I.II. mijn leven als paprika


Ik ben ongeveer zo groot als een paprika. Veilig in de buik van mijn moeder. Het relaas van die dag is een goede gelegenheid om de belangrijkste personages in mijn leven voor te stellen. Mijn ouders Parvanah en Robbe leerde je kennen bij mijn spectaculaire verwekking – een voorproefje van een historische geboorte. Bart zal nog vaker opgevoerd worden, zonder hem was deze tekst nooit geschreven. Dan zijn er nog Mona, Britt, Odette en Minaiwen(!). Geen paniek omwille van de vele namen, achter in mijn biografie is een personenregister te vinden.

Donderdag 20 maart 2025 – 429.90 ppm

De hele nacht heeft Bart doorgewerkt aan zijn opiniestuk over de nakende militaire inval. China staat op het punt India binnen te vallen in de regio Jammu en Kasjmir, daar twijfelt Bart Van Doncker niet meer aan. De megafles Fritz-cola-light heeft hij de voorbije uren voor zijn computer soldaat gemaakt. Dat zal Britt niet zo leuk vinden, mocht ze plots aanwaaien. Maar wanneer en voor hoe lang zijn dochter thuis zal komen, is niet duidelijk sinds ze aan de universiteit zit. Meestal krijgt Bart een berichtje ‘ik kom’ en staat zijn enig kind tien minuten later in de keuken. Soms met haar liefje, vaker met een zak vuile was. Af en toe hebben ze lange gesprekken. Ze gaan vooral hun eigen gang.  De moeder van Britt, Rigoberta, heeft Bart meer dan tien jaar geleden verlaten om als radicale activiste naam te maken.  Al die tijd komt er ’s nachts niemand meer Bart vragen wanneer hij naar bed zal komen, maakt niemand nog opmerkingen over zijn ongezonde eetgewoontes. Hij kauwt op een boterham van eergisteren terwijl hij zijn tekst een laatste keer naleest.

Na nauwkeurige analyse van internationale bronnen is Bart tot de conclusie gekomen dat de aanval binnen de 48 uur kan plaatsvinden. Op minder bekende blogs van lokale analisten las hij berichten over de troepenconcentratie aan de grens. De Chinese president is volgens verschillende bronnen samen met de topgeneraals aan het overleggen. De ogen van de VN en de VS zijn echter gericht op Turkije waar een nieuwe staatsgreep onvermijdelijk lijkt. Terwijl analisten al eerder opmerkten dat Peking zit te wachten op een goede gelegenheid om de oude rekening met India te vereffenen. Bart heeft de vele puzzelstukjes grondig bekeken en met elkaar verbonden. Hij schat de kans op een inval deze week op meer dan tachtig procent. Zo staat het ook met de nodige argumenten in zijn opiniestuk. Omdat papieren kranten nauwelijks nog gelezen worden, zal hij zijn blogstuk meteen op Facebook zetten. De titel alleen zal ervoor zorgen dat zijn mening niet onopgemerkt zal blijven: ‘Nog 48 uur wereldvrede?’. Bart is een gewaardeerde opiniemaker rond internationale politiek.  Het zou niet de eerste keer zijn dat hij een uitnodiging krijgt voor een laatavond duidingsprogramma op de openbare zender. Hij ziet zichzelf al in het overvloedige studiolicht zitten terwijl zijn pink de enter knop indrukt. Op hetzelfde moment verdwijnt Facebook van zijn scherm.  Bart neemt de resterende slok lauwe cola en probeert opnieuw. Zonder resultaat, zelfs de computer herstarten levert niks meer op dan dezelfde vreemde zin; ‘Facebook no longer available, because of enough‘. Bizar, denkt Bart. Hij stopt de laatste oude boterhammen in zijn brooddoos en vertrekt naar het station. Zijn opiniestuk staat op zijn Rolltop en in de multi-cloud, op school aangekomen zal hij het nog eens proberen.

