nakomertjes


Er waren nog wat losse eindjes van deze zomer die ik omwille van de zomerreeks nog niet heb kunnen toelichten. Zo heb ik een hele tijd geleden geschreven over het initiatief van de stad Gent rond dakisolatie. Toen lieten ze warmtefoto’s maken van de daken om zo te zien waar het meeste warmte verloren gaat.

Vorige week kwam het bericht dat de foto’s online staan. Het resultaat van de metingen staat nu online.  Wat mijn dak betreft, ben ik niet echt verrast door het slechte resultaat. (ik woon een beetje onder waar nummer 34 staat) De huisbaas is nog niet te vinden voor dakisolatie, al wil ik voor de winter start zelf het plafond van het ‘winterverblijf’ nog isoleren. Dan mogen ze nog eens een fotootje maken.

Trouwe bloglezers herinner zich wellicht ook nog de ellende bij het spoor eind juni, en de redelijk Kafkaïaanse manier waarop je online een vergoeding kon aanvragen. Ik heb me toen een beetje kwaad gemaakt en mocht mijn ongenoegen uiten via de krant en Peeters en Pichal. Ik heb toen een mail gestuurd naar de bevoegde minister, Inge Vervotte. En kijk, het telefoontje naar PenP had wel snel effect. Ik ben meteen telefonisch gecontacteerd, ik heb een paar mails gekregen, een sorry-pass per post en een mail van Inge Vervotte. In die mail beloofd ze dat de NMBS de mankementen aan het systeem zou onderzoeken.

En kijk op 31 augustus was er opnieuw een mail van  Inge (ik denk dat ik ze nu wel zo mag aanspreken na ons tweevoudige mailcontact). Bij die mail een  brief van grote baas Marc Descheemaecker die toegeeft dat er inderdaad fouten in het systeem zaten en dat nu nu zijn aangepast. Moraal van het verhaal, een beetje druk van de media kan wonderen doen. En als er nog één dienst is die nog goed werkt bij de NMBS is het die der klachtenbehandeling. (een kleine troost voor de mensen die gisteren weer hopeloos vast zaten)

Een andere prangende zomerkwestie was mijn koelkast in combinatie met de beperkte zonneschijn. Mijn plan was om de koelkast uit te zetten tot de teller weer op dezelfde stand zou staan als een jaar geleden. Maar omdat er een pak minder zon was dan normaal de zomermaanden heb ik het dus een twee maanden zonder frigo gedaan. En, jawel, dat is te doen. Wat zijn de gevolgen? Ongeveer elke dag naar de winkel gaan om te kopen wat nodig is (dus geen voorraden bederfbare voeding), minder zuivel en af en toe eens zin om iets echt fris te drinken op een terrasje. Maar bij een zomer als de voorbije is het dus best mogelijk om te leven zonder koelkast. Alweer een zorg minder…

chaos in de Westhoek


Er zijn van die dagen waar alles kan mislopen. Vandaag moest ik in Ieper zijn voor de begeleiding van het EcoTeam bij de stad. Een vrij makkelijke verplaatsing met de trein en plooifiets via Kortrijk. Alles verliep prima tot in het station van Menen. De trein bleef maar staan tot de conducteur kwam vertellen dat iedereen van de trein moest, wegens een ongeval in Ieper.

Er stond echter een bus klaar aan het station van Menen en na enkele minuten onderhandelen tussen NMBS en de Lijn zou de bus de dienst van de trein overnemen. Dus de stations van Wervik, Komen en Ieper aandoen. Vermoedelijke vertraging: een kwartiertje, dat leek me nog net te doen. Op de bus, waar ook drie treinconducteurs meereden, bleek meteen de nodige discussie los te barsten. Een dame zat op de bus en moest ergens naar een klein dorpje waar de opgevorderde bus nu toch niet zou passeren. Dame niet content, chauffeur niet content en andere passagiers ook niet want een chauffeur stopt natuurlijk om de discussiëren.

Als klap op de vuurpijl wist de chauffeur ook niet welke de juiste weg was en reed hij, enthousiast geholpen door de meereizende treinconducteurs een paar keer grandioos verkeerd. Het was al snel duidelijk dat de vertraging een pak meer zou zijn, en na een paar telefoontjes is beslist om het EcoTeam af te schaffen. (Op zo’n moment is de gsm wel nuttig)

Nu moest ik onverricht ter zake terug in Gent zien te raken. Toen ik aan de treinconducteur (op de bus dus) vroeg of er al treinen reden vanuit Ieper moest hij even bellen. Na een paar minuten gesprek zei hij dat hij Infrabel aan de lijn had en die weten dat niet. Mobility weet dat wel, maar die kon hij niet bereiken. En blijkbaar is de communicatie tussen beide dochters van de NMBS niet optimaal.

