ijdele hoop voor de toekomst


Ik ben heel selectief als het gaat over de vele uitnodigingen voor recepties die we als gemeenteraadslid krijgen, maar die van de Gentse haven wou ik toch eens bijwonen. Naar het schijnt een heel belangrijke receptie, en er werden 1000 mensen verwacht.

Bij de aankomst in het ICC was het meteen duidelijk dat die duizend mensen niet met de fiets zouden komen, want er het fietsenrek was havenreceptiemaar voorzien voor 6 exemplaren. Heel veel hostessen om de juiste naamkaartjes uit te delen en de genodigden te begeleiden naar het auditorium. Daar een mooie slideshow met indrukwekkende cijfers over de haven en nog meer hostessen om iedereen naar de juiste plek te brengen. Want de voorste rijen lagen vol met papieren met daarop de namen van ministers, CEO’s, gouverneurs en ander VIPS. Voor mij was er gelukkig geen voorbehouden plek. Het officieel deel zou starten om 17u15 (STIPT stond met hoofdletters in de uitnodiging) maar omdat de minister blijkbaar in de file zat was het toch ruim 20 minuten later.

Dus had ik wat tijd om wat antropologische observaties te doen. De aanwezige populatie was vooral mannelijk, veel grijs haar en grijze pakken. Bijna allemaal met das. Er waren ook vrouwelijke exemplaren die veel kleurrijker uitgedost waren en door veel mannen werden begroet om nieuwjaarskussen uit te wisselen. De mannen praten met elkaar en schudden handen, en letten tegelijk goed op wie er allemaal in de zaal binnenkomt. Bij het arriveren van de burgemeester zie je verschillende heren richting de burgervader schuiven om een hand te schudden en iets toe te fluisteren. Idem als minister Schauvliege aankomt. Je kan bijna zien wie echt belangrijk is, en wie dat vooral wil zijn.

De belangrijkste gast van de avond is Ben Weyts, de nieuwe minister van o.a. openbare werken en mobiliteit. Zijn toespraak zit goed in elkaar, hij spreekt bevlogen, maakt een paar fijne grapjes (behalve zijn openingsgrap over de schapenstal gaat wat de mist in). Hij heeft het over hoop, over investeren, over toekomst. Het bekende discours dus. Zo is groei de enige manier om hoop te creëren. Zo herhaalt hij vaak dat alles efficiënter moet, en met minder kosten. De verzamelde belangrijke heren worden op hun wenken bediend.

Daarna komt het stuk waarvoor ik gekomen ben, een panelgesprek over de toekomst. Wim De Vilder wou met enkele mensen (mannen) het gesprek aangaan over de toekomst van de haven in een veranderende wereld. Aha, dacht ik, nu gaan we het hebben over de gevolgen van klimaatverandering, de volgende financiële crisis, impact van migratiestromen en grondstoffenschaarste. Dat was iets te optimistisch gedacht. Het ging vooral over een nieuwe sluis, de samenwerking met Nederland, het belang van investeringen van de overheid in infrastructuur (de ondernemers doen de rest wel) en de relatie Haven en hinterland. Enkel Mario Fleurinck bracht het thema van de decarbonisatie van de economie even ter sprake en suggereerde dat de automobielbedrijven in de haven misschien wat meer elektrische auto’s moeten maken. Maar niemand ging daarop in. Dus conclusie, de toekomst ziet er goed uit en we doen gewoon verder zoals we bezig zijn.

De laatste toespraak en de receptie heb ik door de vertraging moeten missen, daardoor kan ik niks vertellen over de ongetwijfeld lekkere hapjes en drankjes. Mijn bestelling bij het voedselteam ophalen vond ik net even belangrijker, voor de toekomst natuurlijk.

 

vraag van de week: naar de informal summit of niet?


Vandaag in de brievenbus; een prachtige Engelstalige uitnodiging voor The Ghent Informal Summitop 27 september. Dit is een ‘informal meeting on business and culture’.  Ik zal eerst even uitleggen waarom ik zo’n sjieke uitnodiging krijg, en u beste lezer, jammer genoeg niet.

Op 14 oktober vorig jaar hebben bijna 2 500 mensen een bolletje naast mijn naam gezet, en sindsdien ben ik dus lid van de 51 koppige gemeenteraad. Deze gemeenteraad (en vooral de meerderheid) heeft zo’n 320 mandaten te verdelen. Dit gebeurt via ingewikkelde sleutels rekening houdend met allerhande evenwichten. Zo ben ik dus benoemd als effectief lid van de Algemene vergadering van het Festival van Vlaanderen en historische steden. Voor de duidelijkheid een onbezoldigd mandaat. Het Festival is één van de partners van het evenement en daardoor sta ik plots op de gastenlijst.