***

Haar bruine ogen verborgen achter een supersize zonnebril met ingebouwde nanocamera. Haar dunne lippen op elkaar geperst. Mona zit alleen op de bank achter in de bus. Haar rugzak en houding zorgen ervoor dat niemand naast haar plaatsneemt, al staat het gangpad vol luidruchtige scholieren. Normaal had ze nu al tientallen reacties gekregen op de foto van Pastella op haar gezicht. Ze was er deze morgen met heel wat moeite in geslaagd het tafereel vast te leggen. Voorzichtig had ze haar smartphone met de linkerhand van het nachtkastje genomen, en zonder te bewegen en op goed geluk een paar keer geklikt. De dikke grijze poes, een stukje voorhoofd, lange blonde haren en het gestreepte hoofdkussen. Ze wist meteen dat ze met dit beeld heel wat likes kon binnenhalen. Als enig kind rekent Mona op een dagelijkse dosis virtuele aandacht, op volgers en likes. Haar gedachten delen met haar ouders is lastiger. Mona’s moeder Elisa heeft een of andere belangrijke job bij de nationale bank. Meestal werkt ze gewoon door als ze thuis is. Ze heeft nog niet eens de moeite gedaan deftig uit te leggen wat haar job inhoudt: ‘directeur prudentieel toezicht op banken en beursvennootschappen’. Niet dat het Mona iets interesseert. Mona’s vader Joris blijft maar vragen wat ze vanaf september zal studeren. Hoe kan ze dit nu al weten, ze is pas zeventien. Ze wil een goed inkomen, natuurlijk, maar dan moet ze bijna kiezen voor schoonheidschirurgie of iets digitaal. Allemaal behoorlijk lastig. Ze droomt heimelijk van een carrière in de media. Als Celeb door het leven gaan lijkt de perfecte oplossing voor haar driedubbele verlangen: veel aandacht krijgen, niet te hard moeten werken en een goed gevulde bankrekening. Mona is nuchter genoeg om in te zien dat er vele gegadigden zijn, dat ze permanent moet werken aan haar me-marketing. Precies daarom is ze zo pissig door het uitvallen van Facebook. Eindelijk heeft ze haar Metaw te pakken, een bericht dat snel exponentieel gedeeld kan worden, en net nu werkt klotefacebook niet. Mona probeert opnieuw in te loggen terwijl de waterstofbus onder de fietsaduct rijdt. Op haar flexscreen eindigen alle pogingen echter met dezelfde boodschap: ‘Facebook no longer available, because of enough‘.

***

Voor Odette is het een vaste gewoonte. Meteen na het ontbijt en voor het eerste spelletje Spider Solitaire even op de laptop kijken hoe het gaat met de kinderen en kleinkinderen. Odette is enkele maanden terug tachtig geworden maar krijgt overal complimenten omdat ze er minstens tien jaar jonger uitziet. Natuurlijk zijn er de kleine pijntjes en kwaaltjes, maar haar huishouden kan ze prima beredderen. Met de vriendinnen, waarvan sommige zeven decennia jaar geleden klasgenoten waren, hebben ze een vaste routine van bezoekjes en afspraken.  Op zaterdag naar de boerenmarkt in Tielt gevolgd door een blonde Leffe, op woensdag een wandeling in de velden met erna een pannenkoek met koffie. Op maandag een ontspannende workout in de binnenspeeltuin voor senioren. Ze heeft geen reden om ongelukkig te zijn, toch voelt de afstand met haar dochter, en vooral met de kleinkinderen, als een ontsteking die nooit helemaal weggaat. Regelmatig voelt ze de pijn opkomen. Op zo’n moment zijn de foto’s van Mare en Arwe op Facebook de beste remedie. Daar kan ze letterlijk uren naar kijken. Sinds haar dochter Ellen met het hele gezin naar Boston is verhuisd heeft Odette haar weerzin voor al die nieuwigheden zoals Rolltops opgegeven en is ze een flinke fan van Skype en Facebook geworden. Nu zit ze verbaast te kijken naar het steeds terugkerende bericht. Haar ochtendkoffie blijft onaangeroerd staan. ‘Oma is Mega’ staat op haar mok in kleurrijke letters. Ze controleert tot drie keer toe het paswoord dat ze netjes heeft opgeschreven in de binnenkaft van haar kleine agenda die ze na wat aandringen heeft gekregen bij de bank. De tijd dat banken luxe agenda’s aan klanten cadeau deden is al lang voorbij. Het zal wel aan mij liggen denkt ze, ik zal Bart of Britt moeten bellen om te weten wat ik verkeerd doe. Het zal moeilijk worden vandaag om de ontsteking van gemis niet te voelen. Gelukkig doet Spider Solitaire het prima.

