een toekomst zonder armoede


toekomstzonderarmoedeVandaag was er de aftrap van de komende campagne van Welzijnszorg, “een toekomst zonder armoede”. Ik ging normaal gezien ook van de partij zijn, maar een treinincident besliste daar anders over.

Er zijn redenen genoeg om aandacht te besteden aan de link tussen armoede en de milieukwesties. Vooreerst gaat het bij ons de verkeerde kant uit. De armoedebarometer toont dat ondanks de vele goede bedoelingen en beloftes de groep mensen in armoede aan het toenemen is. Daarnaast is ook deze groep het meest kwetsbaar naarmate ook de milieudoelstellingen niet worden gehaald. Het gaat om mensen die het duurdere openbare vervoer niet kunnen betalen, hun huurhuis niet geïsoleerd krijgen en vaak aangewezen zijn op de goedkoopste en meest ongezonde voeding.

De eisen van de campagne zijn eenvoudig:

  • Een toekomst met en voor mobiliteit: betaalbaar en toegankelijk openbaar vervoer
  • Een toekomst in goede gezondheid: middelen voor bewegings– en voedingsdeskundigheid op maat van mensen in armoede
  • Een toekomst in een thuis: een ambitieus renovatieprogramma voor de private- en sociale huurmarkt

Wie het hiermee eens is kan in elk geval hier de petitie ondertekenen. Je kan ook langskomen op een van de komende startavonden. (en normaal gezien ben ik er dan wel bij).

 

armoede en ecologie: 1 strijd


Het is maar een dag verschil, Zuiddag (gisteren) en de Werelddag van verzet tegen extreme armoede (vandaag). Telkens gaat het om protest tegen ongelijkheid zowel hier bij ons als wereldwijd. Gisteren heb ik in kader van Zuiddag gezelschap gekregen van Kaat, die op die manier 50 euro heeft verdiend ten voordele van een jongerenproject in Gaza. Je kan hieronder haar verslagje lezen.

Vandaag zullen overal mensen laten zien dat armoede een onrecht is en geen eigen keuze. Vooral omdat het ernaar uitziet dat de armoede ook hier bij ons verder zal toenemen. Redenen genoeg om er even bij stil te staan, vooral als je zelf het geluk hebt niet in armoede te leven.

U denkt misschien: een gewone donderdag, rustig naar het werk, de kinderen naar school. Wel, deze donderdag gingen er heel wat Vlaamse jongeren niet naar school, maar naar het werk. Want het was dan ook niet zomaar een donderdag, het was de jaarlijkse Zuiddag. Zuiddag, een project voor en door jongeren, biedt Vlaamse jongeren de kans om een dag te gaan werken in plaats van achter de schoolbanken te zitten. Zuiddag wordt elk jaar georganiseerd op 16 oktober en ook dit jaar hebben er weer heel wat Vlaamse jongeren van het vijfde en het zesde middelbaar deelgenomen, waaronder ik. Het concept is work for change, werken voor geld, en het geld wordt deze keer gedoneerd aan Theatre Days Productions, een project dat in de Gazastrook jongeren de kans geeft om toneel te spelen om zo hun trauma’s te verwerken.

Mijn naam is Kaat en ik ben zestien jaar oud en dit jaar heb ook ik deelgenomen. Toen ik er voor het eerst van hoorde, leek het me een mooi initiatief, maar hoe vind je een job voor één dag? Ik kreeg de kans om een  dagje mee te gaan met de Low Impact Man of ook wel Steven Vromman. Ik ben zelf erg geïnteresseerd in ecologisch leven en ik was vorig jaar naar zijn show gaan kijken. Dus waarom ook niet? Ik kreeg het blije nieuws te horen dat ik op 16 oktober met Steven mee zou gaan om hem te assisteren.

2014-10-16 13.40.58Vandaag vertrok ik met de trein op weg naar het West-Vlaamse Harelbeke. Op de trein ontmoetten Steven en ik elkaar. Vervolgens kwamen we aan in het station en maakten we ons klaar om de senioren van Orka uit Harelbeke en omstreken nog bewuster te maken van de opwarming van de aard. Na enkele schokkende feiten en cijfers, leuke liedjes, een quiz waarbij weliswaar ecologische prijzen te winnen waren en handige tips, kon men genieten van een kopje koffie en de kans om een gesigneerd boek mee naar huis te nemen. Steven en ik keerden tevreden terug naar huis.