Want bij de uitnodiging zit een lijst met een 750 mensen, de hele Vlaamse regering, verschillende partijvoorzitters (niet de mijne), de premier, bedrijfsleiders, celebrities en gestelde lichamen. En ja, ook Geert Noels staat op de lijst, dus dat opent perspectieven, al verwacht ik niet dat al deze mensen er effectief zullen zijn.

De dresscode zal wellicht haalbaar zijn, geen ‘black tie‘ deze keer, maar ‘smart casual’.  Wat zegt internet daarover: “Smart casual is lastig te definiëren maar houdt in ieder geval in dat je netjes gekleed gaat maar niet in pak hoeft. Zowel man als vrouw gaat gekleed in een elegante modieuze outfit.” Dat moet te vinden zijn in de Kringwinkel.

De enige resterende vraag is of ik daar nu naar toe zou gaan of niet. Want het is ongetwijfeld een duur evenement (met onder andere champagne aan gepersonaliseerde tafels – benieuwd hoe zo’n tafel er uit ziet), wellicht met scampi’s en misschien zelfs tonijn en foi gras.  Is het wel gepast in tijden van crisis aan zoiets deel te nemen? Anderzijds is het wel een kans om een paar babbeltjes te slaan. Misschien kan ik Bart Verhaeghe dat zotte idee van Uplace uit zijn hoofd praten, of informeren bij Elio naar de vooruitgang met zijn klimaatplan. Dus ik twijfel een beetje. En aangezien de democratie ervoor gezorgd heeft dat ik een uitnodiging kreeg, laat ik de democratie beslissen.

Hieronder beste lezer, kan jij bepalen wat ik doe op 27 september. Hou er rekening mee dat zo’n avondjes vaak tot een leuk blogstukje leiden.

de waterdrager van de gemeenteraad.


‘Ik zweer trouw de verplichtingen van mijn mandaat trouw na te komen’. Met deze woorden heb ik gisteren samen met 50 anderen de eed afgelegd als gemeenteraadslid in de tweede stad van Vlaanderen. Deze ceremoniële zitting was vooral te beschrijven als veel te warm, veel volk, veel pers en veel wachten.

fotodegentenaarVoor de zitting hadden we nog een korte fractievergadering waar het scenario even werd doorgenomen, want het enige echte punt van belang op de agenda was de verkiezing van de 15 OCMW leden. De vergadering ging vlot van start en burgemeester/voorzitter Daniel Termont ging met rasse schreden door de agenda. Tot we aan het het punt kwamen rond de verkiezing. Want toen moesten we elk om beurt in een stemhokje op 8 stembiljetten onze stem uitbrengen met een rood potlood, wat zowat een uur tijd in beslag nam. Daarnaast moesten de 408 stemmen met de hand worden gestemd wat ook nog ruiml een half uur tijd kostte.

Al die tijd zaten we dus met zijn allen in de zeer warme zaal en was er tijd om te keuvelen en kennis te maken. Aangezien het flesje water dat we kregen onvoldoende was, vroeg ik een van de bodes naar kraantjeswater en ik kreeg meteen toegang tot de bijkeuken waar waterkannen, ijs en een kraantje ter beschikking stonden. Enja, toen ik terugkwam met het kraantjeswater bleken er nog wat mensen dorst te hebben, en voor ik het goed en wel doorhad had ik een functie als waterdrager. Aangezien er verder toch niks gebeurde was dit voor de pers dan weer de aanleiding tot een stukje. Zie hier in het Nieuwsblad bijvoorbeeld.

Alle raadsleden kregen ook een doos van het VVSG (vereniging voor steden en gemeentes). Een soort roze doos voor gemeenteraadsleden, want naast nuttige brochures zaten er ook wat reclamefolders in van Belfius en nog een paar bedrijven die diensten leveren aan steden en gemeentes. Er zat zelfs een vreemde sleutelhanger bij. Samen met de pers (die achter mij zit) hebben we de nodige research gedaan en bleek het om een winkelwagenmuntsleutelhanger” te gaan. Een belachelijke prul gemaakt in China om de consumentendrift aan te moedigen. Een beetje vreemd toch om zoiets te uit te delen- we hebben ons exemplaar daar achtergelaten.

Na veel wachten kon de uitslag van de stemming bekend gemaakt worden (3 groenen in de OCMW-raad) en werd de rest van de agenda snel afgewerkt. Omwille van het gevorderde uur is de voorlezing van de samenvatting van het bestuursakkoord zelfs vervallen. Over de receptie toch nog opmerken dat het aandeel vegetarisch eerder beperkt was en ik de aangeboden varkenswangetjes en de Sint-Jacobschelpen aan mij heb laten voorbijgaan. Aangezien recepties ook ter sprake komen in de commissies waar ik aan deelneem komt dit nog wel eens ter sprake.