***

In de grote hal van Twitter staan de champagneflessen klaar. De voorbije uren is het aantal accounts aan recordtempo toegenomen. Heel wat mensen hebben halsoverkop een profiel aangemaakt, al is het maar om hun ongenoegen over het verdwijnen van Facebook te kunnen luchten. De hashtag #whereismyfacebook is al urenlang trending. Florence Delard, de bejubelde CEO  laat trots in real time het exploderende aantal accounts zien. Haar plan is om bij één miljard gebruikers de champagne te laten knallen. Ze staat erop dat niet alleen haar directieteam bij dit historisch moment aanwezig is. Tientallen jonge programmeurs, van de meest diverse nationaliteiten staan met glunderende blik te kijken naar de pixels die de hele muur vullen. Ook de medewerkers van het onthaal en de kantine zijn erbij gehaald. Florence wil iedereen die bij het bedrijf werkt mee laten genieten. Samen zien ze hoe het cijfer razendsnel stijgt. Duizenden aanmeldingen per minuut, het is nu nog een kwestie van seconden. Als uiteindelijk het cijfer van 1 000 000 000 Twitter-gebruikers onder groot gejuich van het hele team oplicht is er een korte storing. De muur ziet er even uit als een psychedelisch graffiti schilderij. Vele monden vallen open. Dan verschijnt in grote letters: “Twitter no longer available, because of enough“. Een net iets te vroeg ontknalde champagnefles doorbreekt de doodse stilte.

***

Parvanah stapt van haar fiets en bekijkt het ‘te huur’ aanplakbiljet aan de gevel van een grijze rijwoning. Ze neemt meteen haar telefoon en tikt het nummer in. ‘Hallo. U spreekt met Parvanah Bachar van de dienst wonen van de stad Gent’. Ze moet even glimlachen bij dit leugentje om bestwil. ‘U weet toch dat het niet voldoende is een telefoonnummer te afficheren. Een beschrijving van de woning is verplicht net als de huurprijs, de mobiscore en de klimaatscore.’ Ze krijgt de indruk dat de dame aan de andere kant van de lijn doet alsof ze van niks weet. ‘U krijgt een dag tijd om dit in orde te brengen anders volgt een boete.’ Parvanah stopt haar telefoon in haar broekrok en schudt even met haar grote bos fijne krullen. Ze weet dat dit trucje erg effectief is om de regels te laten toepassen. Parvanah is een van de dertig mensen die dit jaar met een contract van de stad mag werken aan projecten voor stedelijke transitie. Als stadswerker heeft ze veel vrijheid in het uitvoeren van die taak, maar ze moet ook zorgen voor impact, kwestie van mogelijk een tweede en laatste jaar deze job te kunnen doen. Na het hectisch familieontbijt is ze eerst de meisjes Kribbe en Bloem gaan afzetten op school. Daar wordt ze meteen aangesproken door een mama die raad wil rond de opties voor het coöperatief delen van elektrische auto’s.  Terwijl Parvanah op haar Wristtop toont wat de mogelijkheden van Partago zijn voelt ze de bewegingen in haar steeds voller wordende buik. Nog een maand of vier en ze zal weer mama worden, voor de derde keer. Ze weet maar al te goed dat om de wereldbevolking niet verder te doen stijgen 2,1 kinderen per vrouw de norm is. Maar het verlangen naar nageslacht is sterker, ondanks de grote mediacampagnes van het Voluntary Human Extinction Movement. Trouwens, de totale bevolking in Europa is al jaren aan het krimpen. Het oude continent is nog minder dan 8% van de wereldbevolking waard. Dan kan er hier toch nog eentje bij?

