IV.VI. geluk uit de automaat


(Lees hier de start van het verhaal. Klik hier voor het personenregister)

Ik geniet terug van de dingen. Lu heeft niet enkel haar stem maar ook mij teruggevonden. Ze gaat aan de slag met patatten. We zijn allebei bezig met oplossingen. Bart worstelt met zijn aandelen. Lege vliegtuigen stromen plots weer vol met vierde klas reizigers. Apple organiseert solden.

Maandag 14 oktober 2047 – 373,22 ppm

Lu is terug aan het werk. Ze gaat haar passie rond genome editing terug opnemen, maar niet voor een bedrijf of een kennisinstelling. Samen met een aantal boeren en met de steun van de voedselraad is een coöperatieve opgericht die via Crispr lokale gewassen wil aanpassen aan de extreme weersomstandigheden. Deze technologie vraagt geen grote investeringen in apparatuur, en de coöperanten hebben ten alle tijden inspraak in de projecten die worden opgestart. Alle resultaten van het onderzoek worden via open source gedeeld. Naast Lu die het team zal leiden werken bij Gencoop nog vier mensen. Twee bio-ingenieurs, een bio-statisticus en een filosoof. Die laatste schrijft in zijn vrije tijd geen onaardige poëzie. Na overleg met de coöperanten worden de eerste testen opgestart. Hittebestendige aardappelen, graan dat ook op verzilte grond kan groeien en kastanjebomen met superfotosynthese. Voorlopig gebeuren de testen in het kleine laboratorium in het Wintercircus. Starten met veldproeven is nog niet aan de orde, omdat er toch een risico bestaat dat de GGO-tegenstanders dan in actie komen. Lu gooit zich vol overgave op haar werk. ‘Ik heb de voorbije jaren genoeg geslapen om het nu met wat minder te doen’ zegt ze als ze voor dag en dauw naar het labo vertrekt.

***

John gaat op bezoek bij Ellen. Zonder Yoko, dat vindt Ellen op dit moment te pijnlijk. Ze moeten niet enkel een scheiding verwerken, maar vooral het verlies van een dochter. ‘Ik weet nog in Boston, het lijkt een eeuwigheid geleden, dat Mare in ons woonblok zelf juf speelde toen we daar vast zaten. Jij werkte toen in Nigeria.’ Ze doet oprecht moeite om dat laatste niet als een verwijt te laten klinken. ‘Ja, Ellen’ John roert even in zijn koffie. ‘Ik was niet de beste echtgenoot, ik was niet de beste vader.’ Dan herneemt hij zich. ‘Ik bedoel, ik ben niet de beste vader.’ ‘Ik hoor nochtans van Arwe dat je hem vaak gaat bezoeken. Dat je aan zijn gemeenschap gevraagd hebt om daar een hut te mogen bouwen.’ Nu gaat John even rechter zitten. ‘Hey Ellen, het zijn dan wel geen villa’s of appartementen, maar de daar mensen wonen niet in hutten.’ Dan wat rustiger, ‘ik denk zelf aan een stellingen woning, zoals er in Zeeuws-Volvo staan’. Het is terug even stil. Tussen het voormalige koppel blijft onwennigheid hangen. ‘Volgens mij heeft ze niet veel pijn gehad’ zegt John. Sterven van de kou zou een van de meest aangename manieren zijn…’ ‘Laat maar, John. Ik heb het allemaal ook opgezocht en gelezen. Na enkele pijnlijke minuten is het als wegglijden in een diepe slaap.’ ‘Toen ze bij ons was, bij mij in Kaapstap was ik onder de indruk van hoe volwassen ze zich gedroeg. We mogen trots zijn op onze dochter, Ellen.’ Ellen knikt traag, ze staat op en loopt naar de deur. John weet dat het tijd is om te gaan.

