verandering in beeld


Vandaag wordt het een hele dag voor de camera en dat is al weer een tijdje geleden. Ik krijg namelijk bezoek van Anne-Mar Zwart van het programma ‘Melk en Honing’ (gelukkig ben ik geen echte veganist, want die zullen die titel niet leuk vinden).  Ze komt een reportage draaien die in het najaar wordt uitgezonden op de Evangelische Omroep. De insteek is als volgt: Anne-Mar Zwart en Herman Wegter gaan het land in om mensen te bezoeken die het roer hebben omgegooid en hun bestaan op een gezonde en/of duurzame manier inrichten.  De bedoeling is om Anne-Mar te tonen hoe je kan Low Impact leven en deze middag  gaan we samen koken met de LIM-mobiel in in het Rozenbroekenpark.

Waar ik me vooral op verheug is het weerzien met Lou en Henk, respectievelijk de cameraman en de klankman van de Canvas reeks uit 2008. Want als er buitenlandse Tv-interesse is suggereer ik dat ze  beter een ploeg van hier kunnen inhuren in plaats van met hopen materiaal en mensen naar hier te komen. Want te veel programma’s rond duurzaamheid worden gemaakt met terreinwagens (en vliegtuigen).

Later op de dag ga ik dan op stap met broer Koen van het onnavolgbare TV-Ekkergem om een eerste campagne filmpje te draaien. Dit zou dan begin volgende week klaar moeten zijn, en zal gaan over de kleinste verkiezingsaffiches van het land.

Ten tenslotte nog interessant nieuws, minstens twee belangrijke Vlaamse zenders zullen in het najaar aandacht besteden aan mensen en projecten die bezig zijn met verandering en transitie.  Veel meer kan ik er nu nog niet over zeggen, maar ik denk dat dit wel beelden van van mensen die er in slagen goed te leven op een heel duurzame manier in prime-time een goede zaak zijn. Pas op, deze leuke vooruitzichten zijn geen reden om een (nieuwe) TV aan te schaffen. Samen kijken met de buren mag wel.

beste Kathleen Cools


Ik las met veel belangstelling je column in de Tijd (met dank aan Joost voor de tip), ik wil je verstandige vaststellingen delen met mijn bloglezers en er nog iets aan toevoegen.

Je wijst er fijntjes op dat we met een heleboel lastige kwesties zitten die blijkbaar niet opgelost geraken, en waarbij je stilaan het gevoel krijgt dat de doemdenkers misschien toch gelijk zullen krijgen. Je hebt het over het energiedossier (die vervelende scheurtjes in reactorvaten), de Belgische schuldencrisis, de Europese economische en financiële situatie en het Dexia dossier waar we ook nog zware gevolgen mogen van verwachten. Je conclusie is de volgende: Kijk, ik heb het helemaal niet met doemdenkers die roepen dat het hier allemaal niet deugt. We leven in een fijn land. Maar ik zeg het eerlijk. Kunnen we toch even rekening houden met wie er nog na ons komt?

Goed dat dit een plaatsje krijgt in de Tijd, maar beste Kathleen, het spijt me het te moeten melden maar er zijn nog enkele dossiers met een vergelijkbaar tikkende-tijdbom gehalte. Dat het ongewone weer een voorproefje  is van de klimaatverandering die steeds voelbaarder wordt zal je ook wel weten. Steeds meer wetenschappers denken dat we het tipping point van 2 graden opwarming wellicht al niet meer kunnen vermijden. Het extreme weer zal steeds meer gevolgen hebben op voedselprijzen, migratiestromen en conflicten (bijvoorbeeld over water). We mogen ons ook verwachten aan toenemende energieschaarste omdat het steeds moeilijker en duurder wordt onze olieverslaving te handhaven. Om nog te zwijgen van ander grondstoffen die schaarser en duurder zullen worden. Dan zijn er nog kwesties zoals de uitputting van de  visbestanden, het vernietigen van biodiversiteit, de toenemende impact van chemische vervuiling, de groeiende kloof tussen rijk en arm en zo kan ik nog even doorgaan.

