nog niet klaar voor de winter?


De temperaturen zijn nu nog best te doen, maar de volgende weken zal het alvast kouder worden. Tijd om eens te kijken hoe het zit met de isolatie… Uiteindelijk blijft dit toch een van de allerbelangrijkste manieren om je energieverbruik onder controle te houden.

Stad Gent wil alvast iedereen die isolatieplannen heeft zo goed mogelijk ondersteunen met advies en centen. Want tussen de intentie om te isoleren én het in actie schieten staan vaak praktische bezwaren.

Het filmpje maakt duidelijk hoe het allemaal werkt.

En hier wat meer uitleg.

#GentRenoveert #zonderstress

Is jouw dak al voldoende geïsoleerd?
Ben je toe aan een efficiëntere verwarming?
Overweeg je gevel- of vloerisolatie?
Wil je een zonneboiler voor je warm water?

Omdat elke renovatie, hoe klein ook, altijd heel wat stress en kopzorgen met zich meebrengt, kan je in Gent voortaan gebruik maken van gratis begeleiding voor je energiezuinige renovatie.
Bovendien kan je – afhankelijk van je inkomen – nog steeds rekenen op de energiepremies van de Stad Gent.
Energiezuinig wonen in Gent Klimaatstad, dat maken wij graag zo makkelijk mogelijk.

(en als je niet in Gent woont kan je eens vragen aan je eigen lokale bestuur welke ondersteuning ze bieden)

 

een hele grote koelkast


Mooi is het wel die sneeuw, en gisterenavond moest ik nog een paar dingen met de fiets doen, en viel me op dat de autobestuurders toch wel voorzichtiger zijn en dat het misschien zelfs veiliger fietsen is  in zulke omstandigheden. Wat deze temperaturen betekenen voor mijn huisje zal ik even beschrijven.

Mensen die trots zijn op hun grote Amerikaanse koelkast kan ik nu wel even overtroeven. Mijn hele woning (met uitzondering van het winterverblijf) is nu een koelkast met een temperatuur van ongeveer 5 graden. En dat komt goed uit want in september heb ik mijn frigo de deur uit gedaan. Dat leven zonder koelkast best doenbaar is (minstens de helft van het jaar) blijkt ook uit volgende getuigenis van Lut en Bert:

Het verhaal begint eind deze zomer. Midden augustus is onze koelkast stuk. De koelkast en diepvries hangen aan elkaar, maar hebben elk hun eigen motor. De koelkast is dus stuk maar de diepvries niet. Wie gooit er nu een toestel weg als de diepvries nog gebruikt wordt?

Het is niet zo warm in augustus en voorlopig bergen we onze bederfbare producten in een frigobox. Wat we ‘s avonds uit de diepvries halen, voor de volgende dag, gebruiken we als koelelement voor de frigobox. De energie die we er ooit ingestoken hebben wordt op die manier gerecupereerd.

Vijf maand later leven we nog steeds zonder koelkast. Nu is het nog eenvoudiger. Je hoeft je producten maar buiten of in de garage te zetten. Je kan je geen betere en vooral goedkopere koeling voorstellen. Ondertussen is onze levenswijze een beetje aangepast. We kopen nu producten die gekoeld bewaard mogen worden en niet persé in de koelkast moeten. 

100 jaar geleden leefde men ook zonder koelkast. De hygiëne is nu verbeterd. De levenswijze was toen verschillend. We kunnen er wel van leren. Zo bestaat er een verschil tussen gekoeld bewaren en koel bewaren. Gekoeld bewaren doen we door middel van een diepvries (op – achttien graden Celsius) of koelkast (op 6 graden Celsius). Koel bewaren houdt in dat we de voedingswaren op een koele plaats bewaren.

Een groot deel van de voedingswaren die we gewoonlijk gekoeld (in een koelkast) bewaren kunnen we minstens even goed of soms nog beter koel bewaren. Stuur je koelkast op skivakantie! Wil je het proberen? Het is het ideale moment om de stekker van je koelkast eens uit te trekken en zo ook je elektrisch verbruik te zien dalen!

Zelf heb ik geen diepvries zodat ik elke dag een wandelingetje maak met de boodschappentas. De hooikist gebruik ik nu als ‘koele kast’ om bijvoorbeeld yoghurt of boter een tijdje lang koel te houden. Dus best allemaal wel te doen. Als het deze zomer even warm wordt als het nu koud is zal ik de kwestie wellicht nog eens moeten bekijken.

