Music in the air


De voorbije dagen ging in Gent een meeting door van de verschillende partners van het Music project. Dit is een netwerk van 5 steden die samen nadenken over het verduurzamen van hun stad. Het gaat om Rotterdam, Aberdeen, Ludwigsburg (Luxemburg), Montreuil (Frankrijk) en Gent. Met de ondersteuning van 2 onderzoeksinstituten werken de steden aan een visie en actieplan om de transitie te maken naar een heel ander soort stad. In Gent gebeurt dit via het klimaatverbond.

Ik was zelf ook op enkele sessies aanwezig en kon vaststellen dat zowat overal dezelfde vragen opduiken. Het maken van een analyse van de huidige situatie en het uitwerken van toekomstbeelden lukt prima. Het uitvoeren van experimenten (zoals de Carrotmob in Gent) lukt ook nog – al vraagt het wat meer inspanningen. Want daar blijkt vaak dat de manier waarop lokale overheden werken (traag, veel procedures en regels) vaak in strijd is met wat vanuit Transitiestandpunt nodig is. Daar zijn snelle, flexibele oplossingen nodig voor nieuwe situaties waarvoor geen procedures bestaan. Het moeilijkste in de vijf steden is echter het betrekken van de bevolking. Hoe kunnen de visies en experimenten die worden opgezet door koplopers het grote publiek meenemen?

Een vraag die hier ook regelmatig aan bod komt (en waar Lucie ongetwijfeld iets zinnig over te zeggen heeft). We weten dat gewoon informatie geven niet werkt, dat werken met verleiding en marketing slechts beperkt gedrag kan veranderen maar weinig invloed heeft op het paradigma. Doemscenario’s rondstrooien levert eerder apathie op en straffen en belonen werkt maar zolang de straffen en beloningen worden in stand gehouden.

Ik was het meest enthousiast over de visie van Patrick van der Klooster van het Rotterdamse architecten bureau AIR.  Hij stelt dat we moeten ophouden met mensen oplossingen op te dringen. Elke oplossing die voorgesteld wordt zorgt voor nieuwe conflicten, wie echter erin slaagt de relaties tussen mensen te versterken zal wellicht meer bereiken. Daar gaan ze bij hun projecten vooral plaats en ruimte creëren om met verschillende groepen op zoek te gaan naar het gemeenschappelijk belang. Daarom geloof ik ook dat we meer vragen moeten stellen en in dialoog gaan met iedereen.

De huidige crisis (waarvan we nu nog maar het begin meemaken) is een uitgelezen kans om dit te doen. In plaats van de grijsgedraaide vragen over hoe kunnen we de groei en het concurrentievermogen opkrikken kunnen we dus beter de vraag stellen: willen we nog wel groei en meer concurrentiekracht? Moeten we niet een groot debat opzetten over het soort samenleving dat we willen. Wat is belangrijk voor onszelf en onze kinderen?

Nog even vermelden dat Gent onlangs een prijs kreeg voor de aanpak van het Klimaatverbond. Op zich een goede zaak, al besef ik maar al te goed dat er nog veel werk aan de winkel is.

6 thoughts on “Music in the air

  1. Ze moeten vooral de concurrentiekracht nog meer vergroten, de uren nog flexibeler maken, inschrijvingsgelden voor cultuur verdubbelen, de consumptie stimuleren…

    … en dan toezien hoe meer en meer mensen een einde aan hun leven maken! Want dat zijn ook cijfers die er niet om liegen!

    1. Het is inderdaad tragisch om aan te zien… en ik vrees dat het al te laat is om meer vragen te stellen en meer in dialoog te gaan met iedereen. De mens is te verslaafd geworden aan de steeds toenemende consumptiedrang en het neoliberale denken is gericht op korte termijn én vooral op ik, ik en nog eens ik:-(
      Maar dat zal mij niet tegenhouden om te blijven strijden voor rechtvaardigheid waar iedereen nu en in de toekomst recht op heeft:-)

  2. Ik was onlangs op het feest van Ecolife, waar Erik Paredis een schets gaf van het ‘falen’ van educatie en werken aan gedragsverandering. Ik ga een blog schrijven over de paradigma shift qua methodiek om te komen tot paradigma shifts qua inhoud en dan linken. De uitleg is te lang om in een commentaar te schrijven.Tot gauw.

  3. Natuurlijk moet er nog ‘groei’ blijven, dat is naar mijn mening gewoon eigen aan de mens.
    Je moet mensen andere opties voorstellen om te kunnen groeien; er zijn er genoeg.

  4. ‘Groei’ is hier bedoeld als makro-economische, globale groei en niet als ‘menselijke ontwikkeling’. Op dit moment verhindert het ene het andere, overigens. De ‘groene groei’ en ‘technologisch optimisme’ zijn niet voldoende om het tij te keren. Daarvoor zijn grondige, structurele veranderingen nodig zoals de omkering van de middel doelverhouding, de herverdeling van de taart en niet de kruimels en een (tijdelijk) ‘verlies’ (materieel en niet materieel) voor de meeste mensen. Dat is de ‘transitie’ die op ons afkomt. We kunnen er maar beter pro-actief aan beginnen.

  5. Ik ga volledig akkoord met uw visie. Ik wilde gewoon zeggen dat je mensen positieve perspectieven moet kunnen voorleggen anders beginnen ze er gewoon niet aan. Zelfs niet als je wetenschappelijk en/of objectief kan bewijzen dat ze niet goed bezig zijn, dan doen ze nog meer hun best om tegendraads te zijn.

    Iedereen maakt voortdurend bewust of onbewust een kosten/baten analyse over zijn eigen leefsituatie en zolang de baten voor verandering niet opwegen tegen de kosten dan zal er gewoon niets gebeuren, hoe jammer het ook is. Behalve door mensen zoals u natuurlijk die wat meer vooruitziend zijn.

    Positief is wel dat het plots zeer snel kan gaan als de kosten/baten balans omslaat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s