fietspauze


Een mens maakt wat mee, als je regelmatig het Vlaamse land doorkruist om lezingen en voorstellingen te geven. Zo was ik gisteren in Oelegem voor de Okra klimaatshow en kreeg ik toch een bijzonder verzoek. De polyvalente parochiezaal – dat zegt al genoeg eigenlijk – ligt namelijk langs het parcours van de befaamde wielerwedstrijd ‘de grote Schelde prijs’.

2015-04-08 15.42.38Bij aankomst in de desbetreffende zaal werd ik dus even apart genomen door de secretaris van de in Oelegem bloeiende vereniging. Of ik er rekening mee kon houden dat rond half vier de koers hier zal passeren, en of het mogelijk is dan een pauze te voorzien, zodat de aanwezige senioren ook even dit spektakel konden meenemen. Tenslotte, het zijn ook fietsers hé, dat is best ecologisch.

Aangezien in de voorstellingen voor Okra sowieso een pauze is voorzien – koffie is belangrijk nietwaar – was dat voor mij niet zo moeilijk om iets vroeger te starten zodat de pauze netjes om kwart over drie viel. Want, hadden ze me verteld, vanaf dan zullen de wielerfans op hun ongemak zitten.

Dus heb ik het eerste deel om kwart over drie afgerond en ben samen met een deel van het publiek een kwartier buiten gaan staan. Om vooral motoren te zien (waarom er tientallen politiemensen op hun motor moeten meerijden is me niet helemaal duidelijk, moeten die niet besparen?). Dan een heleboel wagens met ontiegelijk en onleesbaar veel reclame op, en dan inderdaad ook een grote bende fietsers, die in enkele seconden voorbij komt gezoefd. Ik herkende er geen kat van, al ben ik ook geen groot wielerfan, en had men mij op voorhand verzekerd dat Tom Boonen niet meedoet – misschien de enige die ik zou kunnen herkennen.

Daarna zijn we rustig terug naar de zaal gewandeld, is iedereen gaan zitten en kon ik verder doen met de klimaatshow. 2015-04-08 15.42.20Het is in elk geval eens iets anders. Ik hoop dat er zaterdag in Asse ook geen belangrijke wedstrijd passeert, want daar doe ik ‘Stop met Klagen’ voor de aandeelhouders van Ecopower. Of misschien zijn die meer fan van windturbines dan van fietsers…

 

de laatste keer


Vandaag zal ik voor de laatste keer de OKRA  klimaatshow brengen in kader van de campagne ‘ik vind de aarde leuk’. De voorbije twee jaren heb ik zowat alle uithoeken van het land bezocht bij de Okra academies en trefpunten. (het lijstje kan je hier vinden) Daarnaast zijn ook een groep vrijwilligers van Okra aan de slag gegaan om hun eigen voetafdruk te verkleinen.

Het was voor mij alvast een boeiende ervaring om bij deze groepen te gast te zijn. Heel wat senioren kwamen me achteraf vertellen hoe ze zelf allerlei acties ondernemen om zuinig en spaarzaam te leven (de oorlog nietwaar). Ik heb heel wat boeiende mensen ontmoet en onbekende parochiezalen gevonden. Goed werk van Okra, die tenminste hun verantwoordelijkheid opnemen voor de ecologische uitdagingen waar we voor staan.

Tijdens de show heb ik het ook over vlees, en vraag ik steeds of er mensen zijn die als kind thuis koeien hadden. Meestal is dit het geval, en zeker in landelijke gebieden. Dan vraag ik aan die mensen of ze ooit een dag een koe in hun living hebben gezet? (een flauw grapje om de methaanuitstoot van koeien aan te kaarten). In Limburg kreeg ik onlangs het volgende antwoord: “natuurlijk niet, wij hadden geen living!”

Dat een Koe in de woonkamer trouwens niet helemaal ondenkbaar is maakt dit filmpje duidelijk:

19 LIM helden


Deze dagen loopt het experiment van OKRA af waarbij 19 senioren zelf een jaar lang Low Impact zijn gaan leven. Het gaat om vrijwilligers die op deze manier als ambassadeur bij de vele lokale groepen van OKRA langs gaan en tevens hun belevenissen delen via een blog.

screenikvinddeaardeVoorbije week hadden we een afsluitende vergadering waarbij ik toch wel onder de indruk was van de inspanningen van deze mensen. Tijdens het jaar heeft geen enkele van de vrijwilligers afgehaakt (er is er zelfs een bijgekomen, want ze waren eerste met 18).

Ze hebben aanpassingen gedaan aan hun woning, zijn vegetarisch gaan eten, hebben de auto weggedaan, zijn zelf gaan tuinieren, en organiseerden fietsvakanties. Mia gaat regelmatig met enkele vriendinnen met emmer en borstel naar de tramhalte om die schoon te maken – gevolgd door het samen drinken van een pint. Maar naast de positieve impact op hun ecologische voetafdruk is er ook heel wat veranderd in de manier waarop ze naar de wereld kijken.

Zo vertelde Yolanda dat ze bij alles wat ze doet bewust is van de mogelijke impact. Ivo bekijkt de kranten en het nieuws op  een andere manier en stelt vast hoe belangrijk de milieuthema’s geworden zijn. Fred had eerst wat schrik van het minder vlees eten maar voelt zich nu gezonder dan ooit.

Tenslotte hebben deze mensen ook impact op hun omgeving. Bij zowat honderd lokale trefpunten hebben ze hun verhaal gedaan, heel wat media hebben hun verhalen opgepikt en het thema is een gesprek geworden bij familiefeesten. Ter afronding van dit jaar heeft OKRA extra magazine uit, wat je ook via deze link kan downloaden. (vanaf pagina 10 staan de getuigenissen van de LIM-vrijwilligers).