Daarom, beste Kathleen, zou ik je even willen vragen je collega’s journalisten af en toe te helpen om het bredere verhaal te zien. Om de aandacht voor de anekdotiek te verlaten en duiding te geven aan de systemische veranderingen die bezig zijn. Om de politici en bedrijfsleiders die in jullie studio’s komen (en jammer genoeg bijna allemaal nog aanhangers zijn van het oude denken van groei en concurrentie) kritisch te bevragen en te confronteren met deze ene vraag:  Kunnen we toch even rekening houden met wie er nog na ons komt?

bedankt!

binnenkort in de wachtzaal


Ik heb zo het vermoeden dat er niet zoveel van mijn  blog-lezers zijn die ook Vitaya magazine lezen, maar toch heb ik het laatste nummer in huis gehaald. Niet omdat ik ineens bijzondere interesse heb in mode of recepten, maar gewoon omdat ik er zelf in sta. Een tijd geleden ben ik gecontacteerd door een journaliste van Vitaya of ik wou meewerken aan een interview over geld. Ik heb toegezegd en een uitgebreide goede babbel gehad met de dame in kwestie. Ik mocht de tekst van het artikel op voorhand nalezen en ik kon mijn kinderen met een beetje moeite overtuigen om mee op de foto te gaan.

Toen ik het nummer in handen kreeg was ik wel een beetje ontgoocheld over de titel (die ik niet op voorhand heb gezien). Want wie me een beetje kent weet dat het mij niet te doen is om elke maand goedkoper te leven, maar om elke maand ecologischer te leven. Ik vermoed dat de redactie woorden als ecologisch niet zo makkelijk gebruikt, en dus sta ik daar nu met een quote die niet van mij komt. Maar goed, het kan nog erger, want het valt me op hoe media flink hun best doen om via spectaculaire (en soms misleidende) titels aandacht te trekken. In dit internet tijdperk gaat het erom om lezers te verleiden om te klikken. De waarheid een beetje geweld aan doen is daarbij niet zo’n probleem.

Ps: het artikel zelf is wel een goede weergave van het gesprek, en dus als je binnenkort nog eens naar de tandarts of kapper moet, wie weet kan je het daar eens lezen.

 

 

 

 

 

 

negatieve voetafdruk


Gisteren stond een interessante column van Celia Ledoux in De Morgen. Daarin vergelijkt de schrijfster me met Al Gore (als voorbeelden van super-Eco-Mannen). Hoewel ik iets beter uit de vergelijking kom dan de gewezen presidentskandidaat spatten de clichés over mijn manier van leven van de pagina. Blijkbaar leeft bij haar (en misschien bij nog meer mensen) het idee dat ik leef zonder verwarming en de hele dag op mijn fiets zit om de laptop aan te drijven. Mensen die mij een beetje kennen weten wel beter natuurlijk, maar wat mensen van het programma hebben onthouden zijn inderdaad de grootste clichés.

Het punt is, terwijl ze in de inleiding zich nogal afzet tegen mijn aanpak, beschrijft ze dan haar eigen pogingen om anders te leven. En wat blijkt, Celia doet gewoon hetzelfde als ik. Minder werken, zelf brood bakken, naar de boerenmarkt gaan, kraantjeswater drinken en minder energie verbruiken. Daarbij verklaart Celia dat ze en passant daarmee haar ecologische voetafdruk ‘negatief’ heeft gemaakt. Daar ben ik nu wel eens heel benieuwd naar. Ik heb dus meteen een vriendschapsverzoek gestuurd via Facebook (zo gaat dat tegenwoordig), en dan hoop ik binnenkort te horen hoe ze die krachttoer heeft klaargespeeld. Want verder in het artikel komt daar geen toelichting over.