Ik vond het heel leuk om met Steven mee te gaan, omdat ik het onderwerp interessant vind en om eens te zien wat hij zoal doet om deze show te maken zoals die nu is. Ik heb hier zeker iets aan gehad en ik zal natuurlijk hard mijn best doen om ecologisch verantwoord te leven.  Kaat VDS, Kessel-lo.

dag vol solidariteit


Vandaag is een dag in teken van solidariteit. Er is zoals elk jaar de dag van verzet tegen de Credit_Suisse_Global_wealth armoede. Het is een dag waarbij mensen in armoede zelf op verschillende manieren hun stem laten horen met onder andere acties in Gent en vele andere steden.

Ik verwijs ook even naar een interessant artikel dat laat zien dat de simpelste oplossing tegen armoede er uit bestaat om de armen een pak geld te geven. Want in tegenstelling tot de gedachten die meteen in ons hoofd opduiken (ze zullen het verbrassen, ze kunnen er niet mee omgaan), blijkt dit helemaal anders uit te pakken. Lees het artikel en oordeel zelf.

Ik zal jammer genoeg niet aanwezig kunnen zijn op de actie vanavond op het Sint-Pietersplein omdat ik vandaag lezingen heb in Diksmuide en Terneuzen, maar ik doe wel op een andere manier mee aan een andere solidariteitsactie. Het is namelijk ook Zuiddag vandaag. Daarbij gaan er duizenden jongeren een dag meewerken en staan ze hun ‘loon’ helemaal af aan een project in het Zuiden. Straks komt Elke (16) hier langs om vandaag bij mij te werken. Een van de taakjes die op de lijst staan is in elk geval een blogstukje schrijven. Dit zal je wellicht morgen hier kunnen lezen.

 

armoede in een rijk land


Vanavond (en morgenavond) de laatste gemeenteraad voor de zomer. Er staan weer heel wat thema’s op de agenda en ik zal wellicht tussen komen rond de kwestie van de tonijn en een voorstel doen om met de stad ook te kiezen voor Green IT.

Relatief onbelangrijke punten in vergelijking met de realiteit van de armoede in Vlaanderen, zoals we konden zien in de Panorama reportage vorige week. (en nog steeds hier online te bekijken). Een samenleving die toelaat dat steeds meer kinderen opgroeien in armoede is dringend een gewetensonderzoek toe. In plaats van de typische discussies waarbij de federale, Vlaamse en lokale overheden de verantwoordelijkheid naar elkaar doorschuiven zou een gezamenlijke totaal aanpak toch aangewezen zijn.

Als je de reportage nog niet gezien hebt, dan hierbij een verzoek om dit alsnog te doen (en daarom hou ik vandaag heel kort)

arm vlaanderen

uitgestelde koffie


De volgende keer dat ik iets ga drinken in een café ga ik alvast informeren of ze ook uitgestelde koffie hebben. Het is een idee dat gisteren plots overal opdook in de media. Het concept zou ontstaan zijn in Napels en gaat er van uit dat je naast het drankje dat je voor jezelf bestelt, je  er nog eentje (of meer) extra betaalt. Deze drink je echter niet op, maar is dan voor daklozen of mensen met weinig centen die komen informeren of er een ‘uitgestelde koffie’ is. Alweer een nieuwe vorm van ‘delen’.

Je weet dus niet zelf aan wie je een koffie schenkt, en de drinker van de uitgestelde koffie weet ook niet van wij hij of zij het drankje heeft gekregen. Het model vertrekt van vertrouwen in de bar (die de uitgestelde koffie ook daadwerkelijk gaat weggeven), en kan ook uitgesteldekoffietoegepast worden in restaurants. Er zit wel een caritatief kantje aan en dit lost uiteraard de structurele problemen van de toenemende armoede niet op, al kan het aan de andere kant geen kwaad om wat generositeit te tonen.

