30 000 kilometer


Het is niet mijn gewoonte hier over mijn hobby’s te schrijven, maar ik kan toch niet laten om even te melden dat ik net mijn 30 000-ste kilometer heb gelopen. In januari 1994 heb ik mijn eerste ‘loopje’ genoteerd en sindsdien heb ik drie notaboekjes vol met afstanden, tijden en data (het bijhouden van cijfers is al langer een zwak punt van mij). Nu loop ik dus ruim 20 jaar aan een stuk gemiddeld 28 kilometer per week.

lopenflyoverIk ben er nogal zeker van dat dit voor mijn gezondheid een goede zaak is (ik weeg nog evenveel als toen ik begon met lopen) en de looptochten bieden nog een aantal voordelen. Zo is het voor mij een ideale manier om de omgeving te verkennen en om onderweg allerlei gedachten te laten passeren (of verdwijnen). Behoorlijk wat aanzetten voor opiniestukken of onderdelen van mijn voorstellingen zijn tijdens het lopen naar boven gekomen.  Regelmatig kom ik bekenden tegen, en al een paar kwesties waar ik een vraag over gesteld heb in een commissie kwam ik onderweg tegen.  Ecologisch is lopen ook best een verdedigbare sport. Behalve goede loopschoenen heb je niks bijzonder nodig (tenzij je naar New York vliegt om een marathon te lopen).

Dus ik kan alleen maar dankbaar zijn dat mijn lichaam dat allemaal ziet zitten, en hopen dat ik nog een tijdje op de loop kan gaan (binnen twee weken loop ik mijn 12de marathon, niet in het verre New York, maar gewoon in Wevelgem, of all places).

Kris Peeters in zijn onderbroek


Zondag was er dus de winterloop in Gent, en bij dat soort gelegenheden ben ik er graag bij. Toen ik me in de kleedkamer aan het klaarmaken was kwam er nog iemand binnen met een vriendelijke ‘goedendag allemaal’ en een stem die ik meteen herkende. Inderdaad onze minister-president kwam zich in dezelfde kleedkamer omkleden. En ja, zoals dat gaat bij mannen die hun looptenue aandoen, op een bepaald moment sta je in je onderbroek. Pas op, verwacht geen pittige details over wat ik te zien kreeg, en uiteraard heb ik geen foto’s gemaakt van dit uniek moment.

Ik heb Kris Peeters echter wel aangesproken (eenmaal hij aangekleed was natuurlijk). Nadat ik me had voorgesteld crevistlopenvertelde ik dat ik wel graag eens een babbeltje met hem wou doen. Jammer genoeg ging dit niet vertelde hij, want hij moest de meteen de vijf kilometer lopen. In de gang kwam ik nog een oude bekende tegen, Hilde Crevits (we hebben ooit samen in de sofa van Marcel Van Tilt gezeten). Ze wist ondertussen dat ik verkozen was in Gent, maar ze zei wel dat het voor de verkeerde partij was.

Tja, als je kijkt naar het milieubeleid van onze Vlaamse minister is wel duidelijk dat daar echt het leefmilieu wordt gered. Joke die 8 000 hectaren bos erbij tovert zonder een boom te planten, die schone lucht koopt in het buitenland en hier vergunningen geeft aan nutteloze shoppingcentra en die er niet in slaagt de Europese milieurichtlijnen te implementeren. Dus ik vermoed dat Hilde bedoelde dat het milieuprogramma van de CD&V inderdaad wat aangescherpt kan worden in ik daarom beter bij hen zou zitten. De Groenen zijn toch al groen genoeg of zoiets.

Maar goed, ik heb genoten van de halve marathon. Al merkte ik in de kleedkamer achteraf dat dit niet perse zo’n milieuvriendelijk sport is. Want daar zijn de lopers bezig over New York dat toch wel lastiger is dan Barcelona, maar dat er blijkbaar wel een toffe marathon in Tokio is. Jammer genoeg stond ik niet onder de douche met Kris Peeters, want die was al lang vertrokken voor nog een wedstrijd in Wilrijk. Toch beter dan Tokio.

zet het op een lopen


Aangezien de voorbije weken nogal gevuld waren met verkiezingsactiviteiten moet ik me deze week dringend met andere dingen bezighouden.