Met wat ze verder schrijft kan ik alleen maar akkoord zijn. Stellingen als ‘politici horen te brainstormen en te luisteren: hoe kunnen land en inwoners de komende vijftig jaar duurzaam overleven? Algemeen belang en solidariteit zijn dan geen politieke kleur meer, maar de enige optie’ en   ‘wanneer onze politici afkicken van de abstracte, anonieme, en zich steeds irrealistische bewijzende jacht op ‘groei’, kan de planeet weer ademhalen‘ kan ik alleen maar toejuichen.

Dus beste Celia, als je ooit tijd hebt dan ben je hier welkom om samen eens van gedachten te wisselen bij een snee zelfgebakken brood en een frisse eco-pint uit mijn superzuinige koelkast die werkt me elektriciteit van de zon.

niet opgeven


Als er nog een grotere dreiging is dan de klimaatverandering, dan is het misschien onverschilligheid. Want dan geven we de hoop op een kentering op, en kunnen de grote jongens (bedrijven, regeringen,…) verder doen met hun winstgevende maar verwoestende praktijken.

Maar dat zal niet gebeuren, er blijven nieuwe initiatieven opstaan om mensen wakker te schudden. Zo is Barrythepolarbear opgedoken, hij/zij? wil ons aanzetten tot actie. Ook deze site toont iemand die er iets wil aan doen. En wat voorbeelden betreft is dit misschien wel een mooie, een stadje in Duitsland dat 321% meer energie opwekt dan het gebruikt. Of de weggeefwinkel in Leuven. Je moet maar even zoeken op in je buurt en op  internet en je ziet een heleboel mensen en groepen die ermee bezig zijn. Het blijft allemaal nog onder de radar, maar de verandering is op komst. Het is nog altijd makkelijker om de wereld te veranderen dan hem te aanvaarden zoals hij is.

Dat de politiek zichzelf buitenspel heeft gezet is dan maar zo. Trouwens deze middag nog een ietwat bizarre toestand meegemaakt. Gisteren stuurde ik een opiniestuk over de klimaattop naar een kwaliteitskrant. Ik kreeg niet meteen reactie dus stuurde ik het stuk vandaag ook naar een andere kwaliteitskrant. En vanmiddag bleek dat ze het allebei wel wilden publiceren, maar niet als de andere krant het ook brengt. Dus heb ik enkele telefoontjes gepleegd met de twee verantwoordelijken (trouwens nog ex-collega’s) met het voorstel dat ze het allebei zouden publiceren, maar blijkbaar ligt dit nogal moeilijk.  Wat o.a. op Facebook weer een en ander teweeg bracht. Ik bespaar jullie de details en in elk geval plaats ik het stukje morgennamiddag op deze pagina.

moe maar tevreden


Jeff zit terug op de schoolbanken dus neem ik mijn blog weer over. Het was een goed gevulde dag gisteren, en ik wil Jeff bij deze nog eens bedanken voor zijn enthousiaste medewerker. En van volgende dagen zou een stukje ervan te zien moeten zijn op het nieuwe VTM programma ‘voor de show’. Ik ben benieuwd.

Op dit moment (vrijdagavond) zijn mijn batterijen ook ongeveer leeg. Op een week tijd 2 shows en 8 lezingen is toch wel een beetje veel. In totaal heb ik wel zo’n 600 mensen bereikt (waarvan zeker de helft jongeren).  Als de helft van deze mensen nu al de helft doet van de acties waarvoor ze zich hebben geëngageerd zijn we toch weer een stapje vooruit.

Maar dus vanavond en morgen tijd voor vrienden, familie en niksen. Tussendoor ga ik wel even snel langs bij bij de actie van Netwerk Vlaanderen op de Kouter. Met ‘kolenkermis’, een politieke actie om ervoor te zorgen dat banken niet langer investeren in vervuilende kolencentrales. Trouwens, met de huidige toestanden rond Dexia verdienen actiegroepen als Netwerk Vlaanderen al onze steun. Het onderzoekswerk dat ze doen maakt duidelijk wat er gebeurt met u en mijn geld.

