zorg goed voor jezelf


Een boeiende dag gisteren in de Vooruit. Met het organiseren van ‘we strike back’ hebben ze daar alvast begrepen dat dialoog meer oplevert dan een opbod van slogans zoals we die de voorbije dagen hebben gezien. Er was flink wat volk om deel te nemen aan allerhande gesprekken en dialooggroepen.

Zelf was ik ‘bijzitter’ in een goed bijgewoond debat rond het thema ‘we willen langer werken, maar hoe houden we het vol? hoe vast zitten we aan onze eigen welvaart en groei? hoe plaats je dat binnen de huidige globalisering en tegenover een economie die er vanuit ecologisch perspectief binnen 30 jaar helemaal anders zal uitzien? Dirk Holemans van Oikos gaf een zeer heldere uitleg over de grenzen waar we tegenaan botsen, en dan mochten een hele rij mensen daarop reageren: Marc Reugebrink (auteur), Eddie Van Lancker(federaal secretaris ABVV), Karel Van Eetvelt (Unizo), Katja van Putten (bedrijfsvoerder Fé) en Jo Libeer(Voka). Daarnaast waren er nog 7 bijzitters waaronder ikzelf.

Het was een beetje jammer dat er zoveel interessante mensen aanwezig waren en het grootste deel van de spreektijd uiteindelijk naar Karel van Eetvelt en Jo Libeer ging. En wat daarbij opviel is dat deze mensen het grotendeels eens zijn met de uitgangspunten van het debat en dan ingaan op een aantal technische aspecten over hoe ze het huidig systeem willen redden. Ook de tussenkomsten van Eddie Van Lancker die een aantal terechte opmerkingen maakte over het belang van solidariteit ging niet echt in op de vraag hoe het nu anders moet. Met andere woorden, de ecologische grenzen waren al snel verdwenen uit het debat en het ging over het behouden van onze welvaart. De kwestie van mondiaal herverdelen en verkleinen van de voetafdruk kreeg weinig aandacht.  Zelf kon ik enkel even vragen aan Karel van Eetvelt waarom hij mij een SMSje heeft gestuurd en hoe hij aan mijn gsm nummer is gekozen. Hij wist enkel te zeggen dat ze dit zeker niet aangekocht hebben, en hij mij zou schrappen uit hun bestand.

Het hoogtepunt van de avond was zeker de input van Paul Vergaeghe. Ik was ondertussen thuis bij de kinderen en kon de lezing via internet volgen. Je kan zelf ook hier nog eens kijken (vanaf minuut 73) Ik heb al eerder een lezing van hem bijgewoond, en ook nu was hij erg scherp voor het neo-liberale denken. De essentie van zijn betoog is dat we weer moeten zorgen voor onszelf. Niet zoals op de wijze zoals nu, door steeds meer te consumeren en verslaafd te zijn aan allerlei vormen van genot.

Maar door ons te vraag te stellen wat het goede leven is, en hoe we dit samen met anderen willen vorm geven. Voor het vervangen van de regels van de markt door ethiek. Door het in dienst stellen van de economie van het algemeen belang en niet omgekeerd.  Ook hij pleit duidelijk voor inleveren, voor soberheid en matiging. Maar dan niet om het huidige verwoestende systeem te redden, maar om het een andere richting uit te sturen. Een verhaal dat naadloos aansluit bij wat ik probeer te vertellen.

Het was pas bij het naar huis fietsen dat ik bedacht wat ik in het debat nog had kunnen inbrengen. Het heeft geen zin om kwaad te zijn op de stakers, maar ook niet om onze pijlen te richten op de bankiers, de Chinezen, de media of de buren. Het komt er op aan te beseffen dat ons huidig welvaartspeil niet houdbaar is en we daarom steeds opnieuw de vraag moeten stellen wat we nodig hebben om goed te leven en daarnaar te handelen. Elk van ons heeft daar een verantwoordelijkheid, en pas als we die opnemen kunnen we de macht terugwinnen van het huidige verwoestende model.

vervroegde kerstboodschap


Ik voel me een beetje zoals een leraar in de klas die merkt dat de gasten iets te veel kibbelen. Ik ben niet zo snel geneigd  daarop te reageren, maar gisteren was het op deze blog wel erg druk wat reacties betreft zodat ik er toch even iets over wil zeggen. Wat mij betreft gaat het op deze blog zeker niet over gelijk hebben of krijgen. Ik heb mijn mening over bepaalde zaken en ben blij als er daarop reacties en argumenten komen. Ik heb absoluut niet de wijsheid in pacht. Ik ben ook niet de meest ecologische mens van het land – wat de media ook mogen beweren.

Ik heb ook niet overal een antwoord op, verre van. Ik denk dat we in een tijd leven dat vragen stellen zelfs belangrijker is dan antwoorden poneren. Voor de uitdagingen waar we voor staan zijn vele antwoorden mogelijk. Dus ja, kritische opmerkingen en tegenargumenten, laat maar komen. Maar wat mij betreft moet het wel beleefd blijven. Slagen onder de gordel of persoonlijke aanvallen zie ik niet zitten op deze blog. Dat valt trouwens goed mee. In de meer dan twee jaar dat ik aan het bloggen ben heb ik hooguit een tiental berichten verwijderd omdat ze ongepast waren. Dus vooreerst dank aan al degene die de moeite doen om hier hun mening achter te laten.

Misschien ga ik zelf ook wel eens scherp door de bocht, of kan ik toch wel eens cynisch worden (als het over Electrabel gaat bijvoorbeeld), vermoedelijk heb ik ook wel al eens iemand gekwest (over huisdieren bijvoorbeeld). Mijn exuses daarvoor.

Voor de duidelijkheid: dit zijn mijn uitgangspunten…

– we staan voor grote veranderingen, of we dit nu willen of niet

– we hebben de ecologische grenzen bereikt, dit vraagt een totaal andere manier van leven en denken

– iedereen kan daar een rol in spelen, en persoonlijk denk ik dat we best zoveel mogelijk zelf de uitdagingen aanpakken. Wachten op politiek of anderen zou wel eens veel te lang kunnen duren

– ik geloof dat het mogelijk is een een betere levenskwaliteit te bereiken met minder. Dat probeer ik op verschillende manieren duidelijk te maken

– er zijn veel manieren om tot verandering te komen. Ik respecteer daarbij verschillen in visie en strategie. (behalve die van Electrabel)

Het is altijd maar hoe je het bekijkt. Is een sneeuwvlokje een prachtig kunstwerk van de natuur of de reden van veel reizigersleed?

Tot zover mijn ochtendpreekje. De rest van de dag ben ik in Brussel op ‘het ministerie’… benieuwd welke reacties ik hier vanavond terug zal vinden.