is een gesprek geworden bij familiefeesten. Ter afronding van dit jaar heeft OKRA extra magazine uit, wat je ook via deze link kan downloaden. (vanaf pagina 10 staan de getuigenissen van de LIM-vrijwilligers).

Volgens jaar werkt OKRA nog verder rond dit thema en komt er nog een tweede luik bij rond energiebesparen. Hiervoor zijn een veertigtal mensen opgeleid die met verschillende workshops het Vlaamse land rond trekken. Je begrijpt dat ik tevreden ben dat ik aan dergelijke initiatieven kan meewerken.

Volgend project is misschien het vinden van een 10-tal ministers die een jaar lang Low Impact willen gaan leven.

wij vinden de aarde leuk


Zoals ik al eerder liet weten, 2013 is ook het jaar van ‘ik vind de aarde leuk’. Met deze campagne wil OKRA, de grootste ouderenbeweging van Vlaanderen 55plussers aanzetten tot Low Impact leven. Daarvoor hebben ze 18 vrijwilligers uit alle hoeken van het land die gedurende 1 jaar aan de slag gaan om de eigen voetafdruk te verkleinen.

De gezamenlijke blog van deze 18 Low Impact mannen en vrouwen bevat reeds een hele reeks boeiende berichten over het verminderen van de vleesconsumptie,  het bezoeken van de kringwinkel, het vermijden van voedselafval en andere acties. Zo ging Gommaar aan de slag om waterverspilling te stoppen, heeft Luc beslist om alle afstanden van minder dan 5 kilometer met de fiets te doen, en doet Reinhold pogingen zich ecologischer te scheren. Adri en Rik hebben zich voorgenomen dit jaar 10 000 kilometer te fietsen en Lilianne doet gewoon haar auto weg. Schitterend om te zien hoe deze zestigers (en meer) er gewoon voor gaan.

Ik hoop dan ook dat ze heel veel aandacht krijgen, Mia of Karel zouden het bijvoorbeeld prima kunnen uitleggen in de Zevende dag of de Kruitfabriek. Misschien kan ik Daniël Termont die ook 55 plusser is overtuigen om zelf  lid te worden van OKRA (of beter nog, om Low Impact vrijwilliger te worden). Het zijn wel geen socialisten, maar als het gaat over de leefbaarheid van de planeet is een beetje tolerantie wel gepast.

Er is trouwens heel wat creativiteit te vinden bij OKRA, bekijk maar even dit bij wijlen hilarisch filmpje over hoe ze het aanpakken in Essegem/Jette.

Ik ben dan ook vereerd dat ik dit jaar deze 18 vrijwilligers mag begeleiden in hun zoektocht naar meer geluk met minder voetafdruk. Aangezien de OKRA afdelingen vooral overdag samenkomen kan ik er regelmatig langsgaan met een aangepaste klimaatshow. De data en plaatsen kan je hier vinden.

En tot slot vermeld ik trouwens met enige trotst dat mijn moeke (die zaterdag 80 wordt!) lid is geworden van het pas opgerichte voedselteam in Oostende. Je bent nooit te oud om de wereld te verbeteren.

18 opvolgers staan klaar!


18opvolgers

Raf, Yolanda, Luc, Jean-Hubert, Rik, Adri, Raf, Bert, Wendy, Roland, Mia, Reinhold, Gommaer, Karel, Ulrich, Mia, Fred en Marc. Dat zijn de 18 nieuwe Low Impact Vrouwen en Mannen die in 2013 hun eigen voetafdruk zo klein mogelijk zullen maken. Gisteren hebben ze in het bijzijn van minister Schauvlieghe hun engagement bekend gemaakt. Ze komen uit alle regio’s van Vlaanderen, de meesten zijn de 60 al gepasseerd. De oudste Limmer is zelfs 73 jaar.

Op de website Ikvinddeaardeleuk kan iedereen de blogs volgen van deze 18 dappere mensen. Daarnaast gaan ze hun getuigenis brengen bij de vele OKRA afdelingen in Vlaanderen en zo duidelijk maken dat op ecologisch leven geen leeftijd staat. U zal begrijpen dat ik erg blij ben met deze campagne die loopt in 2013 en 2014.  Het komt  me natuurlijk goed uit dat er een hele ploeg mensen klaar staat om de Low Impact boodschap te brengen (dan kan ik me wat meer toeleggen op vergaderingen in kader van mijn politiek mandaat). Ik ben vooral blij dat hiermee een leeftijdsgroep wordt bereikt die noodzakelijk is om de nodige verandering te verbreden. Senioren zijn een belangrijke groep consumenten (niet allemaal natuurlijk), hebben kinderen en kleinkinderen (ook niet allemaal) en hebben nog voeling met een manier van leven met minder. De ervaring en wijsheid van de ouderen zullen ons nog goed van pas komen als we het de volgende jaren moeten doen met minder.

