out of the groei-box


Gisteren mocht ik een kleine pop-up lezing doen bij een receptie van de bio-ingenieurs naar aanleiding van een ere-doctoraat. De eerste pop-up spreker vond al het gezeur over klimaatverandering toch wat overdreven, de tweede hield een pleidooi voor out-of-the box denken én voor groei (die box mogen we niet verlaten). Dus kwam mijn stukje wel op een goed moment. Ik heb er redelijk wat aan gewerkt (het mocht maar vier minuten zijn), dus is het meteen ook een blogstukje geworden.

Goeienavond. Bij elk feestje is er wel iemand die er in slaagt met een paar opmerkingen de sfeer te verknallen. Wel, het zou best kunnen dat ik vanavond die persoon zal zijn, waarvoor preventief mijn excuses. Laat me duidelijk zijn, ik ben voor technologie, ik gebruik ook technologie bijvoorbeeld om mijn ecologische voetafdruk te verkleinen. Zo  ben ik naar hier gekomen met de fiets, voor mij nog altijd een technisch hoogstandje.

Ik ga mijn schaarse minuten gebruiken om een pleidooi te houden voor minder technologie! Want wellicht zal hier vanavond ten overvloede de lof gezongen worden van alle mogelijke technologische oplossingen die ons een duurzame stralende toekomst zullen verzekeren. Zoals het tegenwoordig de mode is zullen al deze oplossing het adjectief ‘slim’ krijgen. We krijgen slimme auto’s, slimme energienetten, slimme vuilnisbakken, slimme medicatie, enzovoort. Soms denk ik dat hoe meer we dit adjectief slim gebruiken hoe meer we eigenlijk toegeven dat we zelf dom zijn.

We mogen trots zijn op onze creatieve verwezenlijkingen. We zijn de eerste soort in de lange geschiedenis van de planeet die in staat is zijn eigen habitat te vernietigen. Als we verder doen zoals we bezig zijn dan zorgt de klimaatverandering daar vanzelf voor, maar het kan zijn dat we al eerder een zwarte zwaan op onze weg treffen. we hebben nog steeds genoeg kernkoppen (slimme kernbommen gelukkig) om de planeet meermaals te vernietigen, voldoende gifstoffen om alle leven onmogelijk te maken, we zijn goed bezig onze bodems kapot te maken en onze hulpbronnen uit te putten. Nu Ik hoor jullie nu al denken, maar daar zal technologie de oplossing voor bieden!

Wel, dat is nu mijn exact mijn punt. Het geloof dat we met technologie alles kunnen oplossen is levensgevaarlijk. De laatste vijftig jaar zijn we blind gaan geloven in groei, in meer, in sneller, verder, hoger én slimmer. We hebben vooruitgang ingevuld als materiële groei en meer tweetbiocomfort en meer consumptie.  We denken dat we de natuur kunnen en moeten beheersen. Een overtuiging die vooral  onze hoogmoed en domheid onderstreept.

We hebben dus niet meer technologie nodig binnen het bestaande paradigma. We hebben een ander paradigma nodig. We moeten ons de vraag stellen; wat hebben we echt nodig hebben om goed te leven? Hoe kunnen we op een rechtvaardige manier alles wat de natuur ons ter beschikking stelt verdelen? We hebben geen nood aan technologische maar aan sociale innovatie,  geen nood aan een industriële revolutie maar een bewustzijnsrevolutie.

Mijn voorstel is daarom niet meer technologie, maar meer mededogen, verbondenheid, en ja meer liefde. Liefde voor de ongelofelijke diversiteit van wat er leeft op de planeet, verbondenheid met de volgende generaties en de mensen in het Zuiden die nu de prijs betalen van onze welvaart. Mededogen voor wie nu niet mee kan in de verschroeiende ratrace. Verbondenheid met wat we zelf belangrijk vinden. Er bestaat – gelukkig – geen slim toestel dat liefde of mededogen produceert. Dat zullen we zelf moeten doen.

Als we er niet in slagen te evolueren tot een emphatische samenleving (zoals Jeremy Rifkin het stelt) dan vrees ik dat we , zij het op een bijzonder slimme manier, verder richting afgrond denderen. Een prettige avond nog, met veel liefde.