Voorbereiden van de Low Impact Zone op Dranouter bijvoorbeeld. Het zal de moeite worden met onder andere een reeks energiefietsen om de eigen GSM op te laden, een trailer met zonnepanelen, een zonneoven, een wachtbox van 11-11-11, een wisselstroom stand, een stand van Netwerk Bewust Verbruiken rond Blije Bloemen en Groene Jeans. Ook de kringloopwinkel zal aanwezig zijn en we zijn hard aan het werken om wereldprimeur te organiseren rond ecologisch kakken. Wacht niet te lang om je tickets te reserveren zou ik zeggen. En vergeet niet op zaterdag staat voor het eerst de ‘Low Impact Man Show’ op een festival geprogrammeerd ( voor of na Deus, dat staat nog niet vast) en op zondag het tweede Belgisch kampioenschap energiefietsen.

En komende zondag is er dan de ‘groene loper loopt‘ waarbij ik samen met Marathonman een marathon ga lopen. Een tiental andere ploegen doen mee (in estafette) en laten zich sponsoren. Met de opbrengst planten we bomen in Vlaanderen en Ethiopië. Inschrijven kan nog steeds, en mocht iemand (uit het Gentse) zin hebben om wat mee te helpen met de bar ofzo, geef maar een seintje. (steven@lowimpactman.be)

Zo zie je maar, er is nog werk aan de wereld…

groene loper loopt opnieuw


In afwachting van nieuws van het verkiezingsfront (ja, ze houden de spanning er wel in) een nieuwsje over de Groene Loper loopt. De oorspronkelijke datum is verplaats naar 20 juni. (omdat Marathonman op 6 juni blijkbaar in Portugal zal lopen).

Het idee is simpel. Marathonman loopt elke dag een marathon, ik loop er eentje per jaar en wil de volgende lopen samen met Marathonman. En samen lopen we dan voor meer bos, in Vlaanderen en in Ethiopië.

Bedoeling is zoveel mogelijk ploegjes aan het lopen te krijgen. De ploeg kan naar believen de 42 kilometer indelen in stukken van vijf kilometer. Als je een ploegje hebt met 2 mensen dan heb je elk een halve marathon te doen. Als je met 8 bent dan zal 5 kilometer per persoon volstaan – behalve voor een loper die er toch 7 moet doen.

Elk ploeg gaat ook op zoek naar sponsors. Voor 5 euro sponsorgeld kan iemand dan ofwel lid worden van het Gents Milieu Front, ofwel van de Vereniging voor Bos in Vlaanderen, ofwel een boom betalen in Vlaanderen ofwel een boom in Ethiopië. (we voorzien zoveel keuzes in de hoop dat mensen niet kunnen kiezen en dan maar alles sponsoren natuurlijk :-))

Alle info kan je hier vinden: www.groeneloper.be. Er is ook een facebookgroep waar je kan op aansluiten. En aangezien de loop nu na de verkiezingen valt zal je er niet lastig gevallen worden door allerlei stemmenronselaars… Begin de kuiten maar al te smeren en ga op zoek naar je medelopers voor de Groene loper loopt…

bossen, bussen en lopen


Na een redelijk rustige paasvakantie moet ik deze week moet ik goed doorwerken aan het kinderboek en zijn er opnieuw een reeks lezingen gepland (vijf om precies te zijn). En ondertussen gebeuren er nog boel interessante dingen die weinig last hebben van stofwolken.

Vandaag start een interessante campagne van de Lijn. Van 19 april tot en met 16 mei kunnen reizigers van De Lijn namelijk een Bospas kopen. Per verkochte Bospas geeft De Lijn 1 euro aan de Vereniging voor Bos in Vlaanderen. Met de opbrengst van de Bospas plant de vereniging een nieuw bos aan. Tegen eind 2012 wil ze een miljoen bomen planten in Vlaanderen.

Op een jaar tijd kan een boom tot zestig kilogram CO2 opnemen uit de lucht. Daarnaast houdt een stadsboom in zijn takken en bladeren het fijn stof vast dat vrijkomt bij 10.000 kilometer autorijden. Fijn stof veroorzaakt astma en longproblemen, en kost elke Belg gemiddeld dertien maanden van zijn leven.

