Gentenaars doen het samen


Sinds gisteren kunnen projecten in Gent beroep doen op een nieuw kanaal om steun te vinden. De stad heeft een eigen Crowdfunding platform opgestart om op die manier middelen te kunnen verwerven. Het idee past in een manier van werken waarbij de lokale overheid beseft dat ze niet alles kan realiseren, maar wel ondersteuning kan bieden aan de vele initiatieven die worden opgestart. Interessant is dat zowel ondernemers die met een bedrijfje willen starten als sociale en ecologische buurtinitiatieven beroep kunnen doen op het systeem. Uiteraard zijn er een aantal criteria opgesteld, al blijven ze redelijk algemeen.

crowdfundinggentDe stad zorgt niet enkel voor de ontwikkeling van het platform maar zal jaarlijks 55.000 euro ter beschikking stellen voor het cofinancieren van non-profit projecten die deelnemen. Een jury met experts van binnen en buiten de stadsorganisatie zal projecten selecteren en die voor 25%, 50% of (uitzonderlijk) 75% cofinancieren, tot maximaal 5.000 euro. Die middelen worden uitbetaald na het succesvol crowdfunden van het restbedrag. Dat geldt dan als een ‘bewijs’ van het maatschappelijk draagvlak van het project bij de Gentenaars.

De eerste vier projecten staan ondertussen op het platform, twee rond stadslandbouw, eentje rond sociale cohesie en een ander voor een sociaal ecologische muziekfestival. Dat er nog vele mogen volgen.

Ps: en natuurlijk het is niet omdat de stad zo’n platform opstart dat er daarnaast geen andere modellen mogelijk zijn. Het is logisch dat de crowdfunding die bijvoorbeeld het Gents Milieu Front heeft opgestart beter via een ander kanaal verloopt.

10% donkergroenen?


Volgens een bericht van enkele dagen geleden zou de Vlaming milieubewuster zijn dan 10 jaar geleden. Zo zijn de burgers uitstekend op de hoogte van welke acties goed zijn voor het milieu. Persoonlijk maak ik wel de bedenking dat weten wat je moet doen niet meteen wil zeggen dat het ook gedaan wordt.

Want ondanks dit hoera bericht (van Joke Schauvliege) rijden diezelfde Vlamingen elke jaar meer kilometer, nemen ze vaker het vliegtuig en is hun energieverbruik alleen gestegen.  De enquête die afgenomen is bij 1000 Vlamingen deelt de populatie in zes groepen in;

  • Grenzeloze groene (10%). Doet er alles aan om zo milieubewust mogelijk te leven en te consumeren.
  • Bezorgde burger (20%). Zijn goed op de hoogte, doen veel voor het milieu en zijn bereid er soms meer voor te betalen.
  • Realisten (29%). Doen hun best binnen de grenzen van hun eigen levensstijl, maar hebben er geen grote inspanningen voor over.
  • Onwetenden (15%). Zijn niet zo op de hoogte van milieubewust handelen.
  • Ongeïnteresseerde consumenten (16%). Hebben wel een behoorlijke kennis, maar vinden dat ze als individu niets kunnen veranderen. Het milieu is voor hen vooral de verantwoordelijkheid van de overheid.
  • Bewust passieven (10%). Weten dat ze meer kunnen doen voor het milieu, maar hebben daar geen zin in.

Interessant is wel dat hier gesproken wordt over 10% donkergroene burgers, terwijl dit in vroegere onderzoeken eerder of 2 tot 4% ging. Misschien is dit dan wel een tendens in de goede richting, die trouwens ook tot uitdrukking komt in de ferme groei van autodelen, letsgroepen, voedselteams, volkstuinen en andere zaken waar de grenzeloze groenen mee bezig zijn. hulkEr is ook een test die je zelf kan doen om te zien bij welke categorie je hoort. Over vliegtuigen en vlees wordt al niet gesproken, waarmee twee van de grote impacten verzwegen worden. Toen ik de test invulde bleek ik echter een bezorgde burger te zijn en geen grenzeloze groene.

Toch wat vreemd, maar toen ik de test opnieuw heb gedaan bleek dat dit te maken heeft met het antwoord op de vraag over de rol van de overheid.Als je vindt dat de overheid de belangrijkste rol te spelen heeft bij het aanpakken van ecologische uitdagingen, dan verlies je meteen je groene stempel. Pas als je de verantwoordelijkheid bij de burger legt mag je bij de club van grenzeloze groenen.