Ik hoop dan ook dat deze mensen en hun acties heel veel aandacht en navolgers krijgen. Van alle leeftijden. Iedereen Low Impact!

 

Michel, Ulrich, Lilianne, Jean-Hubert, Bert en Fred.


Voila, dit zijn de namen van de eerste reeks LIP’s die binnenkort starten met hun Low Impact jaar. LIP staat voor Low Impact Pensio, en is een project van Okra dat zal lopen in 2013 en 2014. Naast deze zes mensen die ik gisteren in de opleiding heb gehad zijn er nog 14 anderen die zelf aan de slag zullen gaan om hun ecologische voetafdruk te verkleinen.

Best wel boeiend om met een groep 60 plussers aan de slag te gaan over ecologische en andere uitdagingen. Eén ervan heeft trouwens zelf net een lage energiewoning gebouwd met stro en leem, een andere is een actieve gids bij een bio-geiten boerderij.  Interessant is vooral dat de meesten van hen nog herinneringen hebben aan een kindertijd zonder televisies, auto’s en bananen.  Ze zijn ook meestal opgevoed met een aantal waarden zoals: ‘voedsel gooi je niet weg’ en ‘wat kapot is moet je herstellen in plaats van het weg te gooien’.

Anderzijds waarschuwden de LIP’s me ook dat de huidige generatie senioren niet altijd makkelijk te motiveren zijn om ecologisch te gaan leven. Het is moeilijker om op die leeftijd gewoontes te veranderen, vaak overheerst het idee van ‘het zal onze tijd nog wel duren’ en een flink deel van de senioren willen graag genieten van reizen, lekker eten en ontspanning. Ik ben dus heel benieuwd hoe het zal lopen met de 20 Low Impact Senioren en hun impact op de leeftijdsgenoten.

Uiteraard gaat het niet om terug te gaan leven zoals Evert, maar misschien lukt het toch om ook deze bevolkingsgroep wat te inspireren.

450 kilo meer


Van mijn lente plan om  mijn leven 100 kilogram lichter te maken is niet zoveel in huis gekomen. Het is me gelukt om nog wat boeken, kleren, en vooral papier op te ruimen of naar de kringwinkel te brengen (totaal ongeveer 50 kilo), maar nu is er alweer 450 kilo bijgekomen. Er is namelijk een tweede druk gemaakt van mijn eerste boek ‘Low Impact Man, praktische tips voor een ecologisch leven van wieg tot graf’, en ik heb er zelf ook 1000 exemplaren van afgenomen. 450 kilogram papier, maar dus ook 400 000 tips die ik de volgende maanden aan zoveel mogelijk mensen wil doorgeven. Als iedereen die het boek doorneemt enkele tips toepast is dat toch weer een stapje in de goede richting.

Het boek is er gekomen op vraag van Okra, de beweging van senioren gaat namelijk in 2013 en 2014 actief aan de slag rond duurzaamheid met de slogan ‘ik vind de aarde leuk’. Ze plannen een heleboel activiteiten voor de vele afdelingen en gaan trouwens een bijzonder originele actie op touw zetten.

Ze zijn nu op zoek naar 20 senioren die in 2013 als LIP willen leven. ‘LIP’ staat voor Low Impact Pensio, en zoals de naam laten vermoeden zullen deze dames en heren een jaar lang zelf aan de slag gaan om hun voetafdruk te verminderen. Ze zullen daar over bloggen, lezingen geven en kortom op hun beurt weer een heleboel leeftijdsgenoten stimuleren om zorgzaam met de aarde om te gaan. Ik ben heel blij dat nu ook deze groep actief rond het thema zal werken. Want senioren hebben (meestal) nog een behoorlijke koopkracht, hebben (meestal) iets meer tijd om zich in te zetten en kunnen op hun beurt invloed uitoefenen op kinderen en kleinkinderen. Daarbij komt nog dat een deel van de oudere generaties nog weet hoe is het is om met veel minder te leven, kennis die de volgende jaren nog wel eens heel nuttig zou kunnen zijn. Ik ben dan ook heel blij dat ik zelf dit groepje ‘ecological bastards’ zal mogen begeleiden de volgende twee jaar. Je zal er hier in elk geval nog meer over lezen.

