brei zelf je affiche


Terwijl het straatbeeld en de brievenbussen zich beginnen te vullen met respectievelijk affiches en allerhande folders wil ik nog eens pleiten voor een andere aanpak. Volgens mij is weinig verband tussen de hoeveelheden papier die gebruikt worden door de kandidaten en het uiteindelijk resultaat.

Ik wil dus graag aantonen dat het perfect kan om stemmen te halen zonder papierverspilling. Voor mij wordt er dus niks gedrukt tijdens de campagne, geen folders, geen affiches, geen kaartjes, geen brieven, niks gewoon (al zal ik hier en daar wel opduiken op een gebreideaffichegemeenschappelijke folder).  Het overschotje van de affiches van 2012 werkt prima en om toch met iets groters uit te pakken heb ik nu ook de eerste gebreide affiche.

Met heel veel dank aan nicht Katrien die het idee leverde en tante Maria die het heeft uitgevoerd. Er is uitgezocht of het mogelijk was om ook mijn hoofd te breien, maar zelfs voor tante Maria die echt wel een specialist ter zake is was dit niet haalbaar. Dus is dit opgelost met een print op canvas (dus ja, toch een ecologische impact). Om de grapjassen alvast voor te zijn, er is GEEN geitenwol gebruikt, maar katoen!

Na de verkiezingen kan de wol natuurlijk gerecupereerd worden, om bijvoorbeeld baby-sokjes of een sjaal te breien (best voor een supporter van Cercle Brugge denk ik).

Mochten zich ervaren breiers onder mijn bloglezers bevinden, het is natuurlijk toegestaan om zelf ook een affiche te breien. Het model is (nog) niet te vinden in de reguliere breiboekjes, maar hieronder alvast een stukje van het patroon. Het breiwerkje is opgezet met 42 steken. Of het nu rechts of averechts is durf ik niet zeggen. Weet er trouwens iemand waarom er geen linkse breisteek bestaat? Want die hebben we in deze tijden wel nodig…

SCAN0158

493,5 ton CO2 in de bus


Sinds de start van de campagne heb ik alle verkiezingsdrukwerk dat in mijn bus is gevallen netjes bijgehouden. Hier de resultaten per partij:

  • Open VLD: 200 gram
  • Sp.a: 200 gram
  • NV-A: 60 gram
  • Kartel Sp.a-Groen: 50 gram
  • CD&V: 45 gram
  • Rood: 45 gram
  • Vlaams Belang: 40 gram
  • Groen: 25 gram
  • PVDA: 25 gram

Van Lijstlijst, Solida en de Belgische Unie, die ook meedoen, kreeg ik niks in de bus.  Wat het kartel betreft een woordje uitleg. Sp.a en Groen komen samen op voor de stad, maar apart voor de provincie. Er zijn twee gezamenlijke folders gebust van het kartel en daarnaast konden de beide partijen natuurlijk ook hun eigen ding doen. En dan zie je dat er wat dit betreft nog een verschil is tussen de kartelpartners.

Als ik alles optel is er in mijn bus 700 gram papier gevallen. Dit is natuurlijk geen representatieve steekproef, maar stel dat dit in alle (120 000) Gentse bussen is gestopt dan spreken we over 84 000 kilo of 84 ton papier. Ik schat dat ongeveer de helft ervan op recyclage papier is gedrukt – een flink deel ook op glossy papier. Ik heb er even een Ecolife calculator bijgehaald, en kom zo op een totaal van 493,5 ton CO2, of de jaarlijkse uitstoot van 41 gewone Gentenaren (of 130 low impact mannen of vrouwen).

En dit gaat enkel over het drukwerk in de bus. Dan zijn er nog duizenden affiches opgehangen (vaak op speciaal aangekochte borden), honderdduizenden flyers en kaartjes uitgedeeld. Waar telkens ook transport moet bijgeteld worden om de hele handel rond te brengen.

Vandaar wil ik hier meteen een voorstel doen, gebaseerd op het systeem in Frankrijk (bedankt voor de tip Peter). Daar krijgt ELKE kiezer een enveloppe thuisgestuurd. In die enveloppe zitten flinterdunne papieren. Elke partij krijgt één voor en achterkantje om zich zelf, programma en kandidaten voor te stellen. Het vertrekpunt is dat elke kiezer MOET geïnformeerd worden. Voor de rest komt er geen extra papierwerk in de bus terecht. Dit voorbeeld zou kunnen gevolgd worden, eventueel in combinatie met een afspraak over het maximaal aantal affiches dat mag gedrukt worden.

