mijn favoriete Kris Peeters


Hij noemt zichzelf de andere Kris Peeters. Hij heeft dan ook alles wat onze federale vice-premier niet heeft; een fijn gevoel voor humor, scherpe inzichten en een dito pen, een genuanceerde brede visie én een flinke dosis bescheidenheid. Deze Kris Peeters (ook wel bekend als mobiliteitsexpert) heeft een heel goed boek geschreven. Met ‘Weg van mobiliteit’ levert hij niet enkel een waardevolle bijdrage aan het mobiliteitsdebat maar slaagt hij er in een zeer breed verhaal te vertellen.

krispeetersWat is er zo bijzonder aan dit boek? Bijvoorbeeld de uitgangspunten, hij heeft het bijvoorbeeld over geluk en wat dat zou kunnen betekenen. Hij beschrijft hoe onze huidige ‘automobiliteit’ eerder zorgt voor het verkleinen van ons geluk. Hij heeft het over economie, met een vurig pleidooi voor trager en kleiner, weg van de groei-economie maar richting bloei-economie. Hij heeft – als antropoloog – veel oog voor de psychologische kant van ons (mobiliteits) gedrag en maakt met mooie voorbeelden duidelijk hoe we met andere verhalen over openbaar vervoer en fiets wél de omslag kunnen maken. Hij houdt van taal en spelen met woorden, en kan het niet laten af en toe eens fors uit te halen. Zo beschrijft hij de opgang van de korte keten voedselsystemen met nieuwe woorden als “korteketen-picknicks over guerrillatuinieren, groeteabonnementen en voedselteams, naar stadsimkers, rurbanisme, stadsvee, eetbare tuinen en hagen langs nomadentuinen en zelfpluktuinen tot zelfoogstboerderijen (voedsel als totaalbeleving: eat that Uplace!). 

Hij slaagt er in de welles-nietes discussies over pakweg meer of minder rijstroken te overstijgen en haalbare en vernieuwende ideeën te lanceren. Ik hoop dus dat heel veel verantwoordelijken op lokaal en landelijk niveau dit boek grondig lezen en toepassen. En wat mij betreft krijgt deze Kris Peeters als eerste de post van ‘Minister van Meer Met Minder’, een functie die in zijn boek met de nodige humor is omschreven.

Met heel wat voorbeelden en nieuwe ideeën brengt Kris Peeters een pleidooi voor een andere kijk op mobiliteit, en daarmee op onze hele manier van leven, ons economisch model en zelfs de politieke cultuur van vandaag. Kris heeft een boeiende blog, en is regelmatig te horen bij debatten en lezingen.

een drastische parkeerplan?


Maandagavond hebben we in een bijzondere commissie een eerste discussie gehad over het nieuwe parkeerplan in Gent. Dit is een belangrijk plan, want het zal nu duidelijk worden dat het menens is met de keuze voor een meer leefbare stad, waar niet langer de auto bepalend is. Zoals bij elke grondige beleidskeuze zal er heel wat discussie zijn. Voka vindt dat een autoluwe stad niet goed is voor de economie, sommige Gentenaars zijn boos omdat de tweede parkeerkaart duurder wordt, de oppositie noemt het hele plan gewoon een belastingverhoging. De verwachting is dus dat de volgende weken en maanden nog flink wat ophef zal ontstaan rond dit plan.

carsspieOpvallend echter dat in het debat gisteren niemand de uitgangspunten van het plan in vraag stelde. Namelijk; er moeten keuzes gemaakt worden, de leefbaarheid voor de bewoners en de veiligheid van zachte weggebruikers zijn belangrijker dan de ‘vrijheid’ van de automobilist die ervan uit gaat dat hij overal naar toe kan met de wagen en er overal goedkope parkeermogelijkheden zijn.

Het zal dus belangrijk zijn dat de vele mensen die leefbaarheid belangrijk vinden dit ook duidelijk laten merken en tegengewicht bieden aan de al degenen die nu roepen dat hun ‘vrijheid’ in het gedrang komt. Want de tegenstanders zullen opperen dat het een extreem anti-autobeleid is, terwijl het al bij al over een reeks redelijke maatregelen gaat.