Bij de tweede druk van het boek zijn alle cijfers en websites nog eens geactualiseerd, en omdat ik redelijk snel van die 450 kilogram af wil zijn zal het boek op lezingen en shows nu te koop zijn aan 6 euro. De solden zijn begonnen.

100 kilo minder


Vandaag soep gemaakt voor de ouders van het schooltje de Wonderfluit hier vlakbij. Ze hebben een paar werkdagen om met ouders de speelplaats van de school te vergroenen. Omdat deze groep ook op zoek moest naar wat centen om hun plannen te verwezenlijken hebben ze een heel originele actie bedacht. Ze hebben aan 44 kunstenaars gevraagd om een van de oude schooltegels om te vormen in een kunstwerk. Deze kunstwerken zullen dan op een veiling verkocht worden. Hiernaast de tegel van Jonas Geirnaert.

En eigenlijk dromen ze nog van meer. De speeltuin van de school komt namelijk uit op het parkje waar ook een Clubhuis voor senioren is. Daar is een ideaal stukje grond om een gezamenlijke moestuin aan te leggen. Waar de kinderen, de leerkrachten en buurtbewoners en de senioren samen groenten kunnen telen. Een mooi transitie idee waarbij misschien niet de opbrengst van de grond niet het belangrijkste is, maar de uitwisseling die op die manier kan ontstaan. De kennis van de ouderlingen samen met het enthousiasme en de leergierigheid van kinderen.

Ik ga nog eens alle tegels bekijken en dan ook een bod doen. Trouwens dit weekend begon het bij mij weer te kriebelen om stilaan ons winterverblijf te ontmantelen en hier alles nog eens te herschikken. Dit is altijd een goede oefening om eens te kijken wat ik nog kan missen, en net als vorig jaar wil ik voor de lente start 100 kilogram lichter zijn. Nuja, niet ikzelf natuurlijk, maar mijn bezittingen. Dus ben ik weer aan het uitzoeken welke boeken, kleren, spullen en dergelijke ik kan wegdoen.  Zo heb ik deze morgen al 19 kilogram boeken weggegeven aan Charlotte, één van de Gentse Freecycle leden. Freecycle is een internationaal netwerk om dingen een nuttige bestemming te geven. In Vlaanderen is het niet zo bekend, maar Charlotte vertelde me dat haar zus in Brussel zowat haar hele uitzet via Freecycling bij elkaar heeft gevonden. Daar zijn er elke dag wel een 20-tal dingen die worden weggegeven. Dus mensen, bekijk de site van Freecycle even, maak je lid en bevrijd je van alle overbodige balast. Dan is er misschien plaats voor een mooie tegel…

leve de oudjes


Ik ben op onderweg van Rijkevorsel naar Gavere. Dank zij de NMBS, mijn nieuwe tweedehandscomputer en internet everywhere kan ik op de trein mijn berichtje schrijven. Met naast mij een kopje thee (dank zij de geweldige uitvinding genaamd: thermos). Deze morgen mijn verhaal gebracht voor een tachtigtal mensen van het ACW, die hun jaarlijkse brunch hielden.

Na mijn uitleg kwam een jongeman van 82 naar mij toe die vertelde over zijn inspanningen. Hij heeft net het dak laten isoleren (18 cm glaswol) en heeft superisolerend glas besteld. De volgende stap is het installeren van zonnepanelen op het dak. De man vertelde dat hij wel eens wat reacties kreeg van mensen die vonden dat hij op die leeftijd toch niet meer met zulke zaken moest beginnen. Maar dat liet hem duidelijk niet afschrikken. ‘Als ik er geen voordeel meer aan hebben dan zijn het wel de mensen die na mij komen’ Dat is de juiste spirit natuurlijk, dus daar kunnen we meteen een voorbeeld aan nemen. Dat ook oudere mensen een belangrijke rol te spelen hebben in de weg naar duurzaamheid zal wel duidelijk zijn. Ze hebben vaak kinderen en kleinkinderen, meestal ook wat tijd en weten vaak nog wel iets over leven met minder, hergebruiken en zelfvoorziening. Ik mag hier wel verklappen dat de kans groot is dat ik in 2013 en 2014 ga samenwerken met Okra om hun campagne rond milieu te ondersteunen. Ik kijk er al naar uit.