 

 

drukke tijden voor wereldverbeteraars


Het lijkt wel niet op te houden. Elke dag kan je iets doen voor een vrolijke nieuwe wereld. Morgen gaat bijvoorbeeld Dagen Zonder Vlees van start, ondertussen zijn er al meer dan 22 000 mensen die zich geëngageerd hebben om mee te doen. Ook vegetariërs kunnen meedoen en zich aansluiten bij een van de groepen. Niet twijfelen dus.

Donderdag zou dan weer de international Day of Womens Health zijn. Ook belangrijk hé. Al heb ik niet meteen een tip of actie hiervoor bij de hand.

dikketruien2015Vrijdag is het alweer tijd voor de dikke truiendag, al vind ik het stilaan tijd dat ze de formule aanpassen naar de ‘Thermisch ondergoed’ dag. Laat ons vooral hopen dat het een dag worden waarbij veel scholen en bedrijven even stilstaan bij hun energiegebruik.

Zaterdag 14 februari is er de internationale Global Divestment Day. Wereldwijd komen duizenden mensen op straat om instellingen te vragen om te desinvesteren uit fossiele brandstoffen. In Brussel is het in het Kaaitheater te doen. Daar is iedereen uitgenodigd om deel te nemen aan een workshop creatief verzet (voormiddag) en vervolgens met de opgedane kennis in groepjes actie te gaan voeren in de stad (namiddag). Organisatoren zijn Climate Express, The Climate Coalition en John Jordan en Isabelle Frémeaux van The Laboratory of Insurrectionary Imagination, kunstenaars/activisten die aan de wieg stonden van o.a. Liberate Tate en onze eigenste Ace Bank. Hier meer info.

En 14 januari is ook Valentijn zeker? Nu van het hele kleffe commerciële gedoe moet ik echt niks weten. Maar verder wens ik iedereen veel liefde, elke dag. Want zoals Mandela al wist: ‘je hebt zowel liefde als boosheid nodig om de wereld te veranderen’.

25 januari: kan zachtmoedigheid en liefde de wereld redden?


Neen, ik heb geen mening over wat de voorbije dagen in Frankrijk is gebeurd. Ik voel me niet geroepen nog een opinie toe te voegen aan de stroom van analyses en nuances. Ik word er wel stil en verdrietig van, van de hoeveelheid haat en geweld die aanwezig is in de wereld. Het enige wat we daar tegenover kunnen stellen is zachtmoedigheid en liefde.

Daarom heb ik besloten de boekvoorstelling van 25 januari in het teken daarvan te stellen. Ik wil niet nog eens aanklagen wat er fout loopt of met de vinger wijzen naar al wie zijn verantwoordelijkheid niet voldoende neemt. Ik wil mensen aan het woord laten die in hun headerboekkleinerdagelijkse leven tonen dat het wel kan, samen leven met anderen in respect voor de grenzen van onze bedreigde biosfeer. Mia Sampermans komt vertellen over haar poetsacties in Antwerpen, Koen Dalilium komt al rappend zijn visie op de wereld brengen, Sara Van Lieferinge zal het hebben over het basisinkomen. Enkele andere namen moeten nog bevestigen, maar ik wil op die 25 januari 1 uur volop aandacht geven aan de positieve evoluties in deze vreemde tijden.

Wat praktische info: het is een brunch-boek voorstelling, die gaat door bij LikeBirds, de co-workingplace waar ik een groot deel van het boek schreef. Vanaf 10u30 is iedereen welkom en staan drankjes en het ontbijtbuffet klaar. Om 11u30 is er dan een podium moment met enkele gasten, wat toelichting bij het boek en muziek! Onder andere de musical versie van de 2 nummers uit de voorstelling. Omstreeks 12u30 is het officieel deel afgelopen, en zal het buffet aangevuld worden met hartige veggie en lokale producten. Dan is er tijd om te babbelen, het boek te bekijken (of te laten signeren) en plannen uit te wisselen voor een vrolijke nieuwe wereld.

Iedereen is welkom (ook kinderen), de toegang is gratis. Voor de brunch staat er een doosje waar een vrije bijdrage kan achtergelaten worden. Graag even je komst laten weten via steven@lowimpactman.be of via facebook. Ik zoek trouwens nog enkele mensen die een uurtje willen meehelpen voor, tijdens en na het evenementje. Dit kan je via hetzelfde mailadres laten weten.