De Bospas is het goedkoopste vervoerbewijs na de abonnementen. Hij kost acht euro voor tien enkele ritten van gelijk welke afstand. De Bospas is te koop van 19 april tot en met 16 mei, en blijft ook daarna geldig. Hij is te koop in de Lijnwinkels en via de eShop van De Post (www.depost.be). De postbode bezorgt bestellingen van de Bospas via de eShop gratis thuis.

Trouwens er zijn nog acties op komst om bomen te planten. Op 6 juni ga ik samen met de Gentse Marathonman een marathon lopen. We zoeken daarbij teams die willen meelopen ten voordele van bos hier en in het Zuiden…

Waarom deelnemen?
Bossen staan bekend als de longen van onze aarde en Vlaanderen en Ethiopië kunnen extra bos goed gebruiken. Behoud van biodiversiteit en CO2-captatie door jonge bossen zijn maar enkele van de vele voordelen van meer bos.
Met de opbrengst van deze sponsortocht zullen bomen aangeplant worden in Vlaanderen en Ethiopië en kunnen het Gents MilieuFront (GMF) en de Vereniging voor Bos in Vlaanderen (VBV) gesteund worden.

Hoe gaat het in zijn werk?
Je vormt alleen of met enkele vrienden een ploegje van minimum 1 en maximum 8 deelnemers. Samen lopen jullie via een estafette een marathon. Een ronde rond de watersportbaan is ongeveer 5 km lang, dus je kan de marathon tussen jouw ploegmaten verdelen zoals je zelf kiest, maar het moeten wel veelvouden van 5 zijn en de laatste ronde zal iets meer dan 7 km zijn.

Sponsortocht?
Jij zoekt sponsors voor jouw marathon en houdt bij wie welk bedrag gesponsord heeft. Immers, een sponsor doet dat niet zomaar: in ruil voor 5 euro sponsoring kan de sponsor kiezen voor:
– of een boom in Vlaanderen of Ethiopië
– of lidmaatschap bij de Vereniging voor Bos in Vlaanderen
– of lidmaatschap bij het Gents MilieuFront
Indien hij/zij meer sponsort dan 5 euro, is een combinatie van de voorgaande opties mogelijk.
Om deel te nemen dient jouw ploegje minstens 1 euro sponsoring per km te verzamelen.

Wat zit er in voor de lopers?
Er is een verrassingspakket voorzien voor:
– De eerste twee ploegen die de meeste sponsoring verzamelen
– De eerste twee ploegen die het snelst de marathon uitlopen

INSCHRIJVEN met jouw ploegje (vergeet jouw ploegnaam niet te vermelden!) kan tot 31 mei via info@gentsmilieufront.be
Je krijgt dan twee documenten toegestuurd:
1. extra praktische info
2. een sponsorlijst.

100 kilometer tot een goed einde gebracht…


Zo, terug thuis na een spannend avontuur in Eupen. Ten eerste ben ik heel blij dat er in Oostende ruim 10 000 mensen zijn opgedaagd voor de Big Ask Again. En ten tweede ben ik ook wel erg tevreden over onze 100 kilometer voor Oxfam Solidariteit. Voor de sportliefhebbers onder jullie: het verslag.

We zijn met ons ploegje en de supporters op vrijdagavond in het park van Eupen beland om ons tentjes op te slaan en de laatste strategische besprekingen te voeren. We hadden opgevangen dat er 3 loopteams zouden zijn (op een totaal van 175 deelnemende teams). In onze stoutste dromen hoopten we dus op de derde plaats, want als lopers zouden we toch voor alle wandelaars moeten kunnen blijven. De feestelijke barbeque voor alle deelenmers hebben we aan ons laten voorbijgaan en na een flinke portie pasta zijn we op tijd in de slaapzak ingedoken.

DSCF2520Iets voor zeven uur mochten we dan plaatsnemen voor de start. We zagen meteen dat het ‘blauwe team’, de winnaars van vorig jaar voor ons ongenaakbaar zouden zijn. Er was ook een ‘rood team’ allemaal in dezelfde mooie pakjes en zelfs met dezelfde sokken. Die zagen er  bijzonder professioneel uit. Maar er was nog een derde loopteam, in het oranje dan nog. Deze ploegen stonden te dringen om een snelle start te nemen, dus lieten we onze illusie van de derde plaats maar varen. Wij hadden tenslotte alle vier een andere kleur van T-shirt aan.