Over de commissies zal ik het morgen hebben. Want dat is echt interessant.

receptietijd


Deze morgen was ik één van de naar schatting 11 000 Gentenaars op de nieuwjaarsreceptie van de stad. Van de toespraken heb ik niks gehoord en omwille van het lange aanschuiven was het aantal drankjes ook beperkt. Maar de beste reden om naar zo’n receptie te gaan is om er mensen terug te zien. Mensen die je al lang niet meer gezien hebt (zoals de

(en hier een foto vanop de site van de Gentenaar)

heel sympathieke cameraman die het Low Impact Man programma gefilmd heeft), mensen die je al langer eens wou terug zien om nog een babbeltje te doen en natuurlijk ook (en vooral) mensen die je nog nooit gezien hebt. Zoals Lucien die zo content was toen hij eindelijk zijn beker warme wijn kon bemachtigen.

Je zou natuurlijk kunnen vragen stellen over het ecologisch gehalte van zo’n evenement. Voor Oxfam wereldwinkels is dit echter een absolute topdag  en verder worden herbruikbare bekers en mokken gebruikt – behalve voor de jenever – en zie je meer en mensen die hun eigen drinkbeker meebrengen (wellicht vooral voor de jenever).  Aangezien het centrum met de auto niet goed bereikbaar is en afgaand op de massa’s fietsen zijn er heel veel mensen met openbaar vervoer en/of fiets naar daar gekomen. Dus wat mij betreft sta ik dus toch liever op een vol Sint-Baafsplein te kijken naar de Pink Lady’s (die een dansje uitvoerden) dan pakweg op een cruiseschip in de Middelandse zee, om maar iets te zeggen.

Gisteren dan was ik ook op de receptie van Groen. (het is even wennen om dit nu zonder uitroep teken te typen!) Een groep fijne mensen waarvan ik er ondertussen toch al flink wat ken, verder een paar stevige speeches, waaronder die van Wouter Van Besien. Toch iemand die verder durft kijken dan nauwe visie van onze regeringsleiders die meer oog hebben voor ratingbureau’s dan voor het langere termijn verhaal. Op deze receptie (met eco en bio drankjes) ging het natuurlijk ook over de komende gemeenteraadsverkiezingen. Waarbij ik binnenkort moet beslissen of ik me actief wil engageren. Uiteraard zullen lezers van deze blog dit hier als eerste te weten komen.

De reden van mijn bezoek aan de receptie van Groen was ook dat dit goed uitkwam met een bezoek aan de lezing later die avond van Juliet Schor. Maar daarvan krijg je morgen een verslagje

undercover…


Vandaag een belangrijke dag voor de planeet met duizenden klimaatacties overal ter wereld. Het grote feest van EVA vandaag in Gent legt ook een duidelijke link tussen vleesconsumptie en verandering van het klimaat. Maar eerst wil ik even verslag uitbrengen van een undercover operatie…

Via de letsgroep van Gent kreeg ik de kans om samen met een andere letser een film bij te wonen. Een speciale voorstelling, enkel voor het personeel van Arcelor-Mital, in kader van het filmfestival, mét receptie.

De film zelf,  ‘meet the Joneses’, gaat over een nieuwe marketing techniek. Daarbij worden zogezegde gezinnen gedropt in villawijken en maken ze er grote sier met allerlei dure spullen waarmee ze indruk maken op de buren en zo de verkoop van die producten stimuleren. Beetje voorspelbare film, met natuurlijk een romantisch sausje en met een kleine boodschap. (zo zei Roel van Bambost het bij een verder nietszeggende inleiding) Of de techniek ook echt wordt toegepast weet ik niet, maar er bestaat zeker iets als peer-to-peer marketing waarbij sleutelfiguren bepaalde producten promoten bij hun leeftijdsgenoten.

Na een film over zogezegde gezinnen mochten wij dan deelnemen aan de receptie, zogezegd als medewerkers van Arcelor Mital. Niet zo lastig om onopvallend te blijven, want uit het praatje van een belangrijke meneer van het bedrijf konden we vernemen dat het staalbedrijf zo’n 5 500 mensen tewerk stelt in Gent. De man had het ook over de voorbije moeilijke jaren, waarbij men aan ons, personeel, zware inspanningen heeft gevraagd, en in de toekomst zal dit nog het geval zijn. En daarom werden we dus beloond met deze film en receptie.