Volgens jaar werkt OKRA nog verder rond dit thema en komt er nog een tweede luik bij rond energiebesparen. Hiervoor zijn een veertigtal mensen opgeleid die met verschillende workshops het Vlaamse land rond trekken. Je begrijpt dat ik tevreden ben dat ik aan dergelijke initiatieven kan meewerken.

Volgend project is misschien het vinden van een 10-tal ministers die een jaar lang Low Impact willen gaan leven.

wij vinden de aarde leuk


Zoals ik al eerder liet weten, 2013 is ook het jaar van ‘ik vind de aarde leuk’. Met deze campagne wil OKRA, de grootste ouderenbeweging van Vlaanderen 55plussers aanzetten tot Low Impact leven. Daarvoor hebben ze 18 vrijwilligers uit alle hoeken van het land die gedurende 1 jaar aan de slag gaan om de eigen voetafdruk te verkleinen.

De gezamenlijke blog van deze 18 Low Impact mannen en vrouwen bevat reeds een hele reeks boeiende berichten over het verminderen van de vleesconsumptie,  het bezoeken van de kringwinkel, het vermijden van voedselafval en andere acties. Zo ging Gommaar aan de slag om waterverspilling te stoppen, heeft Luc beslist om alle afstanden van minder dan 5 kilometer met de fiets te doen, en doet Reinhold pogingen zich ecologischer te scheren. Adri en Rik hebben zich voorgenomen dit jaar 10 000 kilometer te fietsen en Lilianne doet gewoon haar auto weg. Schitterend om te zien hoe deze zestigers (en meer) er gewoon voor gaan.

Ik hoop dan ook dat ze heel veel aandacht krijgen, Mia of Karel zouden het bijvoorbeeld prima kunnen uitleggen in de Zevende dag of de Kruitfabriek. Misschien kan ik Daniël Termont die ook 55 plusser is overtuigen om zelf  lid te worden van OKRA (of beter nog, om Low Impact vrijwilliger te worden). Het zijn wel geen socialisten, maar als het gaat over de leefbaarheid van de planeet is een beetje tolerantie wel gepast.

Er is trouwens heel wat creativiteit te vinden bij OKRA, bekijk maar even dit bij wijlen hilarisch filmpje over hoe ze het aanpakken in Essegem/Jette.

Ik ben dan ook vereerd dat ik dit jaar deze 18 vrijwilligers mag begeleiden in hun zoektocht naar meer geluk met minder voetafdruk. Aangezien de OKRA afdelingen vooral overdag samenkomen kan ik er regelmatig langsgaan met een aangepaste klimaatshow. De data en plaatsen kan je hier vinden.

En tot slot vermeld ik trouwens met enige trotst dat mijn moeke (die zaterdag 80 wordt!) lid is geworden van het pas opgerichte voedselteam in Oostende. Je bent nooit te oud om de wereld te verbeteren.

450 kilo meer


Van mijn lente plan om  mijn leven 100 kilogram lichter te maken is niet zoveel in huis gekomen. Het is me gelukt om nog wat boeken, kleren, en vooral papier op te ruimen of naar de kringwinkel te brengen (totaal ongeveer 50 kilo), maar nu is er alweer 450 kilo bijgekomen. Er is namelijk een tweede druk gemaakt van mijn eerste boek ‘Low Impact Man, praktische tips voor een ecologisch leven van wieg tot graf’, en ik heb er zelf ook 1000 exemplaren van afgenomen. 450 kilogram papier, maar dus ook 400 000 tips die ik de volgende maanden aan zoveel mogelijk mensen wil doorgeven. Als iedereen die het boek doorneemt enkele tips toepast is dat toch weer een stapje in de goede richting.

Het boek is er gekomen op vraag van Okra, de beweging van senioren gaat namelijk in 2013 en 2014 actief aan de slag rond duurzaamheid met de slogan ‘ik vind de aarde leuk’. Ze plannen een heleboel activiteiten voor de vele afdelingen en gaan trouwens een bijzonder originele actie op touw zetten.

Ze zijn nu op zoek naar 20 senioren die in 2013 als LIP willen leven. ‘LIP’ staat voor Low Impact Pensio, en zoals de naam laten vermoeden zullen deze dames en heren een jaar lang zelf aan de slag gaan om hun voetafdruk te verminderen. Ze zullen daar over bloggen, lezingen geven en kortom op hun beurt weer een heleboel leeftijdsgenoten stimuleren om zorgzaam met de aarde om te gaan. Ik ben heel blij dat nu ook deze groep actief rond het thema zal werken. Want senioren hebben (meestal) nog een behoorlijke koopkracht, hebben (meestal) iets meer tijd om zich in te zetten en kunnen op hun beurt invloed uitoefenen op kinderen en kleinkinderen. Daarbij komt nog dat een deel van de oudere generaties nog weet hoe is het is om met veel minder te leven, kennis die de volgende jaren nog wel eens heel nuttig zou kunnen zijn. Ik ben dan ook heel blij dat ik zelf dit groepje ‘ecological bastards’ zal mogen begeleiden de volgende twee jaar. Je zal er hier in elk geval nog meer over lezen.

Bij de tweede druk van het boek zijn alle cijfers en websites nog eens geactualiseerd, en omdat ik redelijk snel van die 450 kilogram af wil zijn zal het boek op lezingen en shows nu te koop zijn aan 6 euro. De solden zijn begonnen.