koudwatervrees


Als het over poetsen gaat ben ik wellicht zoals de meesten. Je doet het zonder veel nadenken op de manier waarvan je denkt dat het de juiste is. En vaak is dit de manier waarop ons moeder (of grootmoeder) te werk ging. Wat dweilen betreft bijvoorbeeld is dit mijn aanpak: heet water in een emmer, een geutje ecologisch product er bij en huppakee de vloer dweilen.

dweilenIk viel zowat van mijn stoel toen ik vorige week op een sessie ecologische poetsen van Greentrack te horen kreeg dat dit helemaal niet nodig is. Heet water vermindert niet alleen de reinigingskracht van je product, maar is ook minder goed voor je handen. Het warme water opent je poriën en verhoogt de kans op allergieën. Dat warm water ook nog eens extra energie vraagt spreekt voor zich. Dus doe ik het al jaren fout. Ook bij de afwas is lauw water om dezelfde redenen beter dan heet water, voor het weken van een ovenschotel idem dito. Had ik dit eerder geweten dan was mijn voetafdruk misschien nog iets kleiner.

Er was dus enige consternatie bij de aanwezigen bij het aanhoren van deze openbaringen. We kregen ook een verklaring waarom heet ooit wel een goede methode was. Toen bruine zeep nog het belangrijkste poetsmiddel moest dit wel in warm water om op te lossen, moderne (ecologische) producten hebben andere eigenschappen, en werken dus beter op lagere temperaturen. Hoe komt het toch dat onze kennis wat dit betreft niet mee is geëvolueerd met de producten?

Dus als minister Turtelboom nog eens een originele energietip wil lanceren; na koken met de wok is er nu dweilen met koud water – al dan niet met lopende kraan.

fijne dingen in Antwerpen


Vandaag een onverwacht complimentje gekregen. Ik zat op de bus in Antwerpen, en plots spreekt een dame me aan vlak voor ze uitstapt. ‘U bent toch de low impact man?’, ‘Inderdaad, dat ben ik’, ‘Aangename kennismaking’ zegt ze ‘het is door u dat ik tegenwoordig de bus neem’, en toen stapte ze uit. Ik kon ze enkel nog beleefd toeknikken.

Op zo’n moment denk ik toch dat waar ik mee bezig ben soms  wel impact heeft. Naast die vrouw die ik nu toevallig ben tegengekomen zijn er ook wel mensen die me af en toe per mail een vergelijkbaar berichtje sturen én wellicht nog heel veel die niks laten weten maar zelf aan de slag gaan. Tonen dat goed leven met minder mogelijk is kan anderen op ideeën brengen.

groenbushokjeEn  nu het toch over Antwerpen gaat – het moet niet altijd Gent zijn – nog een mooi verhaaltje. Een van de OKRA vrijwilligers, Mia Sampermans (71) doet regelmatig met enkele vriendinnen een bijzondere actie. Gewapend met emmer, borstel en poetsproducten gaan ze naar het dichtstbijzijnde bushokje en geven dat een grondige poetsbeurt. En daarna gaan ze samen gezellig een trappistje drinken. De wereld een beetje beter is zo simpel, en nog plezant bovendien. (zo’n bushokje met groendak heb ik nog niet gezien in Antwerpen, maar wie weet begint iemand er nu aan)

opgeruimd staat netjes


Volgend weekend zal er weer op heel wat plaatsen  flink gepoetst worden. Onder andere in Gent is er de jaarlijkse actie waar burgers en verenigingen gestimuleerd worden om samen een stukje van de buurt op te ruimen. Een goede zaak, niet enkel omdat er dan een hoop afval verdwijnt, maar ook omdat het samen poetsen het buurtgevoel versterkt. In Gent zullen tientallen groepen in de weer zijn, en ik doe mee met de groep van de Rozebroeken.

Dit jaar is er voor het eerst een vergelijkbare actie van… de supermarkten. Jawel met de flashy naam ‘What’s up? Clean up!‘  willen ze tijdens hetzelfde weekend ook groepjes laten poetsen. Je zou kunnen zeggen dat dit een goede zaak is, maar het is toch een beetje vreemd dat net die winkels die het meest overbodige verpakking in roulatie brengen dan aan hun klanten vragen om dit op te ruimen. Wie deelneemt aan de actie krijgt meteen aankoop bonnen waarmee dan opnieuw oververpakte producten kunnen worden gekocht.

Het is een beetje zoals de autoconstructeurs die vragen om niet te hard te rijden (maar die wel auto’s blijven maken die 220 per uur halen), of de brouwers die vragen om te drinken met verstand (en tegelijk maar hopen dat zoveel mogelijk jongeren starten met drinken). Vandaar dat ik altijd een beetje sceptisch ben als de veroorzakers van problemen zich gaan opwerpen als degene die de oplossing aanbieden.

Als supermarkten echt begaan zijn over de hoeveelheid afval dan zijn er wel andere mogelijkheden. Ze zouden hun leveranciers kunnen verplichten om het aantal verpakkingen te beperken, of  en de tendens van de steeds kleinere porties aan banden te leggen.  Er zijn er nog redelijk winkels die toch de mogelijkheid van wegwerpzakjes aanbieden. Ze zouden bijvoorbeeld kunnen kiezen om meer producten in bulk aan te bieden.  Op een aantal plaatsen kan je groenten en fruit zelf wegen, dit is mogelijk voor veel mogelijk producten, denk maar aan noten, rijst of pasta. Dan kan je werken met papieren zakjes of misschien de klanten zelf hun recipiënten laten meebrengen. Waarom voorzien ze manieren waar mensen hun lege verpakking met bvb vloeibaar wasmiddel kunnen opvullen (zoals in sommige biowinkels)? Of ze zouden gewoon kunnen kiezen om een hoop nutteloze producten gewoon niet meer te verkopen.

Kortom, het is een beetje te gemakkelijk om de burgers aankoopbonnen aan te bieden en de oorzaak van het probleem met rust te laten. Geef mij dus maar de poetsacties van de wijken en buren. Daar krijg  je geen aankoopbonnen voor, maar wel de voldoening van samen iets positief te doen voor de buurt.