De eerste tientallen kilometers gingen vlotjes, de drie andere loopteams waren uit het zicht verdwenen, en na ons waren er geen stappers meer te zien. De 100 kilometer is opgedeeld in een dertiental  kortere stukken met tussendoor checkpoints en waterpunten, waar ook de supporters klaar stonden met drank en eten (waaronder 80 bananen!). Zo rond het tweede checkpoint werden we door onze supporters wat opgejut, want de oranje ploeg was volgens hen net vertrokken. Dus hielden we de pauze kort en vatten de volgende etappe aan. Maar wie zagen we om de hoek:  onze oranje vrienden die rustig hun boterhammen aan het verorberen waren. Gevolg, vanaf dan liepen we toch op de derde plaats, in de overtuiging dat het niet lang zou duren.

Aan kilometer 43 (na een eerste marathon) was er een massagepost. Dit buitenkansje konden we niet laten liggen. Toen we ons gingen aanmelden in de massagetent zagen we onze rode vrienden op de tafels liggen. Na hun massagebeurt bleven ze nog een tijdje rondhangen zodat we bijna gelijktijdig terug de baan opgingen. Voor de correctheid van het verslag, toen de rode lopers hun vestje uittrokken hadden ze daarronder een zwart truitje, maar voor het gemak blijf ik ze de rode noemen.

De volgende 20 kilometer hebben we dan haasje over gespeeld. Regelmatig namen we een stretch-pauze en dan liepen de rode jongens ons voorbij. Maar tijdens de berg-opjes kozen de rode ervoor om te stappen en konden wij ze weer voorbijtuffen. Dit alles in een bijzonder hartelijke sfeer waarbij de voorbijgestoken ploeg steeds een applausje gaf aan de voorbijstekende ploeg.

Ondertussen hadden we ongeveer 60 kilometer achter de rug. Stukken op asfalt, in de venen (waar ik ook eens plat op de buik gegaan ben), langs riviertjes tussen stenen en boomwortels, op grintwegen en grasvelden. Steeds al lopend,  behalve een paar stukken waar het technisch gewoon niet mogelijk was.  Heel mooi allemaal, en tot mijn verbazing konden we er ook nog van genieten. Tijdens een flinke beklimming hadden we blijkbaar de roden helemaal afgeschud en liepen we verdorie op de tweede plaats. Voor lezers die nu te enthousiast worden, de eerste ploeg had dan al een voorsprong van ongeveer twee uur.

Na 84 kilometer (twee marathons) was er opnieuw een massage, en die was bijzonder welkom, onder andere omdat ik me in de voorafgaande kilometers wat had geforceerd. Kilometer 75 was een moeilijk moment, waarbij het moreel van de ploeg onderuit ging. Vooral toen we berichten te horen kregen dat de oranje ploeg de rode had voorbijgesneld en nu aan het oprukken was.

Vanaf kilometer negentig (het is dan ongeveer negen uur s’ avonds, we zijn 14 uur aan het lopen) begint het te schemeren en volgen nog enkele lastige stukken in het bos. Gelukkig werden we sinds kilometer vijftig voorafgegaan door twee mountainbikers met fluo-jasjes én twee supporters op de fiets met water en voeding. Eenmaal we aan die laatste tien kilometer bezig waren werd het fysiek wel erg lastig. De stramme spieren  en pijnlijke knieën willen gewoon één ding: stoppen. Op zo’n moment is de mentale kracht essentieel. Elke stap is opnieuw eentje dichter bij het doel.

Op 500 meter van de eindstreep liep het nog bijna mis. We kwamen op een weide terecht en moesten een hekje vinden. Maar noch onze begeleiders noch wijzelf konden iets onderscheiden in het donker. Dus hebben toch ruim 5 minuten ter plekke staan trappelen tot onze begeleiders via de GSM toch de uitgang van de weide konden vinden.  Op dat moment ontstond er zelfs enige ongerustheid dat we op de valreep nog door de oranje ploeg zouden worden gepakt.