In de gigantische tent van het filmfestival begon dan het onderzoek naar de duurzaamheid van de catering. Punt 1: in de tent was het veel te warm – overbodige uitstoot dus. Punt 2: de wijn kwam van Argentinië, en was geen fair-trade noch bio. Maar dan de hapjes!  Stukjes salami, brokje kaas, olijven en broodjes waarvan 95% met vlees. De obers (met een T-shirt van Carpe Diem) brachten echter nog heel wat warme hapjes rond. Hamburgers, loempia’s, pizza, gevulde wraps, enzovoort. Tot onze stijgende verbazing was er niks vegetarisch. We vroegen het elke keer, en elke keer moesten ze toegeven dat er vlees in zat. Toen bleek dat er bij de loempia’s wél groentenversies tussen zitten, maar die werden gemengd geserveerd met de vleesversies. Daar heb je als vegetariër ook niks aan natuurlijk. In totaal hebben we met ons twee elke een half klef broodje met kaas gegeten, elk een mini-blokje kaas en een viertal olijven.

Dit is toch erg bedenkelijk anno 2010. Dus zijn we gaan informeren bij de obers zelf. Tot onze verbazing bleek dat de eerste drie die we benaderden toegaven zelf vegetariër te zijn. Ze waren ook alle drie interim medewerkers. Dus, wellicht is dit de truck: de cateraar (Carpe Diem) wil dat zijn opdieners zelf de hapjes niet opeten, serveert dus enkel hapjes met vlees en werft daarvoor vooral vegetariërs aan! (deze theorie is later op de avond wel gaan wankelen omdat we ook niet vlees-etende obers ontdekten.)

In elk geval: slechte punten voor Arcelor Mittal en Carpe Diem. Vooral omdat op de site van het staalbedrijf uitgebreid wordt uitgepakt met milieu en duurzaamheid als kernwaarden geïntegreerd in alles wat het bedrijf doet. Al goed dat de grote baas (meneer Mittal) zelf niet op het feestje was, want hij staat bekend als een notoir vegetariër…

eco-recepties


De winterzon zorgt hier voor een aangename temperatuur in huis (de verwarming staat al een paar uur uit) en ondanks de nachtvorst zijn de watertonnen nog niet bevroren. Bijkomend voordeel van de kou; nu zijn er echt geen muggen meer. Alles gaat goed ten huize Low Impact Man.

Vandaag een pakje gekregen uit Frankrijk van een kijker die zelf natuurlijke zepen en waspoeders maakt (merci Phillipe), positieve berichten over een nieuw Ecolife project, een zeer leuke brainstorm met een paar kompanen rond het ontwerpen van allerlei nieuwe energiemachines, een brief gekregen van de belastingen dat ik geld terug krijg (merci vadertje staat), een boeiend gesprek gehad met een gedreven madam die de wereld wil verbeteren. Tegelijk  nog aan het nagenieten van een mooi concert gisterenavond en vanavond mag ik in Stekene met een groep over Transitie gaan praten. Kortom, als ik vandaag mijn horoscoop zou mogen schrijven, dan zou het wellicht iets zijn van ‘de sterren staan gunstig, je krijgt een paar onverwachte meevallers en je kan bezig zijn met de dingen die je echt interesseren, waardoor je energie blijft stromen’. Kan best een beetje melig klinken – en ik besef maar al te goed dat ik in een luxe situatie zit – maar er zijn van die dagen dat alles goed zit, en dan mag je er ook van genieten vind ik.

Wat gisterenavond betreft, het ging over een eindejaarsconcert van de Hogeschool Gent, wat ik dank zij de uitnodiging van een vriendelijke dame kon bijwonen. Nadien was er een receptie. Los van de kostprijs van zo’n gedoe zijn er natuurlijk ook de eco-aspecten. Wijnen uit Argentinië, varkensblokjes, Ganda ham, scampi’s, grijze garnalen, foie gras, zalm en forel. (Zo’n een beetje het menu van een huiskat die wat verwend wordt). Het spreekt vanzelf dat ik daar – zelfs al was ik er incognito – niet aan meedoe.

Ik heb vriendelijk gevraagd naar de herkomst van de hapjes en de viswijzer erbij gehaald om de kelners te sensibiliseren. Een paar mensen die hun hand uitstaken naar een toastje met foie-gras heb ik beleefd gevraagd of ze gemartelde dieren lekker vonden. Een beetje tot mijn verbijstering vonden ze dat meestal niet erg. Volgende keer moet ik misschien een paar foto’s bij hebben om mijn verhaal te vertellen.

Na een tijdje kwamen de kelners ook opdraven met heerlijke knolseldersoep, tomate brulée, en een rode bieten slaatje. Om maar te zeggen, er bestaan gigantisch veel mogelijkheden om lekkere dingen te maken zonder er dierenleed aan te pas moet komen. Dus, beste associatie Gent, als duurzaamheid voor jullie belangrijk is, dan graag bij een volgende receptie een beetje oog voor de impact van de hapjes.

(voor de eerlijkheid, ik heb ook van de Argentijnse wijn gedronken…mocht die volgende keer van de wereldwinkel kunnen komen ben ik helemaal tevreden. als ik nog een tweede keer uitgenodigd wordt natuurlijk)