Ik vind natuurlijk dat de burger een verantwoordelijkheid heeft, maar zo lijkt het wel of de overheid zijn eigen verantwoordelijkheid niet wil opnemen. Dit zien we trouwens ook in het Vlaams beleid ter zake. Het lang aangekondigde klimaatplan is totaal ontoereikend. De minister geeft liever een milieuvergunning aan waanzinnige projecten als Uplace dan de afspraken rond bossen uit te voeren.

Wellicht hoopt ze dat de burger zo veel mogelijk de castagnes uit het vuur haalt, zodat zij toch vooral geen moedige en drastische beslissingen moet nemen. Volgens mij hoort ze in de categorie ‘ongeïnteresseerde politici‘.

arm Vlaanderen, arm Joke


Eigenlijk heb ik een beetje te doen met Joke Schauvliege. Als je ziet hoe ze haar ‘zelfstandig’ genomen beslissing moet verdedigen door in elk zin het woord ‘objectief’ en ‘experten’ binnen te smokkelen, waarbij ze tegelijk massa’s objectieve gegevens van experten negeert.  Kijk naar haar lichaamstaal terwijl ze zegt dat 4 kilometer extra file op de ring ‘een zeer kleine impact heeft op het milieu’. Let op haar ogen als ze haar ingestudeerde zin blijft herhalen dat ‘1 miljoen extra wagens slechts aanleiding zal geven tot 1 dag extra overschrijding van de fijn stof normen in 1 straat’. Voel haar schaamte als ze beweert dat haar beslissing de beste is voor het milieu. Zie haar onzekerheid als ze beweert dat haar beslissing door de Vlaamse regering is gedragen.

Ze is tenslotte een radertje in een complexe machine gedreven door machtige mannen die op zoek zijn naar meer macht en geld. Wellicht is ze daarom gekozen als minister van 2 domeinen waar ze nauwelijks deskundigheid in heeft. Want dat maakt het des te makkelijker om zo iemand het vuile werk te laten uitvoeren. Ik dacht nog eventjes dat ze misschien een eigen mening zou hebben, dat ze misschien zou durven in gaan tegen de pletwals van de projectontwikkelaars. Maar dat is ijdele hoop gebleken.

Het hele dossier is een triestige uiting van het gebrek aan visie van de regering van Kris Peeters. Deze beslissing toont dat ondanks de vele mooie beweringen rond duurzaamheid en Vlaanderen in Actie deze regering vast zit in oude ideeën rond ondernemen en welvaart. Dat ze zich hebben laten rollen bij de onderhandelingen rond het saneren van het gebied in Machelen. Dat ze beslissingen neemt die totaal in tegenstrijd zijn met de intenties die ze rondbazuinen (bijvoorbeeld rond kernversterkend beleid en beperken van winkelcentra buiten het centrum). Een regering waarbij innovatie niet meer wil zeggen dan dat een ordinair megawinkelcentrum plots een beleveniscentrum wordt genoemd.  Een regering die het algemeen belang en de lange termijn impact aan de kant zet om grondspeculanten hun winst te laten maken heeft voor mij geen geloofwaardigheid meer.

(het moest er even uit, want ondanks alles ben ik er redelijk zeker van dat Uplace er nooit zal komen. Vooreerst krijgen we nu jarenlange juridische procedures en ten tweede mogen we de volgende jaren nog een paar schokken verwachten die een dergelijk mega-project totaal onzinnig maken)

beleid of non-beleid


Laat ik met een positieve noot beginnen. Een politicus die openlijk toegeeft dat het gevoerde beleid fout was, is bewonderenswaardig. Maar wat Freya Van Den Bossche voor de rest uit haar mouw schudt, ruikt meer naar populisme.

Nu op korte tijd en om de verkeerde argumenten de eigenaars van zonnepanelen worden afgeschilderd als profiteurs op de kap van armen neemt ze een flinke bocht. Toen partijgenoot Stevaert gestart is met het subsidiëren van zonnepanelen was dit op zich een goede zaak. Daarmee is een hele sector uit de grond gestampt en werden de panelen steeds efficiënter. (trouwens, we mogen niet vergeten dat kernenergie steeds massaal is gesubsidieerd, tot op vandaag)

Het systeem van subsidiëring van zonnepanelen was echter zo aantrekkelijk dat – zeker na de kredietcrisis – PV panelen een investering werden. (ik herinner me zelfs bij een grote bank dat men enkele jaren terug zei dat dit een veel betere investering was dan aandelen). Toen had men al kunnen inzien dat er iets fout liep. Tevens was er onvoldoende nagedacht over hoe de subsidie moet gefinancierd worden bij groot succes. Zo blijkt dat de Waalse aanpak van groene energie veel efficiënter en goedkoper te zijn voor de overheid.