Verder is het hier wel frisjes bij het opstaan en het koken (gelukkig hebben we ons thermisch ondergoed), maar hebben we hier best gezellig met ons drie in onze kleine warme living midden in de reuzekoelkast.


klaar voor de winter


Dit weekend heb ik me bezig gehouden met de interne verhuis. Nu het niet lang meer zal duren voor de pelletkachel aan moet heb ik het winterverblijf terug ingericht. Dit is een stukje van mijn huis (4 op 4,5 meter) dat goed geïsoleerd is en de enige plek die tijdens de winter verwarmd wordt (afgezien van de kamer van Marieke die enkele uren per week is opgewarmd). Nadat ik twee jaar geleden de vloer heb geïsoleerd en vorig jaar ook zelf superisolerend voorzetramen heb geplaatst heb ik nog een zwak puntje weggewerkt.

Zoals de meeste lezers wel weten woon ik als huurder in een niet goed geïsoleerde woning. Vooral het dak zou daarbij moeten aangepakt worden. Maar omdat de huisbaas daar voorlopig geen aanstalten toe maakt heb ik dus nu een stukje van binnenuit geïsoleerd. Ik heb flink gezocht naar ecologisch materiaal dat niet te duur is, en dat ik makkelijk zelf kan bevestigen aan het plafond, zonder kaders of valse plafonds te moeten maken. Maar uiteindelijk ben ik toch terecht gekomen bij XPS.

Niet goed dus, want op de materialen fiche van Vibe staat duidelijk dat de productie van XPS niet milieuvriendelijk is. Daarenboven wordt het gemaakt van aardolie. (waarbij je hier nog als flauw argument zou kunnen zeggen dat men de olie beter kan gebruiken om isolatiemateriaal van te maken, dan om te verbranden). Maar soms is het moeilijk om de juiste keuze te maken. Ik hoop nu wel dat dit mijn verbruik van pellets toch nog met 10 of 20% kan laten dalen. Op de foto een sfeerbeeld van de werf, het plakken van de platen tegen het plafond. Ik heb geen dampscherm ofzo aangebracht, omdat het slechts over een stukje van het plafond gaat, nu maar hopen dat dit geen problemen oplevert.

Toevallig ben ik gisteren op een Eco-beurs in Zwevegem nog een nieuw isolatiemateriaal tegengekomen. De productnaam is Metisse en is gemaakt van textielafval. Wat isolatiewaarden betreft en milieuvriendelijkheid past het in de het rijtje van cellulosevlokken of hennep. Interessant dus, maar ook niet echt geschikt voor mijn persoonlijk probleempje.

Hoe dan ook, we zullen binnenkort weer genieten van ons klein maar aangenaam warm huisje in het huis. Ondertussen kan ik al eens nadenken wat ik nog zou kunnen doen om het energieverbruik nog te laten zakken.

23 januari 2020: breien tegen de kou


Buiten liggen dikke lagen sneeuw over de  daken en in de straten. De brandstof is te kostbaar om te gebruiken voor strooiwagens, dus worden een aantal straten zo goed mogelijk vrij gehouden met paard en kar. Je ziet trouwens in het straatbeeld opnieuw koetsen en sledes voor het vervoer van mensen en goederen. Omdat het al enkele dagen aan het vriezen is wordt in Nederland gesproken over een nieuwe elfstedentocht. Het is ondertussen 23 jaar geleden dat de wedstrijd nog eens kon worden georganiseerd. Veel kans is er echter niet, temeer omdat 7 van de 11 steden nog steeds onder water liggen na de ramp van 5 jaar geleden.

Naast het mooie uitzicht en een zalige stilte zorgt het koude weer ook voor de nodige problemen. Vooral verwarming is lastig. De meeste mensen met een ketel op stookolie zijn er de voorbije jaren niet in geslaagd om de tank nog te laten vullen. Veel van hen zijn overgeschakeld op allesbranders of houtkachels. Wie het met gas moet doen heeft iets meer geluk. Omdat de bevoorrading echter onregelmatig verloopt heeft de regering het gasverbruik gerantsoeneerd. Dag en nacht de woning comfortabel op 21 graden houden – zoals nauwelijks nog tien jaar geleden- is geen optie meer.

De mensen die moeite hebben gedaan om hun huizen goed te isoleren zijn het beste af. Ze hebben minder verwarming nodig en kunnen het leefbaar houden met enkele uren stoken per dag. De situatie is het meest dramatisch voor de mensen die in woningen van slechte kwaliteit wonen. Meestal armen, klimaatvluchtelingen, eenzame bejaarden. In alle wijken zijn daarom lijsten gemaakt met de mensen die een koude-risico lopen. De stad zelf stelt een aantal lokalen ter beschikking die verwarmd worden (scholen, seniorenclubs, bibliotheken,…) daarnaast is er ook een buddy-systeem, waarbij degene met verwarming hun huis openstellen. Zo heb ik zelf afspraken met 3 alleenstaande bejaarden die hier om de hoek wonen.