Voor we in Ieper waren moest er nog een flinke omleiding gevolgd worden, want de spoorlijn was geblokkeerd wegens het ongeval. Een auto die de stoplichten én bareel van de spoorwegovergang negeerde.

Ongeveer drie kwartier later dan voorzien kwam ik in Ieper aan, en kon ik meteen terug op een vervangbus stappen die klaar stond om naar Menen te rijden. Lijkt niet zo moeilijk, maar alweer wist de chauffeur niet waar ze naartoe moest. Tussen de Lijn chauffeur en de nogal uitgelaten treinconducteurs ontsponnen zich interessante gesprekken over het nut van de GPS. Ik zal de conducteurs maar Jef en Paul noemen, omdat ze er zo uitzagen en later in het verhaal nog terugkomen.

Ondertussen bleken we met de bus nog een kwartier vast te zitten in Wervik, want daar was de treinovergang dicht. Wat eigenlijk niet kon want er reden geen treinen. Een kwartier later ging de overweg dan toch weer open zonder dat er een trein was langs gekomen en konden we verder rijden.

Na nog enkele omzwervingen in woonwijken waar nog nooit een bus is gepasseerd kwamen we een uur later toch aan het station van Menen. De grote vraag was, rijden er treinen van Menen naar Kortrijk? Bij aankomst kwam er net een trein aangereden, dus de hele inhoud van de bus stapte snel het perron op. Daar wist de conducteur (Charles) te melden dat dit de trein naar Poperinge was, en die naar Kortrijk op het andere perron zou komen. Dus de hele bende via de spoorwegtunnel naar het ander perron. De hele bende minus ikzelf want ik had al door dat er iets niet klopte.

Bij navraag in het loket: ‘da weet ik niet zulle’ en bij Jef en Paul: ‘we zijn aan het informeren’ bleek dat de trein naar Kortrijk vertrokken was 6 minuten na aankomst van de bus. In het station van Menen wist men van de volle bus die op komst was, maar men kreeg bevel om te vertrekken. En toen konden Jef en Paul zich niet meer inhouden. Ze werken al 30 jaar bij de NMBS en het wordt alleen maar slechter. De managers zijn enkel geïnteresseerd in de grote lijnen, en wat er met de reizigers gebeurt in Godbetert Wervik kan hun niks schelen. Sinds de splitsing van de spoorwegen zijn er vooral goed betaalde managers bijgekomen die er niks van kennen. En klagen helpt niet want ze luisteren toch niet. Kortom een gezellig gesprekje daar op het perron.

Toen kwam het bericht dat de bus van daarstraks ons naar Kortrijk zou brengen. Alle reizigers met veel gezucht terug trappen af, trappen op en met zijn allen weer de bus in. We begonnen zowaar een schoolreis-gevoel te krijgen. Maar zo simpel is het ook niet, want de chauffeur van de bus kreeg net een bericht dat de pendeldienst zou opgegeven worden. Dus moest ze terug naar het station om bevestiging te vragen – blijkbaar ging dit niet via de communicatielijnen op de bus. Terwijl de chauffeur weg was kregen Paul en Jef het steeds meer naar hun zin. Jef stond naast de bus op zijn fluitje te blazen alsof het een trein was. Lachen geblazen.

Maar kijk, na een tijdje kwam de chauffeur terug (zal ik ze maar Denise noemen) en we mochten vertrekken naar Kortrijk. Een emotioneel gejuich steeg op in de bus, en Paul gooide zowaar de pet van Jef door de lucht. Deze verplaatsing verliep behoorlijk vlot, al waren nog een paar mensen wat ontgoocheld. Zoals de dame die vandaag voor de eerste keer in haar leven de trein ging nemen en zichzelf uren op een bus moest amuseren. Of het meisje dat het niet eerlijk vond dat ze op de bus met een treinticket zat, want ze had een busabonnement!

We kwamen zonder omwegen aan in Kortrijk, en naar goede gewoonte reed de trein naar Gent net weg toen de bus aankwam. Daarmee had ik nog een half uurtje om dit stukje te schrijven (leve internet everywhere).

Ik zal (als er geen meteoriet op deze trein valt) rond 17u15 terug thuis zijn, ik ben vertrokken om 11u30. Ik heb mijn vergadering gemist,  prachtige plekjes gezien in de Westhoek, een intense band opgebouwd met de medereizigers,  flink wat geleerd over de NMBS en dat voor nauwelijks 14,8 euro. En met het invullen van een papierwinkel zou het nog kunnen dat ik dat geld terug krijg.

Maar mij hoor je niet klagen, geef toe, zo’n avonturen leveren toch mooie stukjes op voor mijn blog.