Daarom hieronder nog 12 voorstellen die niet in het plan staan (maar die we wat mij betreft kunnen overwegen als de tegenstanders het huidige plan echt naar de prullenmand willen verwijzen)

  • een ‘congestion tax’ zoals in Londen of Stockholm?
  • een verbod op oudere vervuilende auto’s?
  • beurtelings rijden bij teveel smog (op even dagen enkel nummerplaten met even nummers en omgekeerd)?
  • een quotum op het toegelaten auto’s in de stad (zoals in elke feestzaal aan de ingang staat)?
  • een sticker op elke auto die de stad binnenkomt met: autorijden schaadt de gezondheid?
  • duurdere parkeerplaats voor zwaardere en/of meer vervuilende auto’s?
  • een extra taks per lege zetel in de auto (dus geen taks voor carpoolers)?
  • altijd en overal een vrije bedding voor trams en bussen (waardoor een aantal straten voor auto’s niet meer toegankelijk zijn)?
  • een reglement waarbij bewoners die hun auto wegdoen een parkeermoestuinplek krijgen voor de deur?
  • elke zondag autoloze zondag?
  • in elke straat enkel nog parkeerplaatsen voor deelauto’s?
  • jaarlijkse verdubbeling van het de duur en het aantal leefstraten?

 

 

 

voor duurzame mobiliteit moet je bij Groen zijn


Mobiliteit is een behoorlijk belangrijk thema in de samenleving en hopelijk ook in de verkiezingen binnen een dikke twee weken. Als je de analyse van Netwerk Duurzame Mobiliteit bekijkt dan steekt voor mobiliteit het programma Groen met kop en schouder boven de rest uit. NDM is een onafhankelijk netwerk met leden als de Fietsersbond, Autopia, Bond Beter Leefmilieu en Treintrambus.

duurzamemobiliteitDe organisatie heeft een memorandum opgesteld en daar alle verkiezingsprogramma’s aan getoetst. Het resultaat is duidelijk; er is de visie van Groen, en dan komen alle traditionele partijen die er blijkbaar niet in slagen nieuwe ideeën te ontwikkeling rond dit thema. Als je duurzame verandering zoekt op vlak van mobiliteit dan zie je meteen waar je moet zijn.

Het uitgangspunten van de Groene visie is dat we keuzes moeten maken ten voordele van de zachte weggebruiker en openbaar vervoer. Want het zal nu toch wel duidelijk zijn dat het én-én verhaal (zowel ruimte voor fietsers, auto’s, bussen, trams, voetgangers) niet meer werkt. Verder moet de effectieve kosten van wegverkeer in rekening gebracht worden (rekeningrijden) en moet de stad ingericht worden in functie van de bewoners (en niet in functie van de auto). Een verduurzaming (en vermindering) van het autoverkeer moet ook het fijn stof en CO2 aan banden leggen.

Het zou wel eens kunnen dat di soort keuzes een groter draagvlak hebben dan de traditionele partijen denken. Zo spraken vele partijen zich plots uit tegen rekeningrijden omdat er een succesvolle Facebookgroep was opgericht tegen rekeningrijden. Maar er is ook een andere onderstroom. Neem nu het massale protest in Antwerpen tegen het Oosterweeltraject of dit bericht op de redactie dat autorijden niet meer cool is.

Vandaag is trouwens nog een nieuw boek voorgesteld:‘Leven zonder auto’ van Luc Vanheerentals. Daarin staan heel wat bijdragen van mensen die zonder auto leven (ik mocht ook een stukje plegen), en dit boek maakt duidelijk dat de trend aan het keren is.levenzonderauto Aan de heerschappij van koning auto komt stilaan een einde. En wie de omslag naar een duurzame mobiliteit een duwtje wil geven kan op 25 mei alvast op lijst 2 stemmen.

lastige vragen


Ik blijf geduldig wachten op de beloofde antwoorden van het Nucleair Forum, maar het ziet er naar uit dat dit ijdele hoop  zal zijn.  Als ik echter de gestelde vragen even bekijk, dan zijn er toch een aantal kritische stemmen te lezen (jaja Björn, goed gewerkt). Jammer genoeg zijn de antwoorden op die vragen een staaltje van rond de pot draaien, informatie achterhouden of eenzijdige informatie verstrekken.