***

Bart slaakt een diepe zucht als hij zijn mailbox bekijkt. Maar liefst veertien uitnodigingen voor algemene vergaderingen van coöperatieven. ‘Het is weer het seizoen’ zegt hij tegen me. Ik ben bezig met water geven aan de vele plantjes in de huiskamer. ‘Hoezo?’ ‘Van de algemene vergaderingen. Sinds we zoveel coöperatieven hebben kan ik het niet meer bijhouden’. ’Aha’ zeg ik ‘en nu je ook aandelen hebt gekocht van GenCoop zal je nog een uitnodiging extra krijgen. Maar je kan toch online deelnemen, of een volmacht geven.’ De bananenboom voor het raam doet het goed, maar ik twijfel of er ooit vruchten aan zullen komen. ‘Ik weet het Man, ik weet het. Maar wacht, ik zie hier nog een betere oplossing’. Hij leest vanop zijn scherm: ‘Wordt aandeelhouder van CoopCoop, de coöperatie die zorgt voor een foutloos beheer van je hele aandelenpakket.’ Ik ga achter Bart staan en lees mee over zijn schouder. ‘Waw, dat is goed bedacht. Kijk hier, ze volgen ook je rechtszaken voor je op.’ ‘Dat is handig voor mijn NOX-proces. Ik word meteen coöperant. Een aandeel kost 25 klimaatdukaten.’ Bart haalt zijn armband met zijn chip boven om de transactie uit te voeren. Hij vindt het nog altijd vreemd dat ik die in mijn onderarm heb laten inplanten. ‘Bestaat er al een coöperatie die je planten komt water geven, dat lijkt me ook nog iets.’ Ik ga de gieter bijvullen onder het regenvat.

***

Een opvallend bericht uit Tuscon in New America. De president heeft beslist dat alle daklozen uit zijn natie hun intrek moeten nemen in een van de achtduizend vliegtuigen die al decennia stof staan te vergaren. De gevechts- en transportvliegtuigen bevinden zich op de ‘Boneyard’ van de Davis-Monthan luchtbasis. Enkele kilometer verder staan de duizenden lijnvliegtuigen geparkeerd. Netjes in rijen, als kinderen in een strenge school van vorige eeuw. De luchtvaart is nooit meer op het pre-corona niveau geraakt. De vele experimenten met bio-kerosine zijn stopgezet omdat ze vliegen onbetaalbaar maakten en niet te verzoenen zijn met een ecologisch landbeheer. Dus zijn duizenden Boeings, Airbussen en andere toestellen naar de woestijn rond Tuscon gebracht. Met lege brandstoftanks en afgedekte motoren. In afwachting van betere tijden. Een blinde kan zien dat, althans wat vliegverkeer betreft, die tijden niet in zicht zijn.

Omdat Kushner zijn kiezers ‘propere’ steden heeft beloofd is de politie de voorbije weken gestart met het oppakken van iedereen die geen vaste verblijfplaats heeft. Ondertussen worden de terreinen van de vliegtuigkerkhoven klaargemaakt voor bewoning. Dat wil zeggen, er komt een gigantische omheining rond en er zijn een aantal waterpunten aangelegd. Voor de rest moeten de nieuwe bewoners maar zelf uitdokteren hoe ze daar gaan overleven.

Eenmaal de dertigduizend daklozen zijn opgepakt worden ze met vrachtwagens naar hun nieuwe thuis gebracht. De deuren van alle vliegtuigen zijn opengemaakt en de mensen worden lading na lading gelost aan een van de ingangen. Zij die eerst komen hebben de meeste keuze. De F-16 en andere gevechtsvliegtuigen zijn niet echt geschikt voor bewoning. Enkel alleenstaanden, die liefst niet groter zijn dan een meter tachtig, kunnen daar nog iets van maken. De vrachtvliegtuigen en de lijnvliegtuigen met driehonderd plaatsen en meer zijn natuurlijk prima geschikt voor tientallen gezinnen. Het meest gegeerd is de Airbus A380 met twee verdiepingen.  Daarvan staan er een tweehonderdtal op het terrein. De operatie zorgt voor veel chaos en conflicten. Er wordt gevochten om de beste plekken te veroveren. Gewapende bendes monopoliseren waterpunten. Een paar vliegtuigen worden in brand gestoken. Voor een aantal mensen die jarenlang op straat sliepen is de eerste nacht in een comfortabele eersteklas zetel desondanks een geweldige ervaring. Dat zijn ook de enige beelden die de censuur passeren. Een paar glunderende haveloos geklede mannen en vrouwen in een luxueuze relaxzetel. Voor het regime is het probleem netjes opgelost. Pas een hele tijd later zal blijken dat zich in deze openluchtgevangenis vreselijke taferelen afspelen.