Dus doe ik hier dan toch 1 verkiezingsbelofte. Als ik in het gemeentebestuur terecht kom ga ik er alles aan doen om een dergelijk systeem in te voeren tegen 2018.  Om mijn punt kracht bij te zetten ga ik deze voormiddag nog actie voeren. Wie mijn laatste digitale campagnenieuwsbrief nog eens wil lezen kan hier klikken.

En dan wens ik je morgen, na een goede nachtrust, misschien een kleine wandeling in de natuur of meditatie, een bewust moment in het kieshokje. Zodat we mensen aan het roer krijgen die de lokale politiek koppelen aan de zorg voor de kwetsbare mensen en de kwetsbare natuur waar we deel van uit maken.

de Gentse brievenbussen


Ik heb gisterenavond een ‘busronde’ gedaan. Misschien is het wat vreemd dat iemand die zelf geen affiches heeft dan toch deur aan deur folders in de bus gaan stoppen, maar het hoort er bij. Mensen moeten toch weten waar de partijen voor staan. Ik vind trouwens dat niet enkel de vele vrijwilligers dit soort minder leuke klusjes moeten opknappen maar je als kandidaat toch ook een handje kan toesteken.

Het is wel interessant om op die manier de Vlaamse brievenbus van naderbij te  bestuderen. Er is namelijk een zeer grote diversiteit. Ecologisch verantwoord zijn de geïsoleerde bussen met borstels, al is het  vaak een heel gedoe om er een folder in te frommelen. Heel handig zijn gewoon de spleten in de muur waar je het drukwerk makkelijk in kan mikken. Al zijn deze bussen wel zeer slecht omdat ze de warmte laten ontsnappen. Regelmatig zie je ook de fantasierijke bussen in de vorm van kabouterhuisjes, karrenwielen, melkbussen en houtblokken die in de stad een illusie van landelijkheid willen creëren.

Zeer vervelend zijn de kniekruipbussen, die zo laag in de deur zitten dat op je knieën moet gaan zitten. Dit is dubbel lastig als het ook nog eens over recalcitrante kleppen gaat. Die moet je eerst met twee handen en veel moeite open wringen om er dan een briefje in te duwen. Een recalcitrante kniekruipbus mét borstels is dan ook de nachtmerrie van elke busser. Zeer fijn zijn dan weer de seriebussen. Zes of acht bussen netjes op dezelfde hoogte en met hetzelfde systeem om ze te openen. Bij slechts weer zijn residenties en appartementen een verademing, daar kan je op korte tijd een hele reeks folders kwijt in de binnenshuisbussen.

De dubbelklepbussen zijn dan weer tricky, omdat er een risico bestaat dat je vingers blijven steken tussen de twee kleppen. Tenslotte zijn er nog de camouflagebussen. Dan moet je echt gaan zoeken om de bus te vinden die heel netjes en onopvallend is verwerkt in de deur of muur. Er zijn ook nog dichtgeplakte bussen en andere die zo volgepropt zijn met ander verkiezingsdrukwerk dat er niks meer bij kan.

De bussen lijken wel een afspiegeling van de diversiteit van onze steden. Wat je tijdens zo’n ronde in elk geval leert, is respect voor de postbode.

Het valt trouwens op dat er in Gent heel veel bussen zijn met de bekende GMF anti-drukwerk sticker. Sommige mensen vinden het wel eens lastig dat daar wél verkiezingsdrukwerk in komt. Zeker voor een partij als Groen is dit lastig. Je wil enerzijds ook zuinig zijn op papier, maar je wil tegelijk dat mogelijke kiezers op de hoogte zijn van je programma.

Deze mensen hebben het slim aangepakt. Ze weten wellicht al op wie ze gaan stemmen en communiceren dit op die manier.

Een goed idee vind ik persoonlijk. Bij de volgende verkiezingen kan het GMF misschien  een nieuwe sticker verspreiden met  ‘geen verkiezingsdrukwerk, ik heb mijn keuze al gemaakt‘. Lijkt me een goede manier om papier te sparen en de bussers zullen het zeker niet erg vinden.

stickeroorlog


Stoere taal in Gent, de pizzaverdelers en het Gents Milieufront staan met getrokken messen tegenover elkaar in verband met de huis aan huis bedeling van ongewenst drukwerk.

Je kan het verhaal hier alvast lezen in het Nieuwsblad, daaruit blijkt dat een van de Pizza verdelers nu een sticker op de anti-reclame sticker geplakt heeft zodat alvast de mensen die klacht hebben ingediend tegen het reclamedrukwerk geen pizza-folders meer krijgen. Wie wel een anti-reclame sticker heeft maar geen pizza-sticker zou dan wel nog de folders krijgen… Kan u nog volgen?