Het is dus afwachten of het idee na Italië en Nederland nu ook hier ingang zal vinden. Het lijkt me wel iets om hier daar horeca zaken te zien met aan hun deur een bordje “hier uitgestelde koffie te verkrijgen”.

Een volgende stap is dan om niet alleen een koffie te delen, maar misschien ook eens het gesprek aan te gaan met mensen die het niet zo makkelijk hebben. Zou wel eens heel boeiend kunnen zijn.

alles is politiek


Goed nieuws voor wie het politieke nieuws (of de propaganda) op mijn blog wat beu geraakt. (je kan het nu trouwens gewoon in de krant lezen) Vanaf heden besteed ik terug aandacht aan andere aspecten van het low impact leven. Want werken aan de wereld kan gelukkig ook op vele andere manieren. Wie zich daarvoor wil engageren krijgt kansen genoeg. Als we gewoon eens kijken naar de komende dagen dan is heel wat te doen.

Vandaag is het bijvoorbeeld werelddag van Verzet tegen Armoede. Jammer genoeg stellen we vast dat in eigen land de armoede groeit en steeds meer mensen treft. Verontwaardiging hierover is een eerste stap maar er zal vooral gekozen moeten worden voor een structurele aanpak (die dan wel weer van politieke keuzes zal afhangen).

Donderdag 18 oktober is er nieuwe editie van Zuiddag, waarbij duizenden jongeren een dag zullen werken ten voordele van projecten in Venezuela. Want ook wereldwijd neemt de armoede toe. Dit jaar doet ook dochter Marieke mee (waar ik natuurlijk trots op ben). Over geëngageerde jongeren gesproken, vrijdag is het dan weer dag van de jeugdbeweging. Dergelijke beweging zijn niet te onderschatten als het gaat over opbouw van de gemeenschap en engagement. Dus ben ik ook trots op zoon Adam die meedoet met deze dag.

Op zaterdag 20 oktober in Gent is er de voorstelling van de film ‘Muffin Man’. Ik mag daarbij de inleiding verzorgen, en naast een oproep voor – jawel – vormen van burgerlijke actie zoals die van Steven De Geynst wil ik het zeker hebben over de mogelijkheden van lokale besturen om zelf een strategie te ontwikkelen rond voedselverspilling.

Graag vermeld ik ook nog het transitiefestival op 26 oktober in de Vooruit in Gent. Een unieke dag voor het brede publiek waar je kan zien wat er allemaal aan het gebeuren is. Zelf ben ik er ook met de transitiegroep Gent, Green Track en het Ministerie van Ideeën. De vele initiatieven die je op het festival kan leren kennen zijn de voorbode van de veranderingen waar we voor staan, en dus een aanrader voor vers verkozen politici.

Dus ja, politiek heeft met veel meer te maken dan met partijen en gemeenteraden. Het gaat over vele keuze die je dagelijks maakt, in de winkel, op het werk, in de bank, in je buurt, je vereniging, je engagement. Toch wel een leuke gedachte dat je op die manier elke dag je democratische rechten kan gebruiken.

 

voor Parwais Sangari


Zo, Marieke is net vertrokken voor een werkkamp in Frankrijk en Adam is nog de rest van de week in de Ardennen met zijn scoutsgroep.  Als ouder kan ik daarbij heel gerust zijn dat hun kampen op veilige manier zullen verlopen.

Terwijl ik dit schrijf zit Parwais Sangari op een vliegtuig naar Kaboel. De jongen is nauwelijks drie jaar ouder dan Marieke en is als 16-jarige in België aangekomen, nadat zijn vader is vermoord in Afghanistan. Zijn aanvraag tot erkenning als vluchteling is na vier jaar afgewezen dus moet hij terug. Het commissariaat voor de Vluchtelingen zegt dat er geen redenen zijn om Kaboel als onveilig te beschouwen! Parwais sprak ondertussen goed Nederlands, en had een job als lasser. Een knelpunt beroep trouwens, we zullen hem nog missen.