Parvanah komt met wat vertraging aan bij het overleg met de stedelijke dienst voedsel en veerkracht. Daar bespreken ze een meerjarenplan rond de zelfvoorzienende stad. Na de middag gaat ze even inpluggen in de het stadshuis NEST. Ze ontmoet een aantal andere stadswerkers en wisselt ideeën uit over de succesvolle tijdsbank en het lopende resilience-programma. De crash van Facebook komt even ter sprake bij de lunch maar niemand maakt zich daar grote zorgen over. De internetplatformen die de stadswerkers gebruiken binnen de Fabcity hebben er geen last van. Die avond fietst Parvanah na een drukke dag vol energie naar huis.  Misschien is Yasser wel een goede naam, denkt ze, mocht het een jongetje worden. Haar vriend Robbe heeft lekker gekookt en met hun vieren zitten ze rond een dampende pot boerenkool stoemp met sojabrokken.  Bloem, die in de tweede leefgroep zit steekt van wal. ‘Op school sprak iedereen de hele tijd over Facebook. Het wordt echt tijd dat ik ook een Facebook mag hebben’. Kribbe, die twee jaar jonger is sluit meteen aan. ‘Jaja, ik wil ook op Facebook, de helft van mijn leefgroep zit er al op, please’. Omdat Kribbe de voorbije maanden haar melktanden grotendeels is kwijtgeraakt klinkt het eerder als ”jaja, ikoewil ook op vezeboek, pleez’. ‘Meisjes, meisjes’ zegt Robbe en hij blaast op zijn goedgevulde vork met hete puree ‘je weet toch dat we hebben beloofd dat je op je tiende verjaardag op Facebook mag. Niet vroeger’. ‘Mag ik dan op Titter’ vraagt Kribbe. Parvanah vult met een glimlach aan: ‘Twitter zal je bedoelen. Nee hoor, dat kan pas als je 14 bent of 41… Trouwens, Twitter en Facebook zijn allebei kapot heb ik begrepen’. ‘Dat weet ik’ riep Bloem, ‘daarom zat Patrice te wenen in de klas, ze zei dat ze geen vriendjes meer had’. Robbe en Parvanah kijken elkaar aan. ‘Dus heb ik aan Patrice gezegd dat ik nu haar vriend wil zijn’. Parvanah glimlacht trots naar haar oudste dochter. ‘Maar Patrice zei dat ze enkel Facebook vrienden wil, geen echte’. Robbe slikt zijn hap door met een glas kraanwater op smaak gebracht met muntblaadjes. ‘Oei, als Patrice alleen Facebook vrienden wil, dan ziet het er niet goed uit voor haar.’

Na het eten gaat Parvanah alweer de stad in, naar de samenkomst van de Gentse Commons beweging. Er gaan meer en meer stemmen op om actie te gaan voeren rond de manier waarop de politieke partijen de stad in hun greep houden. Het nieuwe bestuur onder leiding van Elke De Cruynaere wil wel iets doen rond inspraak, en het woord co-creatie valt te pas en te onpas, maar toch blijven de bestuurders van de stad de touwtjes stevig in handen houden. Alsof ze hun burgers niet vertrouwen. Vanavond zal er nagedacht worden over een actieplan om daar iets aan te doen. Het belooft een pittige discussie te worden met veel gedreven mensen.

* * *

Sommige mensen verliezen die dag in één klap al hun vrienden. Niemand heeft dit zien aankomen. Ondanks de lange traditie van malware, het tijdelijk of plaatselijk uitvallen van systemen en netwerken. Ondanks de hackers, de cyberstalking en digitale sabotage die bij het leven horen als een onverwachte regenbui op een zonnige dag. Dit is een systeemcrash van ongekende omvang. Overal tegelijk op alle continenten, precies op hetzelfde moment. ‘No longer available, because of enough’.  Miljarden gebruikers lezen deze boodschap op alle mogelijke schermen. Toch is de algemene overtuiging dat deze panne snel zal worden opgelost. Bij het openen van de beurzen in New York is de black out van Facebook bijna twee uur compleet en gaat het aandeel licht achteruit. Het vertrouwen houdt stand. De wonderboys van internet zijn snel en accuraat. Pogingen van journalisten om iemand van het bedrijf te pakken te krijgen zijn vruchteloos. Niemand is beschikbaar voor commentaar, ongetwijfeld omdat iedereen in de weer is om het systeem weer op te starten. Wellicht wordt deze gebeurtenis een voetnoot in de geschiedenis van de dag waarop de astronomische lente van 2025 start gaat.