Bij Jong Groen hebben ze dit ook gemerkt, en dus hebben ze zelf een lijstje met antwoorden opgesteld. Zo kan je er lezen hoe Pjotr uit Tsjernobyl een vraag stelt over de veiligheid en Aaila uit Finland over de vierde generatie kerncentrales. Goed gedaan en dit zonder de enorme budgetten van het Nucleair Forum.

Van Siegfried Bracke heb ik ook nog geen antwoord gehad om mijn vraag over de privacy. Ik heb hem wel even op de radio gehoord over zijn kandidatuur voor de burgemeestersjerp in Gent. Tja, volgens mij zou Siegfried de geknipte man zijn om voor het nucleair forum te werken. Op radio 1 zegt hij bijvoorbeeld dat hij de koepeltekst van groen-sp.a heeft gelezen en hij tot zijn ontzetting leest dat ze alle auto’s uit de stad willen.  Ziehier wat er in de koepeltekst staat over mobiliteit:

Op mensenmaat wil ook zeggen dat we onvoorwaardelijk gaan voor een autoluwe en groene stad. Hierbij kiezen we resoluut voor de zachte weggebruiker en voor de versnelde uitbouw van een fijnmazig openbaar vervoernet (tramnet) in combinatie met veilige fietsinfrastructuur binnen alle woongebieden. Dat beleid wordt ondersteund door een gedurfd parkeerbeleid.

Hieruit concludeert de heer Bracke dat men alle auto’s uit de stad wil. Waarom er dan nog een gedurfd parkeerbeleid moet komen is mij niet zo duidelijk. Wat wel duidelijk is, in de komende campagne zal blijkbaar niet op een leugentje meer of minder gekeken worden. Je zou van een intellectueel als Bracke een iets eerlijker houding verwachten, maar als het om macht gaat speelt dit niet meer.

Het beste dat we kunnen doen is blijven vragen stellen, tot we echte antwoorden krijgen.

een LIM op klompen


Gisteren de hele dag op stap geweest en dus geen tijd gehad om een berichtje te schrijven. In de voormiddag was ik op een heel bijzondere plek (daarover schrijf ik morgen meer), in de namiddag en avond was ik in Utrecht. Ik was er op uitnodiging van Philippe, een Vlaamse ondernemer die deel uitmaakt van een netwerk ‘vernieuwing in werk‘. Het netwerk bestaat uit ruim driehonderd mensen uit het Nederlandse bedrijfsleven en consultants die samen willen nadenken over onze manier van werken. Naast het gebruiken van de Franse taal voor het woord  fruitsap wordt in die kringen vooral veel Engels gebruikt. Het gaat er over work-live balance, over bouncen van ideeën, communities, de Twitter Fountain, KPI’s en andere zaken. Mijn niet gelaten want ik ken ook wel enkele Engelse woorden zoals Footprint, Overshoot, Downsizing en Stady State Economy om er maar een paar te noemen.

De bijeenkomst ging door in het imposante hoofdkantoor van Cap Gemini waar Phillippe ervoor had gezorgd dat ze als introductie op een sessie rond mobiliteit de Low Impact Man – helemaal uit België – hadden uitgenodigd.   Ter voorbereiding hadden ze alle deelnemers gevraagd een mobility footprint  (MF) in te vullen. Een andere aanpak zoals de mobiliteitsvoetafdruk van de kleine Aarde die de impact van je mobiliteit in hectare uitdrukt. Deze MF bekijkt hoeveel beslag je legt op de vervoersinfrastructuur uitgedrukt in tijd en ruimte. De gemiddelde Nederlandse werknemer heeft een MF van 1, en naargelang je eigen verplaatsingsgedrag kan het meer of minder zijn. Het leuke was dat iedereen bij binnenkomst een badge kreeg met daar op de eigen score. En daar liepen dus mensen rond met een 2 of 3 of zelfs 4 of hun badge (zelf kwam ik uit op 0,1). Dat was alvast een goed element voor gesprek en awareness. (ik zou normaal gezien bewustzijn schrijven)