Als het overdag vriest is dan ga ik samen met Adam de oudjes halen, zodat ze overdag een aantal uren bij ons thuis zich kunnen opwarmen. Vaak kibbelen Paula, Simonne en Godelieve dan over wie eerst Klaas op de schoot mag houden. Het is dus vaak druk hier in huis – want bijna dagelijks heb ik nog een paar studenten op de energiefiets. Soms zijn we hier met een 10-tal mensen samen, met als voordeel dat er wat minder moet gestookt worden. Ik mis dan wel eens momenten van alleen zijn en wat rust. Het bijvullen van emmers met regenwater (of sneeuw) voor het toilet komt er ook nog eens bij.

Het fijne is wel dat onze hoogbejaarde gasten boeiende verhalen kunnen vertellen over hun kindertijd. In de grote oorlog die ze als kind hebben meegemaakt was de situatie nog een stuk dramatischer. En terwijl Simonne, Paula en Godelieve hier samen rond de kachel zitten zijn ze volop bezig om kousen te stoppen en kleertjes te breien en haken voor de kleine Klaas. Die zal voorlopig geen last hebben van koude voeten.

16 september 2014: bang wachten op de winter


De stadsimker is net langs geweest om de 6 bijenkasten op mijn dak na te kijken. Men verwacht een goede oogst. Ondertussen staan in de stad zo’n 450 kasten en telt het bedrijfje Apicula een twintigtal werknemers. De Gentse honing is trouwens erg populair en te koop alle markten en in heel wat buurtwinkels.

De doemverhalen die zo’n jaar of vijf geleden werden gelanceerd over het uitsterven van de bijen waren toch enigszins overtrokken. Je zou zelfs kunnen zeggen dat het nu beter gaat met de bijen dan met de mensen op de wereld…

Naast de stadsimkers zijn er nog heel wat nieuwe jobs ontstaan. Zo zie je dagelijks in de straat de urinebakfietsen langskomen. Het zijn zelfstandige ondernemers die op hun bakfiets bidons hebben geïnstalleerd en huis aan huis de urine gaan ophalen.

Deze urine wordt verdund gebruikt als stikstofbemesting bij de boeren in de omgeving. De reden daarvoor is dat de prijs van gas zodanig is gestegen dat het onbetaalbaar is om gas nog te gebruiken als basis voor stikstofkunstmest. We doen thuis ook mee met de inzameling. Al was er in het begin wat weerstand bij de kinderen, ze vinden het al lastig genoeg om altijd maar die emmers regenwater te gebruiken voor het toilet (jaja, ondertussen al zes jaar lang).

Maar voor elke liter die we produceren krijgen we een bonnetje. Met die bonnetjes kan je dan op de boerenmarkt een behoorlijke korting krijgen. Het is even wennen aan het idee dat de groenten die je aankoopt misschien ook met je eigen (en die van anderen!) urine is bemest. Opmerkelijk is dat het wildplassen nu flink is afgenomen en je nu overal gratis kan plassen in café’s en stations. Tja, tegenwoordig is je plas geld waard.

Het is jammer dat de nieuwe jobs  bij de stadsimkers, de straatwinkeltjes, de urineophalers, de stadslandbouwers en herstelwerkplaatsen niet voldoende zijn om de verloren gegane tewerkstelling op te vullen. De auto-industrie is helemaal in elkaar gezakt, er worden nauwelijks nog exotische reizen verkocht, de markt van luxe-goederen en mode is gedecimeerd en banken en verzekeringen hebben duizenden mensen moeten afdanken.  De reclamesector kreeg zware klappen, zo worden nauwelijks nog huis-aan-huis reclame bladen verspreidt. En als het als eens gebeurt dan verschijnen overal groepjes jongeren op straat die de bladen terug uit de brievenbussen halen. Een kilogram oud papier is ongeveer evenveel waard als een liter urine.

Het veminderen van de papierconsumptie lijkt dan wel een goede zaak voor bomen en  bossen, maar dat is niet zo. Want steeds meer mensen hebben terug een houtkachel in huis en met de winter is de zoektocht naar hout volop aan de gang. Het gebeurt regelmatig dat ook in parken flinke takken van bomen worden afgezaagd. Daarbij komt dat er ook afvalhout en soms gewoon afval wordt verbrand in de kachels wat de luchtkwaliteit bij windstille dagen niet ten goede komt.

Zelf heb ik nog een reserve van 28 zakken van 15 kilogram houtpellets. En daarmee zullen we het moeten doen deze winter. Gelukkig heb ik de voorbije jaren nogal wat moeite gedaan om het huis goed te isoleren. Normaal gezien zullen we de komende maanden zonder kleerscheuren doorkomen. Maar je weet nooit wat er nog komt natuurlijk.