DSCF2529Maar uiteindelijk kwam de verlossing. Na 15 uur en 22 minuten liepen we de eindstreep voorbij met een kleine versnelling. Tot onze verbazing als tweede ploeg, en al lopend. (de oranje ploeg kwam uiteindelijk 1u10 minuten later binnen) We werden warm onthaald door een kleine schare supporters en organisatoren. En dan ging bij mij toch ongeveer het licht uit. Ik kon geen pap meer zeggen, geen stap meer zetten. Zelfs een stuk chocolade eten was te vermoeiend. Gelukkig waren er enkele vrouwelijke supporters die me mee naar de douche sleurden om me te laten bijkomen, ik kon mijn eigen kousen niet meer uitdoen.

Nu zijn we alweer een halve dag verder, en behalve wat last van de knieën en vermoeide spieren ben ik weer helemaal in orde. Het was een bijzondere ervaring, met een dikke pluim voor de vele vrijwilligers van Oxfam die instonden voor signalisatie, catering, opvang én massage.  En ook bedankt aan de supporters die van dichtbij of veraf aan mij gedacht hebben. Pap zeggen na de aankomst ging niet, maar wat ik wel nog kon stamelen: “dit doe ik nooit meer”.  Maar een of andere wijze mens heeft ooit gezegd: ‘zeg nooit nooit’.

Nu deze ervaring achter de rug is kan ik me weer concentreren op meer Limmige dingen, zoals nog enkele weken werken voor Ecolife en op tournee gaan met Tegen de Lamp. Je hoort er nog van.

De volgende dagen komen hier nog wat foto’s van de 100 kilometer. Uitslagen in detail zijn hier te vinden. Ons team heeft nummer 130.

lopen in de Hoge Venen


Gisteren nog een flinke looptraining gehad ter voorbereiding van onze 100 kilometer voor Oxfam Solidariteit. Deze keer zijn we met drie-vierde van ons team (de vierde moest nog even bekomen van de Dodentocht) zijn we naar de Hoge Venen getrokken om een deel van het parcours af te leggen.

parcoursHet is in elk geval iets heel anders dan lopen langs de Schelde op verharde wegen. Vaak zijn er steile afdalingen of beklimmingen in bosrijke gebieden vol stenen en wortels. Andere delen gaan door of langs de veengebieden. En een klein foutje in het kaartlezen heeft ons alle drie natte voeten bezorgd. We hebben zo’n 40 kilometer afgelegd, maar hadden daar wel 5u30 voor nodig (met om de drie kwartier een strech pauze). Ons doel voor de 100 kilometer hebben we nu op 15 uur gezet. Maar aangezien er slechts 3 loopteams deelnemen – op een totaal van 200 teams – mikken we toch op de derde plaats. Al kan er veel mislopen onderweg, dus als we erin slagen met ons vieren aan te komen dan zullen we al heel tevreden zijn.

Een prachtige streek trouwens die Hoge Venen. Toe te voegen aan het lijstje vakantiebestemmingen van de toekomst. Want ik kreeg al heel wat suggesties van Blog-lezers voor fietsvakantie’s in bijvoorbeeld Hasengouw, Pajottenland, de Westhoek, de Voerstreek, de kempen, Hageland enzovoort..

Om deze veertig kilometer te kunnen lopen hebben we wel 400 kilometer gereden. Gelukkig voor mijn voetafdruk heeft Karel een auto op plantenolie! Ons sponsorgeld voor de tocht hebben we ondertussen bij elkaar, maar mocht iemand het echt niet kunnen laten, klik hier.

.

Nog 250 bananen te gaan!