***

De voorbije jaren heeft Apple behoorlijk wat tijd gespendeerd met de consumentisten. Hij heeft moeite gedaan om te luisteren naar hun verhalen en verlangens. Samen met Elisa bespreekt hij zijn hypotheses. ‘Blijkbaar zorgt het kopen van iets nieuws voor een gevoel van euforie. De seconden vlak voor de aankoop fantaseert de koper over de complimenten en bewonderende blikken die de aankoop zal opleveren. Daarbij worden kleine hoeveelheden serotonines aangemaakt.’ ‘Juist Apple’ zegt Elisa ‘alleen blijkt dat reeds bij het afrekenen aan de kassa dat gevoel al snel plaats maakt voor spijt, maar dan is het te laat. Uit onderzoek blijkt dat er een aantal ervaringen zijn die een hoger geluksgevoel opleveren dan shoppen.’ ‘Seks’ natuurlijk glundert Apple ‘misschien moeten we de consumentisten cursussen in de Kama Sutra aanbieden.’ ‘Doe maar Apple,’ glimlacht Elisa ‘alternatieven zijn, omgaan met je kinderen en een goed gesprek. ‘Dat zou kunnen kloppen, als ik een paar uren intensief praat met sommige van die mensen geven ze nadien aan minder behoefte te hebben aan kopen.’ Elisa die als Collapsonaut behoorlijk wat van het fenomeen weet vult aan. ‘Koopverslaving kan ook een neurologische aandoening zijn. Een probleem in de serotonine huishouding bijvoorbeeld. Dat kan in principe behandeld worden met artificiële hormonen.’

‘Juist’ roept Apple, hij haalt zijn tablet boven. ‘Hier heb ik beelden van een experiment in Buenos Aires. Daar heeft men in winkelstraten automaten geplaats met oxytocine spray. Een paar keer inhaleren en je krijgt gedurende enkele minuten een geluksgevoel. Het effect was inderdaad dat mensen minder gingen shoppen, maar heel snel verslaafd werden aan de spray’. Elisa ‘Ik denk dat we vooral moeten kijken naar de onderliggende oorzaken. Koopverslaafden hebben vaak weinig zelfvertrouwen en vaker last van angsten en depressie. Een negatieve emotionele stemming kan kooplust aanwakkeren.’

‘Daarom denk ik aan een dubbelspoor.’ Enerzijds moeten we deze Consumentisten veel ruimte geven om hun angsten en verlangens te delen. We moeten ze weerbaarder maken, ervaringen aanbieden waardoor ze op andere manieren gelukshormonen aanmaken. Maar dat is een werk van lange adem. Daarom heb ik nog een plan. We voeren koopzondagen in. We roepen de vele makers en bedrijfjes in BeterGent op om op de centrale pleinen elke eerste zondag van de maand hun waren aan te bieden. Iedereen die iets te koop wil aanbieden is welkom. Dankzij het klimaatbudget zal het toch vooral om kleine, lokale en circulaire producten gaan.’ Elisa kan zich helemaal vinden in het voorstel, en bij de stadsraad is er snel een meerderheid.

Op de watertrams en op de invalswegen hangen kleurrijke spandoeken die de koopzondagen aankondigen. Het vooruitzicht alleen al om grenzeloos te kunnen shoppen bezorgt vele Consumentisten al een serotonine-boost.

2 reacties op ‘IV.VI. geluk uit de automaat

  1. Knap alweer, Steven!
    Ik vraag me af hoe na 25 jaar – een generatie – de consumentisten nog steeds van geen ophouden weten. Er wordt toch al heel lang niets meer ingevoerd/overgeproduceerd? Of heb ik ergens over gelezen, dat kan ook natuurlijk 🙂

    Like

    1. goeie vraag… het zou kunnen dat ik dat nog wat moet herwerken. Enerzijds denk ik dat oude gewoontes nog lang kunnen blijven de kop opsteken, anderzijds komen de consumentisten misschien nu wat onverwacht…

      Geliked door 1 persoon

Laat een reactie achter op elinevanantwerpen Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s