Ik heb mijn tijd gebruikt om het probleem wat breder te schetsen. De uitdagingen van onze tijd, de onmogelijkheid van exponentiële groei,  de onduurzaamheid van ons financieel economisch systeem, het probleem van olie enzovoort. (Aangezien in dergelijke gezelschappen druk getwitterd wordt kon ik trouwens meteen erna op de Twitter Fountain de reacties zien.) Uit het gesprek dat daarop volgde blijkt dat bij deze groep ondernemers er zeker openheid is om de fundamenten van ons model minstens in vraag te stellen. Het gesprek ging al heel snel in de richting van hoe en wat kunnen we dan doen om de sence of urgency te vergroten, om het bewustzijn rond ecologische problemen te vergroten en om ondernemen fundamenteel duurzamer te maken. Vragen waar geen pasklaar antwoord op is. Toch ging deze groep alvast starten met een experiment om de eigen mobiliteitsvoetafdruk te verkleinen door maandelijks de verplaatsingen te registeren en van daaruit op zoek te gaan naar alternatieven.

Ik hoop alvast dat hier iets van blijft hangen. Veel mensen waren in elk geval onder de indruk van de informatie dat iemand met een inkomen van 30 000 euro hoort bij de 5% rijksten van de wereld. En dan heb ik de situatie nog wat onderschat, want in feite ben je dan bij de 3,8% rijksten. De test kan je hier doen. Ter afscheid kreeg ik een ruiker bloemen (ik vrees met het vliegtuig ingevoerde bloemen gekweekt met veel pesticiden door onderbetaalde arbeiders… ik kreeg ondertussen al een berichtje dat het om verantwoorde bloemen gaat) en een paar gele klompjes. Die passen prachtig bij mijn geitewollensokken. 😉

1 maand LIM: afval en mobiliteit


Wat afval betreft zijn de resultaten van de eerste maand behoorlijk. Het restafval beperken tot 1 kilogram is net gelukt. De kinderen hebben hun kamer op het eind van de maand nog eens grondig opgeruimd. Aangezien ze dit niet elke maand doen moet het lukken om de volgende maanden de restafval fractie nog wat te verkleinen. PMD is niet voor niks de Perfect MijDbare fractie. Geen drankblikjes, geen pet-flessen, enkel kroonkurkjes, 2 kleine blikjes van tomatenconcentraat en enkele bakjes van aarbeien. Dat is het ongeveer. Glas ziet er niet zo goed uit. Het gaat vooral om flessen van wijn (meestal gekregen op het feestje) die je niet terug kan geven. Mocht iemand dergelijke flessen verzamelen om bvb wijn te maken, laat maar weten! Afvalpapier is flink verminderd, belangrijkste reden is het lezen van de krant in de bib.

Voor mobiliteit is het niet helemaal gelukt om alles zonder auto te doen. Ik heb 6 kilometer meegereden met huisbaas Jan om de regentonnen te gaan halen, en de terugkeer van de Kaaihoeve met de auto is ook goed voor 22 km. Wel wordt die rit gedeeld door 3 mensen, dus de voetafdruk-impact zal beperkt zijn. Ik heb ongeveer 725 kilometer met de trein gereden, waarvan de meeste ritten eigenlijk in opdracht van de VRT waren. Bus, tram en metro zullen goed zijn voor zowat 80 kilometer.

Op basis van al deze cijfers heb ik ook mijn voetafdruk herberekend. Dit komt aan bod in een volgende stukje, samen met een lijstje van ‘zondes’ die ik de voorbije maand heb begaan. Kwestie van de spanning er wat in te houden…