Tegen de avond van die 20ste maart is echter duidelijk dat er iets ernstig aan de hand is.  Dat een superbeveiligde applicatie als Facebook verdwijnt zonder een spoor achter te laten is op zich al bizar. Dat nauwelijks 10 uur later precies hetzelfde gebeurt met Twitter, daar kan niemand bij. De aankondiging van een gezamenlijke live persconferentie van Facebook en Twitter zorgt op enkele plaatsen voor stroompannes. Nooit eerder zaten zoveel mensen tegelijk klaar voor hun scherm om naar een persconferentie te kijken. Het mondiale kijkcijferrecord van de mislukte marslanding twee jaar terug zal misschien verbroken worden. Mensen wachten thuis of op café, op het werk en op de trein om gerustgesteld te worden. Iemand zal komen uitleggen wat er aan de hand is en zal erbij zeggen dat het allemaal weer goed komt. Snel. Zodra Florence Delard en Marc Zuckerberg in beeld komen begint de hoop te verdampen. Hun geslagen houding maakt meteen duidelijk dat er een groot probleem is, hun korte mededeling slaat in als een bom. Om een onbekende reden zijn alle data bij Twitter en Facebook verdwenen. Niet alleen zijn alle accounts met bijhorende filmpjes, berichten en foto’s nergens meer terug te vinden, ook de broncode van de platformen is in het niets opgelost. De uitgebreide backup-systemen blijken leeg te zijn. De quadriljarden bits en bytes van de netwerken zijn zoekgeraakt. Paswoorden, advertenties, smileys, evenementen en historieken. Niks is er nog over. Hoewel de persmededeling het heeft over een onverklaarbare technische calamiteit wordt kwaad opzet niet uitgesloten. Gezien er geen spoor overblijft van het programma is de kans op een snelle heropstart klein. En alles wat iedereen ooit op sociale media heeft gezet is onherroepelijk verloren. De laatste toevoeging zorgt voor een wereldwijde rilling bij de bijna zes miljard mensen die deze persconferentie live volgen.

***

Op haar studentenkamer volgt Britt de persconferentie op drie schermen tegelijk. Haar papa heeft haar al dikwijls gewezen op deze energieverspillende gewoonte maar Britt maakt zich weinig zorgen over mogelijke stroomtekorten. ‘Binnen vijf jaar hebben we onbeperkte energie uit kernfusie!’ is haar gebruikelijke reactie. Waarop Bart zijn standaardantwoord loslaat. ‘Ja, dat zeiden ze ook toen ik negentien was.’ Als ingenieur student gelooft Britt rotsvast in een stralende toekomst met een overvloed aan energie en wonderlijke technische snufjes.

Na de persconferentie slaakt Britt een zucht. Ze had nooit gedacht dat zoiets kon, dat techniek ons zo in de steek kon laten. Ze stuurt een berichtje naar Minaiwen, Whatsapp werkt niet meer maar een simpele sms is geen probleem.  Britt heeft wel zin om samen wat in de zetel te liggen, wat te kussen, wat filmpjes streamen.  Terwijl ze wacht op haar vriendin luistert ze naar de deskundigen die zich afvragen hoe de twee grootste sociale netwerken zomaar kunnen verdwijnen. Meteen na de gestreamde persconferentie verschijnt de gebruikelijke balk met kijkcijfers op het scherm. Het wereldwijde kijkrecord van de marslanding is inderdaad verpulverd. Deze keer niet door een technisch hoogstandje. Of net wel.

(Lees hier de start van het verhaal. Klik hier voor het personenregister)

2 reacties op ‘I.II. mijn leven als paprika

Laat een reactie achter op lowimpactman Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s