Uit het artikel blijkt enerzijds dat de pizzabakker echt wel een oplossing wil zoeken, maar de hele sector blijkbaar niet zonder die overvloed aan folders kan functioneren. En als het dus een structureel probleem is, kan er best een structurele oplossing komen (wat de stad blijkbaar toch van plan is).

Ik ben niet zo voor de stoere taal die beide partijen gebruiken, want zo wordt het conflict op de spits gedreven. Het moet in tijden van digitale media toch mogelijk zijn om pizza’s te verkopen zonder daarvoor massa’s bomen te moeten verspillen.

Aangezien mijn allereerste job was het bakken van pizza’s, en ik nu toch enigsinds met het milieu begaan ben kan ik misschien optreden als bemiddelaar?

druk in de weer


Terwijl ik druk in de weer ben met een aantal lezingen probeer ik ook nog wat te werken aan de voorbereiding van de theatertour van ‘de Low Impact Man show’ voor het najaar. Daarbij zal in een aantal culturele centra een voorstellingen worden georganiseerd van deze muzikale eco-comedy. Voor de Gentenaars kan ik al laten weten dat er op 7 oktober een voorstelling komt in de Scala, in samenwerking met en ten voordele van 11-11-11 en het Gents Milieu Front.

Voor de tournee is ook wat drukwerk nodig dus ben ik op zoek gegaan naar een manier om zo ecologisch mogelijke drukker te vinden. Ik moest niet ver zoeken aangezien een van de meest ecologische drukkerijen op  fietsafstand van mijn huis ligt.

Druk in de weer is een coöperatieve die al ruim 30 jaar bestaat en van bij de start ging voor een Low Impact aanpak. Ze drukken enkel op gerecycleerd papier en passen de meest geavanceerde technieken toe bij het drukken, zoals inkten op vegetale basis. Wat papier betreft gaan ze verder dan het FSC label (wat niet perse recyclage wil zeggen) en kiezen voor de hoogste standaarden zoals de blaue Engel. Ook intern is milieuzorg een belangrijk thema. Medewerkers komen met de fiets naar het werk, in het atelier worden stapsgewijs TL lampen gebruikt. Ze kiezen niet voor een just-in-time levering van papier (wat voor veel transport zorgt) maar hebben een grote voorraad die dan in 1 keer wordt aangevuld. Kortom, een aanpak waarbij milieubewust denken in de genen van het bedrijf zit en niet een sausje is wat over een commercieel bedrijf is gegoten.

Bij een korte rondleiding in het bedrijf zag ik dat ongeveer alles wat ik thuis ontvang van hier komt. Het tijdschrift van Natuurpunt, de boekjes van Eva en de affiches van Greenpeace. Ik heb dus niet lang getwijfeld om met deze mensen in zee te gaan voor de affiches en flyers. Het zou me niet verwonderen dat ze ook komen kijken naar de show…

ongewenst



Heb je ook zo’n sticker op de brievenbus om ongewenst drukwerk te vermijden? Tja, ik ook , maar helpt die altijd?

Hier in Gent niet echt, zo merk ik dat er de laatste tijd meer en meer ongevraagd drukwerk in de bus komt. Vooral de pizzeria’s doen het goed, maar ook banken, beenhouwerijen en anderen vinden het nodig om de stickers niet te respecteren.

In Gent is er echter een reglement dat zegt dat bedrijven die toch ongewenst drukwerk in de bus doen daarvoor beboet kunnen worden. Als er drie klachten binnenkomen van burgers krijgen de bedrijven een klacht boete van 60 euro. Sinds de invoering van de maatregel (december 2008) zijn er 20 boetes uitgeschreven.  Niet echt indrukwekkend want ik ben een van die mensen die zeer regelmatig een mail stuurt naar de milieudienst met details over het ongewenste drukwerk.

Ik vermoed dat die 60 euro die zo’n bedrijven soms eens moeten betalen gewoon niet opweegt tegen de verwachte opbrengsten van zo’n mailing. En dat de stad Gent een reglement heeft om deze praktijken te beteugelen is een goede zaak, maar als er nauwelijks boetes worden uitgeschreven, en deze boetes belachelijk laag zijn dan helpt dit niet veel.

Ik stel voor dat Gentenaars die de overvloed aan ongewenste reclame dit systematisch doorgeven aan: milieutoezicht@gent.be. Met vermelding van datum en VU van het ongewenst drukwerk (en indien mogelijk ook een scan). Als er niks aan gebeurt en ook de stad niet strenger gaat optreden kunnen we misschien een actie ‘ongewenste pizza’s bestellen ‘ opstarten…

Lees meer in dit artikel van De Gentenaar.