Gisteren heb ik bijzonder interessante namiddag gehad bij het ABC topsport centrum van de KUL. Ik heb er een uitgebreide gezondheidscheck gekregen en een intensieve uithoudingstest op de loopband gedaan. Tegelijk is mijn voedingspatroon van de voorbije weken aan een grondige analyse onderworpen. De conclusie: mijn conditie is prima en mijn botten, gewrichten, spieren, hart en longen zijn geschikt bevonden voor de marathon. Tot zover het goede nieuws. Het probleem is echter dat ik een tekort heb aan eiwitten en energie, waardoor ik volgens de dokters geen kans maak op een snelle marathon. De voorbije weken heb ik met het raw food dieet systematisch minder calorieën opgenomen dan ik er gebruik. (vandaar het gewichtsverlies van ruim 3 kilo). Daardoor gaat ook  mijn spiermassa verminderen en heb ik niet genoeg energie om lang te lopen. Op lange termijn kan dit gezondheidsproblemen opleveren. Om me optimaal voor te bereiden op de marathon zou ik dagelijks de energie van 25 bananen moeten binnenkrijgen. Met nog tien dagen te gaan zijn dat 250 bananen, wat voor mijn voetafdruk een kleine ramp zou zijn. Gelukkig zijn er wel enkele alternatieven, zoals druivensap (er zijn nu gelukkig Belgische druiven) en veel granen. Ze stelden me uiteindelijk de keuze: als ik het raw food dieet volhou dat zal ik geen goede tijd kunnen halen, en met veel afzien misschien de finish halen. Als ik daarentegen de volgende dagen  voldoende eiwitten (bvb uit kaas) en koolhydraten (bvb uit pasta) haal dan zit een goede tijd er misschien wel nog in.

Ik ga nu eerst eens horen bij de Raw Food specialisten wat hun suggestie is. Maar de kans is groot dat ik de volgende dagen terug wat pasta met een licht kaassausje ga eten. Uiteindelijk wil ik tijdens het LIM project grenzen verkennen en komen tot een evenwicht tussen een lage voetafdruk en een goed leven. Het gaat om een gezonde geest in een gezond lichaam op een gezonde planeet.

Tijdens de Canvas documentaire zal je kunnen zien hoe ik op de loopband bezig ben, met kabeltjes aan mijn lijf, een masker voor mijn mond terwijl ze bloed uit mijn oorlel aan het prikken zijn. Ter info, de uitzenddata zijn bekend: 11,18 en 25 december. (foto genomen half uurtje na de test… rara wie staat er nog op de foto?)

Ik heb gezondigd… (x2)


De voorbije dagen twee maal gezondigd! Ten eerste heb ik voor het eerst in 2 maand opnieuw een blikje leeggedronken. Het is me aangeboden door mijn sympathieke buurman, en gezien de warmte kon ik een koel wit biertje moeilijk weigeren. Het lege blikje zit nu in mijn PMD zak (die na twee maanden reeds -of slechts – 0,7 kilogram bevat).

Mijn tweede zonde is misschien wat erger. Ik heb voor het eerst sinds 1 mei iets nieuw gekocht: loopschoenen. De reden is dat ik op 5 oktober een marathon wil lopen en de volgende maanden minstens 600 kilometer voorbereiding te lopen heb.  Geschikte loopschoenen zijn daarbij zeer belangrijk, kwestie van ervoor te zorgen dat mijn knieën nog een tijdje meegaan. En goede loopschoenen in de kringwinkel, dat is natuurlijk moeilijk. Om de financiële kost toch wat te beperken heb ik me met enige weerzin in het Solden-gewoel gestort. In de overvolle winkel heb ik gewikt en gewogen, gepast en besnuffeld en uiteindelijk gekozen voor een paar Nikes. Ik hoor je al denken, Nike zijn dat niet die van de mensonterende arbeidsomstandigheden in Azië. Wel hierbij een beetje nuancering. Wat arbeidsomstandigheden in de sportsector betreft zijn er de voorbije jaren heel wat campagnes gevoerd. Daarbij zijn vooral de A merken (Reebok, Nike en Adidas) aangepakt en gedwongen onafhankelijke controle toe te laten bij de toeleveranciers. Zowel de A als de B-merken (Puma, Ascics,…) laten de schoenen in China, Indonesië of Vietnam produceren.  De arbeidsomstandigheden zijn bij de A-merken beter dan bij de B-merken. Maar natuurlijk is er nog verbetering mogelijk.

 

Wat mijn keuze ook heeft beïnvloed is de aanpak van het Nike-sorteercentrum in Laakdal. Ze werken volledig op groene stroom en laten 90% van de goederen via het water aanvoeren. Verder kregen ze onlangs nog een prijs voor hun diversiteitsbeleid.

Etische schoenen zouden al bestaan (in de VS), maar hier in Europa heb ik nog niks gevonden. Komaan, mannen van de wereldwinkel, geef er een lap op en lanceer binnenkort Fair-Trade loopschoenen, bij voorkeur uit Jamaïca.