Nu blijkt dus dat het ondersteunen van zonnepanelen een succes is wil Freya er van af en gaat ze nu inzetten op windenergie. Een beetje laat natuurlijk, want dit had al tien jaar geleden moeten gedaan worden. Tevens vergeet ze blijkbaar dat het verkrijgen van een vergunning voor een windmolen zo’n lange weg is dat nauwelijks nog projecten worden gerealiseerd. Tientallen geplande projecten worden afgeblazen wegens protest van buren (wellicht dezelfde die kwaad zijn op buren met zonnepanelen) of andere redenen.

Het zou trouwens dom zijn om nu zonnepanelen af te remmen, terwijl we in een klein en energieafhankelijk land vooral moeten in zetten op zon én wind én energiebesparing. Volgens mij wordt een foute beslissing uit het verleden nu gecompenseerd met een nieuwe foute beslissing.  Niet echt een voorbeeld van lange termijn beleid.

Het ergste is wellicht de sfeer die nu gecreëerd wordt en waar de media volop aan meedoen. Worden binnenkort mensen met een lage-energiewoning geviseerd omdat ze subsidie krijgen? Zullen de weinige mensen die kiezen voor een elektrische of hybride auto worden scheef bekeken omdat ze korting krijgen?  Mensen met een bakfiets werden in de Standaard ook al eens omschreven als rijke snobs.

Of om het positief te bekijken, het etiket van ‘geitenwollensokken’ zijn we blijkbaar kwijtgeraakt…

over hete kolen


Er zijn 4 nieuwe affiches te bekijken op de verkiezingspagina. Doorsturen, downloaden en verspreiden mag!

Eerst een verslagje over mijn debuut als vuurloper gisteren. Bij aankomst op de Kouter was er flink wat volk en een groot vuur in het midden. Daarmee zou later het vuurtapijt worden gemaakt. We kregen in apart zaaltje uitleg van Nik, een ervaren vuurloper. We, dat waren een aantal redelijke bekende mensen zoals de 4 neveneffecten, Joke Devynck, Nic Balthazar, Vera Dua, Gili en Bert Anciaux. We kregen te horen dat vuurlopen al heel lang wordt gedaan  in verschillende culturen. Vaak gaat het om rituelen die te maken hebben met genezing. Hier gingen we door het vuur lopen om te wijzen op het probleem dat banken nog steeds heel veel (van ons) geld investeren in schadelijke projecten, zoals steenkoolcentrales. Je kan zelf ook deze campagne ondersteunen via deze petitie.

De instructies voor de vuurloop zijn eenvoudig, concentreren op het vuur, goed ademen, rustig stappen – niet te snel en zeker niet te traag.

De grapjes over brandweermannen en barbecues waren niet te vermijden, maar de rustige uitleg van de vuurmeester gaf iedereen toch het nodige vertrouwen om over het kolentapijt (ongeveer 700 graden) te gaan lopen.

Ik was vrij ontspannen en stelde me voor dat aan de overkant van de hitte een ecologische en rechtvaardige wereld zou liggen. De overgang zou misschien pijnlijk zijn, maar de bestemming waardevol. Tot mijn verbazing heb ik tijdens het stappen geen pijn gevoeld. De hete kolen voelden zacht aan en zorgen vooral hooguit voor een tinteling. Achteraf had ik nog een half uur een lichte pijn op een plekje (de vuurmeester noemt dat een ‘kiss of the fire’). Maar verder geen enkele last, eerder een aangenaam gevoel. Ook nu een halve dag later is er niks te zien aan mijn voeten, geen blaren geen rode plekken. Ik kan gewoon doorgaan met de looptrainingen.

Misschien is de hele ervaring wel een metafoor. Veel mensen denken dat de weg naar een duurzame samenleving lastig zal zijn met conflicten, ontberingen en pijn. Maar kijk, goed ademen, concentreren en stap na stap in de juiste richting gaan is juist een aangename en helende ervaring.

Voor ik van Sjamanistische indoctrinatie wordt beschuldigd nog wat harde politieke feiten. Bond Beter leefmilieu heeft een evaluatie gemaakt van het milieubeleid van de vorige regering. Voor tien punten sommen ze de goede en de minder goede zaken op. Het rapport is ronduit vernietigend. Op vlak van klimaat, energie, biodiversiteit en milieu was dit de slechtste regering in jaren. De moeite waard om eens te lezen voor 13 juni!