een zoethoudertje van Electrabel


Ik probeer me de scène voor te stellen. Nu al meer dan 600 klanten per dag hun contract met Electrabel opzeggen begint er toch wat ongerustheid in de rangen van het bedrijf te sluipen. Dus organiseert de baas marketing een brainstorm over de kwestie. Tien heren in maatpak moeten een oplossing bedenken.

Na wat flauwe ideeën over reclamecampagnes – het is jou energie, maar ons geld –  oppert iemand het idee om de prijzen te verlagen. De baas marketing kan met moeite zijn woede verbergen: “prijzen verlagen? dat nooit, vergeet niet dat we onze aandeelhouders een maximale winst hebben beloofd, we kunnen deze arme mensen toch niet in de kou laten staan”. Hij zich niet bewust is van zijn mooie woordspeling. “we moeten gewoon een manier vinden waardoor onze klanten met plezier veel te veel betalen.”

“Maar” oppert iemand anders “waarom zouden mensen bij ons klant blijven als de concurrenten goedkoper zijn?” “Dat is nu juist onze winstmodel; veel te veel geld vragen voor energie van reeds lang afgeschreven kerncentrales. Het geeft ons al jarenlang miljardenwinst opgeleverd, deze aanpak moeten we behouden”.  De hele tafel knikt instemmend. Terwijl een van de jonge medewerkers twee klontjes suiker in zijn koffie doet zegt hij: “we moeten gewoon onze klanten zoethouden, zodat ze zonder morren te veel blijven betalen”.

De baas reageert opgetogen: “zoethouden, dat is het juiste woord, bedankt”. En al snel vliegen de ideeën de kamer rond. We stoppen in elke brievenbus een lolly, we delen eetbare gesuikerde folders uit, of we geven de mensen zogezegd korting met chocolade muntstukken. Stilaan krijgt het idee vorm.

In alle belangrijke station zetten we een ploeg mensen die snoepzakjes uitdeelt. We steken er een foldertje bij rond energiebesparing – dat leest toch niemand- en iedereen mag dan het zakje komen vullen met echte snoepjes. We laten speciale snoepstandjes maken, huren hostessen in met blauwgestreepte pakjes. En we doen een speciale mailing naar de tandartsen, want die zullen in hun handen wrijven als we tonnen suikergoed uitdelen.

De oudste man aan tafel merkt voorzichtig op dat het wel een leuk idee is, maar dit wel een bom geld zal kosten.  “Natuurlijk” schatert de baas “meteen een goede reden om onze prijzen nog wat op te trekken, meer nog de kosten van de actie trekken we af van de belastingen”. Alom gejuich rond de tafel.

 

LAAT JE NIET ZOETHOUDEN DOOR ELECTRABEL. KIES ECHTE GROENE STROOM.

4 thoughts on “een zoethoudertje van Electrabel

  1. Je laatste oproep is terecht. Meer en meer mensen schakelen ook over via groepsaankopen. Schijnbaar een goede zaak (want ze gaan weg van Electrabel), maar de definitie van ‘groene stroom’ blijkt bij de groepsaankopen zo zwak, dat men meestal terecht komt bij b.v. Luminus of Essent. Deze scoren nog slechter dan Electrabel.

    Het ondersteunt ook mijn stelling die ik al jaren verkondig, als mensen zuiver vanuit financieel oogpunt bezuinigen, van leverancier veranderen, … dan wint het milieu er niets bij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s