mijn favoriete Kris Peeters


Hij noemt zichzelf de andere Kris Peeters. Hij heeft dan ook alles wat onze federale vice-premier niet heeft; een fijn gevoel voor humor, scherpe inzichten en een dito pen, een genuanceerde brede visie én een flinke dosis bescheidenheid. Deze Kris Peeters (ook wel bekend als mobiliteitsexpert) heeft een heel goed boek geschreven. Met ‘Weg van mobiliteit’ levert hij niet enkel een waardevolle bijdrage aan het mobiliteitsdebat maar slaagt hij er in een zeer breed verhaal te vertellen.

krispeetersWat is er zo bijzonder aan dit boek? Bijvoorbeeld de uitgangspunten, hij heeft het bijvoorbeeld over geluk en wat dat zou kunnen betekenen. Hij beschrijft hoe onze huidige ‘automobiliteit’ eerder zorgt voor het verkleinen van ons geluk. Hij heeft het over economie, met een vurig pleidooi voor trager en kleiner, weg van de groei-economie maar richting bloei-economie. Hij heeft – als antropoloog – veel oog voor de psychologische kant van ons (mobiliteits) gedrag en maakt met mooie voorbeelden duidelijk hoe we met andere verhalen over openbaar vervoer en fiets wél de omslag kunnen maken. Hij houdt van taal en spelen met woorden, en kan het niet laten af en toe eens fors uit te halen. Zo beschrijft hij de opgang van de korte keten voedselsystemen met nieuwe woorden als “korteketen-picknicks over guerrillatuinieren, groeteabonnementen en voedselteams, naar stadsimkers, rurbanisme, stadsvee, eetbare tuinen en hagen langs nomadentuinen en zelfpluktuinen tot zelfoogstboerderijen (voedsel als totaalbeleving: eat that Uplace!). 

Hij slaagt er in de welles-nietes discussies over pakweg meer of minder rijstroken te overstijgen en haalbare en vernieuwende ideeën te lanceren. Ik hoop dus dat heel veel verantwoordelijken op lokaal en landelijk niveau dit boek grondig lezen en toepassen. En wat mij betreft krijgt deze Kris Peeters als eerste de post van ‘Minister van Meer Met Minder’, een functie die in zijn boek met de nodige humor is omschreven.

Met heel wat voorbeelden en nieuwe ideeën brengt Kris Peeters een pleidooi voor een andere kijk op mobiliteit, en daarmee op onze hele manier van leven, ons economisch model en zelfs de politieke cultuur van vandaag. Kris heeft een boeiende blog, en is regelmatig te horen bij debatten en lezingen.

Kris Peeters in zijn onderbroek


Zondag was er dus de winterloop in Gent, en bij dat soort gelegenheden ben ik er graag bij. Toen ik me in de kleedkamer aan het klaarmaken was kwam er nog iemand binnen met een vriendelijke ‘goedendag allemaal’ en een stem die ik meteen herkende. Inderdaad onze minister-president kwam zich in dezelfde kleedkamer omkleden. En ja, zoals dat gaat bij mannen die hun looptenue aandoen, op een bepaald moment sta je in je onderbroek. Pas op, verwacht geen pittige details over wat ik te zien kreeg, en uiteraard heb ik geen foto’s gemaakt van dit uniek moment.

Ik heb Kris Peeters echter wel aangesproken (eenmaal hij aangekleed was natuurlijk). Nadat ik me had voorgesteld crevistlopenvertelde ik dat ik wel graag eens een babbeltje met hem wou doen. Jammer genoeg ging dit niet vertelde hij, want hij moest de meteen de vijf kilometer lopen. In de gang kwam ik nog een oude bekende tegen, Hilde Crevits (we hebben ooit samen in de sofa van Marcel Van Tilt gezeten). Ze wist ondertussen dat ik verkozen was in Gent, maar ze zei wel dat het voor de verkeerde partij was.

Tja, als je kijkt naar het milieubeleid van onze Vlaamse minister is wel duidelijk dat daar echt het leefmilieu wordt gered. Joke die 8 000 hectaren bos erbij tovert zonder een boom te planten, die schone lucht koopt in het buitenland en hier vergunningen geeft aan nutteloze shoppingcentra en die er niet in slaagt de Europese milieurichtlijnen te implementeren. Dus ik vermoed dat Hilde bedoelde dat het milieuprogramma van de CD&V inderdaad wat aangescherpt kan worden in ik daarom beter bij hen zou zitten. De Groenen zijn toch al groen genoeg of zoiets.

Maar goed, ik heb genoten van de halve marathon. Al merkte ik in de kleedkamer achteraf dat dit niet perse zo’n milieuvriendelijk sport is. Want daar zijn de lopers bezig over New York dat toch wel lastiger is dan Barcelona, maar dat er blijkbaar wel een toffe marathon in Tokio is. Jammer genoeg stond ik niet onder de douche met Kris Peeters, want die was al lang vertrokken voor nog een wedstrijd in Wilrijk. Toch beter dan Tokio.