Nog even melden dat ik na mijn praatje een schotel met heerlijke (veel te zoete) koffiekoeken vriendelijk aan mij heb laten voorbijgaan. Ik ben behoorlijk trots op mezelf, een vijfde dag op rij zonder toegevoegde suiker. En het heeft een positief effect op mijn energieniveau. Zo ging mijn loopje van 16 kilometer gisteren vlotter dan anders. Straks kan ik mijn conditie nog even uittesten, dan ga ik meehelpen bomen aanplanten in Gavere.

En dan hier nog een mooi filmpje voor een zondag, hoe een klein dorpje  in Spanje alle crisissen netjes doorstaat. Volgens mij is die burgemeester ook op weg naar de tachtig en denkt hij net hetzelfde. Als het er geen voordeel aan heb, dan zullen de mensen na mij dat wel hebben.

22 februari 2024: grijze criminaliteit en hangsenioren


Het leven in mijn strobalen huisje valt goed mee. Door de goed geïsoleerde muren moet ik weinig stoken, ik heb voldoende elektriciteit voor mijn beperkt verbruik. Alleen warm water is er niet altijd voorhanden, maar het idee dat je op elk moment van de dag onbeperkt over warm water zou moeten kunnen beschikking is al lang achterhaald.  Het huisje heeft trouwens nog een bijkomend voordeel. Er is nogal wat interesse in het concept van een goedkope, ecologische zelfvoorzienende woning. Ik wordt nu vaak uitgenodigd om toelichting te geven en redelijk wat geïnteresseerden komen hier een kijkje nemen.Voor het advies krijg ik een kleine (maar welkome) vergoeding.

Zelfs al wordt ik dit jaar 64, van pensioen is nog lang geen sprake. De pensioenen die de overheid nu uitbetaald zijn zo laag dat bijna niemand stopt met werken op zijn 65ste. Enkel zij die op bepaalde redenen echt niet meer kunnen werken krijgen een iets hogere vergoeding. Reden is dat de overheid het al jarenlang met veel minder middelen moet doen en de pensioenkassen een groot deel van hun waarde hebben verloren tijdens de financiële crash in 2012.

Let wel, de meeste 65 plussers werken nog, maar het werktempo ligt een stuk lager en meestal gaat het over 2 tot 3 dagen per week. Uit onderzoek blijkt trouwens dat mensen die langer blijven werken ook langer gezond blijven, zowel mentaal als fysiek. Aangezien ik mijn werk graag doe wil ik er in elk geval mee doorgaan, zolang mogelijk.

Wat ouderen betreft is de situatie helemaal anders dan pakweg 20 jaar geleden. Een nieuw fenomeen is bijvoorbeeld de grijze criminaliteit. Dit gaat om senioren die niet meer rond komen met hun uitkering en kleine diefstallen plegen. Het fenomeen is hier ook bekend, al is het in mindere mate dan in landen als Japan. Er zijn trouwens verhalen van oudere mensen die daarbij hopen dat ze via die weg in de gevangenis terecht komen, omdat ze zo even zeker zijn van kost en inwoon.

Hier komt dit niet zo vaak voor. Wat je wel ziet is dat ouders vaker bij hun kinderen gaan wonen, omdat ze niet langer in staat zijn alleen te wonen en een rusthuis veel te duur is geworden. Je ziet ook meer kangoeroewoningen en de zogenaamde ‘zorgkoten’. De zorgkoten verwijzen naar de studententraditie waarbij 3 tot 5 mensen samen een huis huren om kosten te sparen. Bijkomend element bij de zorgkoten is dat er tevens een voltijds inwonende verzorger wordt ingehuurd. Vaak zijn het Roemeense of Poolse dames die een vergoeding krijgen om dan huishoudelijk werk te doen voor het groepje senioren in het zorgkot.

Het systeem lijkt behoorlijk te werken. Naar ik hoor van een paar van mijn vrienden die in een zorgkot zitten worden er -de studententradities getrouw – regelmatig stevige feestjes gegeven. Het gaat er een pak vrolijker aan toe dan in een traditioneel rusthuis en het is goed tegen de vereenzaming.

Ik vond ook nog een filmpje over het probleem van hangouderen, maar ik weet niet zeker of de bron wel betrouwbaar is.