Deel V. het eindspel


(Lees hier de start van het verhaal. Klik hier voor het personenregister)

V.I. drie-zes-negen

Lap, daar gaan we weer. Ik word er een beetje moedeloos van, en velen met mij. Wat een mooie dag had moeten worden voor mij en Lu is de start van een nieuwe nachtmerrie. We worden allemaal Sisyfhus, met een steen die elke keer een stuk zwaarder wordt.

Maandag 14 februari 2050 – 364,51 ppm

De zon moet nog opkomen. Bart zit alleen in de zetel, met zijn masker op. Hij moet zo rustig en gelijkmatig mogelijk ademen. Maar dat wordt moeilijk. Berichten die al enkele weken circuleren worden nu bevestigd door een sombere nieuwslezer tijdens een extra journaal. Het is al langer bekend dat de permafrost in het Noorden van de planeet aan het ontdooien is, waardoor grote hoeveelheden methaan vrijkomen. Nieuwe studies en satelietbeelden tonen echter dat vanuit de Oost-Siberische zee en de Noordelijke ijszee steeds grotere methaan bellen aan de oppervlakte komen. De gemiddelde temperatuurstijging in het Noorden heeft de bodem van de relatief ondiepe Noordelijke oceanen opgewarmd. De mogelijke klimaatimpact van de hoeveelheid methaan opgeslagen in die bodems is groter dan die van alle CO2 die sinds 1850 door de mens is uitgestoten. Recent zijn er in deze regio verschillende zeehittegolven gemeten.

Vorige nacht is een onderzeese mehtaanexplosie geregistreerd. Satellieten tonen op de oceaanbodem een krater van ongeveer één kilometer breedte waaruit een grote kolom gas opstijgt. Bart beseft wat dit betekent, al gebruikt de nieuwslezer nog voorzichtige woorden als alarmerend en verontrustend. Dit is een regelrechte catastrofe, denkt Bart. We zijn nu eindelijk zo ver dat we de veestapel hebben afgebouwd, verbrandingsmotoren zijn zo goed als verdwenen, de omschakeling naar hernieuwbare energie is bijna rond. Het leek erop dat we stilaan de zaak onder controle hadden. En nu dit. Bart hoort hoe iemand de achterdeur dichtslaat en ziet het volgende ogenblik Britt voor zich staan. Ze ziet lijkbleek. ‘Paps’ ze kijkt haar vader aan, in de ijdele hoop dat die zal ontkennen wat Britt zelf net heeft vernomen. ‘Is dit de wraak van Gaia?’. Bart zet zijn masker af en gaat naar zijn dochter. ‘Ik vrees het Britt, mijn beste dochter, ik vrees het’. Vader en dochter omhelzen elkaar en blijven minutenlang stil staan. Dan fluistert Bart ‘niet panikeren’. Iets luider antwoordt Britt; ‘organiseren’. Deze valentijn zal de dag ingaan waarop de Arctische methaanbom officieel is ontploft.

***

Ik heb het allemaal mooi voorbereid. Na het ontbijt ga ik Lu vragen even een korte wandeling met mij te maken. Ik heb een zonnevlot voor ons beiden gereserveerd. Met daarop een grote ontbijtmand inclusief een fles gekoelde prosceco uit Brakel. En dan onder de zogenaamde tunnel der liefde, die onder het Laurentplein leidt, zal ik het vragen. ‘Lu, wil je met mij een drie-zes-negen aangaan?’ Trouwen doen mensen nog nauwelijks, maar de drie-zes-negen is vrij gebruikelijk. Het is een verbintenis die om de drie jaar grondig geëvalueerd wordt, vaak met een familielid of counselor. Daarbij bekijken de partners of ze elkaar beter maken. Of ze zichzelf kunnen zijn. Of ze niet in patronen zijn vastgeroest. Na elke evaluatie kan elk van de partners beslissen de verbintenis stop te zetten, of een nieuwe periode van drie jaar aan te gaan. Vaak een spannend moment. Een voordeel is dat minder geslaagde relaties niet nodeloos gerekt worden. Ik heb er goede hoop op dat Lu zal instemmen. In gedachten maak ik plannen voor het grote feest dat erbij hoort.

Zoals voorzien maak ik Lu zachtjes wakker, met het voorstel voor een kleine wandeling. Lu stemt in, ze heeft geen flauw idee welke dag we zijn. Als we samen de trap afkomen zie ik meteen dat er iets grondig mis is. Bart en Britt staan in het midden van de kamer, tegen elkaar. In stilte. Ik zie tranen op de wangen van Britt en een verbeten uitdrukking op het vermoeide gezicht van Bart. Ze hebben maar een paar minuten nodig om ons de situatie uit te leggen. We zijn verdoemd, deze ramp kunnen we niet overleven. Nog een verdubbeling van de temperatuurstijging in misschien tien jaar tijd is het einde van het grootste deel van de mensheid.

***

We blijven met zijn vieren praten over de ernst van de situatie. Ongeloof, verdriet en boosheid wisselen elkaar af. Plots trekt Lu me aan de arm. ‘Wou jij niet perse met me gaan wandelen?’. Ik was mijn plannetje al vergeten. Nu, ik heb het hele arrangement al betaald, dus waarom niet. ‘Oke, Lu dit kunnen we nog wel doen zeker. Veel maakt het allemaal niet uit’. Op weg naar de aanlegplaats beslis ik om mijn aanzoek te laten vallen. De vraag vandaag is eerder of we uberhaupt nog drie jaar te gaan hebben. We stappen zwijgend in het prachtige bootje, ik open de mand. Lu ziet de fles, een glimlachje verschijnt op haar gezicht. ‘Lieve kerel, wou je mij iets vragen misschien’. Ze beseft ineens dat we de veertiende februari zijn. ‘Dat wou ik,’ zeg ik mat ‘maar gezien de toestand heeft het toch geen zin meer.’ Lu kijkt me indringend aan, met die ogen die me op het basketbalveldje voor het eerst betoverden. ‘Ik wou je vragen voor een drie-zes-negen. Dat slaat vandaag nergens op’. Lu neemt mijn gezicht vast en kust me hevig. Ik hap naar adem als ze weer loslaat. ‘Ja!’ roept Lu, we bevinden ons net in de driehonderd meter lange tunnel en haar ja weergalmt oneindig. ‘Ja, lieve Man, het heeft wel zin, zelfs al is het maar voor drie, zes of negen dagen. Ik las ergens dat als je weet dat de wereld morgen vergaat dat het dan nog de moeite is vandaag een boom te planten.’ Ik besef opnieuw dat zelfs in de donkerste momenten liefde het enige is wat we hebben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s