Wat in de hele discussie over asiel en migratie nauwelijks aan bod komt is het grote verhaal. Hoe komt het dat er geweld is in landen als Afghanistan? Hoe komt het dat er zulke immense verschillen zijn tussen rijke en arme landen? Hoe komt het dat vaak de landen met veel grondstoffen (denk maar aan Nigeria, Congo) de grootste armoede cijfers hebben? Hoe komt het dat wij wel, als we op pensioen zijn bijvoorbeeld, massaal kunnen gaan wonen naar warme landen? Hoe komt het dat we in onze eigen geschiedenis ook golven hebben gekend waarbij mensen uit de armoede wegvluchten op zich te vestigen in bvb de Verenigde Staten, en we nu andere mensen ditzelfde recht ontzeggen? Hoe komt het dat we hier denken dat er niemand meer bij kan,  terwijl de landen die de grootste groepen vluchtelingen opvangen de armste landen zijn? Hoe komt het dat wij de beste gronden mogen inpikken in het Zuiden voor ons veevoer, bloemen, boontjes en tabak en dan verwonderd zijn dat boeren daar geen inkomen meer kunnen verwerven? Hoe komt het dat we denken dat we met wetten mensen gaan kunnen tegenhouden als de groep mannen en vrouwen die geen toekomstperspectief hebben elke dag groeit? Hoe komt het dat we liever energie stoppen in het tegenhouden van klimaatvluchtelingen dan écht iets te doen aan de opwarming van de aarde? Veel vragen die jammer genoeg te weinig aan bod komen.

Op de kaart van deze website kan je zien hoe de vluchtelingen verspreid zijn op de wereld. De site bevat nog een aantal kaarten en gegevens die duidelijk maken dat ook wat dit verhaal betreft we maar een zeer beperkt beeld van de realiteit te zien krijgen.

Dus de mensen die klagen over de regen, of het toch maar niks vinden dat ze moeten betalen voor vuilniszakken kunnen maar best beseffen dat miljoenen mensen andere zorgen aan hun hoofd hebben. We hebben er alle belang bij te beseffen dat dit ook onze problemen zijn.

 

 

17 juni 2034: de grote reis


Vandaag voel ik me opgewonden als een jong veulen. Binnen een uurtje vertrekken we naar Oostende om daar op de boot te stappen naar Cartagena (Colombia). Het is al dertig jaar geleden dat ik een grote reis heb gemaakt en het was een oude droom om nog eens naar Latijns-Amerika terug te keren. Ik ga trouwens niet alleen, Marieke en Klaas zijn ook mee. Marieke heeft drie maanden vrij genomen en in het onderwijs worden dergelijke lange reizen sterk aangemoedigd. Klaas is nu vijftien en zal achteraf wel in de klas een heel project over zijn reis moeten uitwerken, zodat zijn klasgenoten mee kunnen genieten van zijn ervaringen. Voor Gert-Jan was het wat moeilijk om mee te gaan omwille van zijn werk, dus die blijft thuis.

We gaan met een redelijk klein vrachtschip, er zullen zo’n 60 passagiers meevaren en daarnaast zit er in het ruim een lading derde generatie warmtepompen van Daikin.  Bij de terugreis zal de boot – naast de passagiers – vooral bananen en cacao meebrengen. Hoewel de internationale handel fel is verminderd is die niet stilgevallen. We zullen 12 tot 15 dagen op de boot zitten, een beetje afhankelijk van de wind. Want het vrachtschip is uitgerust met zeilen om zo weinig mogelijk biodiesel te gebruiken.

De overtocht is niet goedkoop (ook omwille van de klimaattaks), maar je krijgt korting als je een paar uur per dag bepaalde taken uitvoert. Zo gaat Klaas elke dag twee uur meehelpen in de keuken en Marieke werkt mee in de onderhoudsploeg. Ze zal dus in de machinekamer mee te motoren onderhouden. Ik wou zelf ook wel iets doen, maar mijn kinderen drongen er op aan dat ik van deze reis zou genieten. Om het simpel te zeggen, ze hebben met gewoon verboden om klusjes te doen onderweg.

Dus zal ik veel tijd hebben, ik heb een hele (digitale) bibliotheek mee en enkele lege schriften. Het lijkt me een goede gelegenheid om eens terug te kijken op mijn leven. Ik ben tenslotte 74 en mijn lichaam wil niet altijd meer mee. Op de boot is er elke dag een uurtje internettoegang via satelliet zodat mijn lezers toch regelmatig nog een stand van zaken kan doorsturen.

