van blabla naar boemboem


COP26 is afgelopen. Zesentwintig jaar na de eerste poging om gezamenlijk het klimaatprobleem aan te pakken is er nog geen duidelijk plan. Er zijn veel beloftes gedaan, een paar kleine stapjes gezet. Zelfs als al die beloftes worden uitgevoerd (wat in het verleden nog nooit is gebeurd!) zijn we op weg naar een opwarming van 2,4 graden. Wie wat inzicht heeft in de mogelijke effecten van tipping points weet dat dit voldoende kan zijn om een gewelddadige ‘runaway’ opwarming in gang te zetten.

Vooral voor de jongeren, de armste en meest kwestbare landen en de inheemse volkeren is dit een zoveelste ontkenning van hun recht op waardig leven. De macht van de oliebedrijven (die de grootste delegatie hadden op de COP!) en de nationale belangen van de rijke landen laten geen radicale keuzes toe. Ik voel pijn en verdriet als ik kijk naar het onnoemlijk leed dat het gevolg is van dit voortdurend onrecht. Ik voel ook kwaadheid en strijdbaarheid. Want het blijft ontzettend belangrijk alles te doen wat we kunnen om de castastrofe te vermijden.

Het is nog mogelijk om curve te laten keren, maar dat vraagt een radicaal plan waarbij ook ons economisch model op de schop moet. Als je eens twaalf minuten tijd hebt luister dan naar deze podcast van Jason Hickel. Zijn idee is dat het enkel mogelijk als we (de rijke landen) het willen doen met minder energie en grondstoffen, minder consumptie, minder luxe. Olie en gasmaatschappijen moeten genationaliseerd worden zodat ze niet langer de transitie kunnen blokeren. Een hoop sociale randmaatregelen zijn nodig om de onderste lagen van de samenleving te ondersteunen (basisinkomen). Belangrijk is ook het verkleinen van de koopkracht van de rijken,dit is de effectiefste manier om CO2 uitstoot te verminderen. Verder moet massaal geïnvesteerd worden in herstel van de natuur, isoleren van huizen, openbaar vervoer en hernieuwbare energie. Het kan veel zinvolle jobs opleveren waardoor steeds meer mensen goed kunnen leven én de uitstoot kan dalen. Om dit scenario te realiseren zal een grote strijd nodig zijn, waarbij we massaal onze stem laten horen.

Het klinkt als een onmogelijke opdracht. Wellicht kunnen we ons niet verbeelden hoe zo’n wereld er uit kan zien. (ik heb een poging gedaan een beeld hiervan te schetsen in Amor mundi.) Toch is het de enige keuze die we hebben. Change by design or change by disaster.

3 reacties op ‘van blabla naar boemboem

  1. Van mij mogen de kinderen nu stoppen om naar school te gaan, tot er serieuze stappen worden ondernomen. Waarom zouden ze nog naar school gaan? Heeft dat nog zin? Hun toekomst wat is dat? Bestaat die alleen nog uit rampen? Proficiat regeringsleiders!

    Like

    1. Helemaal mee eens, maar als de volwassenen nou ook eens vrijdags het werk plat legden, zou dat niet een stimulerend effect hebben op de heren bestuurders??

      Like

  2. Allemaal goed en wel bedenk ik? Je ziet toch dat China, India, Afrika bezig zijn aan hun opmars naar welvaart, naar meer koopkracht, meer rijkdom, meer.
    De geschiedenis van het Noorden herhaalt zich in het zuiden. Goedkope fossiele brandstoffen maken dit verlangen naar welvaart sneller realiseerbaar. Als het Noorden ter plaatse blijft trappen, hoe kunnen wij hun dan helpen?

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s