Volgende film kunnen ze wellicht binnenkort ook over Dexia uitbrengen…

bankiers leiden tot ondervoeding, armoede en klimaatverandering


Gisteren had ik tijdens mijn loopje zoals meestal Radio 1 in mijn koptelefoon. Zoals vaker deze zomer had ik het toch even lastig met de journalistieke aanpak. Zoals iedereen weet was het deze zomer regelmatig hommeles op de beurs en ook gisteren was er sprake van grote verliezen. Begrijpelijk dat daar aandacht aan besteed wordt op het nieuws. Toen Annelies Beck aankondigde dat ze een gesprek zouden hebben met een ‘hoofdecononoom’ was ik al benieuwd wie ze zouden opvoeren? Nog maar eens iemand van de blauwe denktank Itinera, of alweer Paul de Grauwe of Geert Noels? Neenee, deze keer was het de beurt aan Peter  De Keyzer, hoofdeconoom BNP Paribas Fortis.

Die man mocht dus uitleggen waarom er een probleem was op de beurzen. Wat eigenlijk hetzelfde is als vragen aan Roger Van Gheluwe hoe het probleem van kindermisbruik in de kerk zou aangepakt moeten worden. Want wat die kerel zei is dat de beurzen het slecht doen omdat de overheden hun uitgaven niet onder controle krijgen. De schuld van de politiek dus. Wat hij er niet bij vertelde – en wat ook niet werd gevraagd door de anders zo assertieve Annelies Beck – dat de oorzaak ligt bij onze banken die jarenlang grof geld hebben verdiend met ondoorzichtige ‘derivaten’. Toen het kaartenhuisje in elkaar stortte in de VS bleken al onze banken (ook het toenmalige Fortis) flink wat van dit onbetrouwbaar papier in huis te hebben. En dus moest de overheid met miljarden over de brug komen om de banken te redden.

Dat is de echte reden van de extra schuldenput van de overheden. Natuurlijk kan en moet de overheid efficiënt omgaan met de middelen, maar de oorspronkelijke reden van de al 2 jaar aanslepende finaniële-/economisch-/schulden en euro crisis is de hebzucht van bankiers én een systeem dat gedreven wordt door steeds meer winst en groei. Jammer genoeg blijft dit stuk van het verhaal meestal achterwege in de media. En mogen degene die de crisis mee veroorzaakt hebben nu altijd opnieuw komen vertellen dat we zullen moeten bezuinigen, privatiseren en sociale voorzieningen afbouwen. (de Chicago consensus, weet je nog)

Je zou verwachten dat opgeleide journalisten daar wat kritisch over zijn, maar blijkbaar hebben ze teveel werk om een heleboel overbodige weekend bijlagen te schrijven (heeft al iemand uitgerekend hoeveel bomen dit weer zal kosten) of om leuke titels te gaan verzinnen.

Wat denk je bijvoorbeeld van deze: Zonne-energie leidt tot ADHD, leerproblemen en en hart- en vaatziekten. Geef toe, een behoorlijk duidelijke en confronterende titel. Maar dan moet je het artikeltje eens lezen! Het gaat daar over mogelijke gevolgen van lekken van lood-batterijen (die natuurlijk een ernstig probleem vormen). En dan staat er dat door de toename van het aantal zonnepanelen meer batterijen gebruikt worden en dus kinderen nu massaal ADHD krijgen. Lees zelf het artikeltje en je zal merken dat de titel enkel dient om lezers te lokken en helemaal niet weergeeft waarover het onderzoek gaat. (zoals de titel hierboven dus)

Precies omdat ik informatie zo belangrijk vind kan ik me nogal eens opwinden in de manier waarop dit meer en meer een commercieel product geworden is. En lezers en kijkers moeten gelokt worden met speculatieve titels, leuke verhaaltjes en DVD’s. Tijd dat we met zijn allen de meer onafhankelijke media gaan steunen zoals MO* en De Wereld Morgen.

(ps: zo’n interviews tijdens het lopen doen me wel iets sneller vooruit gaan, dus ze zijn toch ergens goed voor)