Eenmaal we in Cartagena zijn gaan we verder met de trein langs de kust naar Quito (een reis van 2 dagen), dan blijven we een drietal weken in Ecuador. Een van de reisdoelen is Guasuntos. In januari 1997 ben ik daar geweest en heeft Marieke, die toen iets meer dan een jaar was, haar eerste stapjes gezet. We verwachten niet direct nog mensen terug te zien uit die periode, maar je weet maar nooit natuurlijk.

De uiteindelijk bedoeling is om dan via Peru in Bolivia te raken. Het zal nog een flinke trip zijn met bussen en treinen. Toch wil ik nog een keer terug naar de plaatsen die in ’87 zo’n diepe indruk op mij hebben gemaakt. De mijnwerkers in hun kartonnen huisjes op de gure Altiplano, de jeugdige actievoerders in Cochabamba, de boeren in Potosi. Het zijn die ontmoetingen die me als 27 jarige jongeman hebben gemaakt tot wie ik nu nog ben. Het contrast met de rijkdom in mijn zorgeloze jonge jaren kon niet groter zijn. Toen is me duidelijk geworden dan het probleem niet enkel armoede was, maar ook onze rijkdom.

Ik merk dat als ik hierover begin te schrijven, ik moeilijk te stoppen ben. Maar Klaas komt de kamer binnengestormd, ‘komaan opa, we moeten vertrekken onze trien naar Oostende wacht niet’.

wordt niet te rijk!


Goed gevulde dag vandaag. Net een gesprek gehad met een topman van een groot bedrijf  in Antwerpen over een droom om de wereld te veranderen. (sorry, ik kan er nu niks meer over zeggen…maar als er concreet nieuws is kan je het hier als eerste lezen).

Dan naar huis om een ploeg te ontvangen van de RTBF, ze maken een programma over ‘simplicité volontaire’ en komen ook bij mij terecht. Daarna naar de Kouter in Gent om over hete kolen te lopen in kader van een actie van Netwerk Vlaanderen. Bedoeling is om het investeringsbeleid van de grote banken aan de kaak te stellen.

Wie wil weten wat het beroep ‘Low Impact Man’ trouwens  inhoudt, hier een overzichtje van wat ik aan het doen ben tegenwoordig. Voorbereidingen van de Low Impact zone op het Dranouter festival inclusief tweede Belgisch kampioenschap energiefietsen.  Werken aan een vormingspakket voor TransitieNetwerk Vlaanderen.  Schrijven aan het Low Impact boek voor kinderen. Dat moet begin september klaar zijn, dus onze teksten moeten binnen zijn einde juni. (Ter opwarming, een van de mooie illustraties van het boek, gemaakt door Tinne Van den Bossche).

Tussendoor zijn er dan nog lezingen en workshops, zoals morgen op de Low Impact Day in Antwerpen. Regelmatig trainen voor de marathon van 20 juni. Dan zitten er nog wat projecten in de pijplijn o.a. met de theatersector, het huis van Alyn en de stad Gent.

Tussendoor is er  een verkiezingscampagne bezig  met nu de voorbereiding van de tweede golf van de  Low Impact campagne met nieuwe affiches en een filmpje!

Tot slot nog dit; ik kreeg een uitgebreide mail van Alexa (uit Wallonië) die vond dat we wat meer de nadruk moeten leggen op het feit dat mensen in armoede een kleinere voetafdruk hebben. Want uit onderzoek blijkt inderdaad: hoe rijker iemand wordt hoe groter de ecologische voetafdruk. Dit is natuurlijk geen pleidooi om nog meer armen te hebben (in dit land gaat het al over 15% van de bevolking).  Maar ook een persoonlijk aandachtspunt. Ik ben wel met van alles en nog wat bezig maar wil zeker niet te rijk worden. (met 1 500 euro netto per maand kom is mooi toe).  Als ik hoor dat een Senator meer dan 5 000 euro netto verdient lijkt me dat geen goede zaak. Nog iets om op te nemen in mijn programma…