een grote meneer


Ik weet niet of de naam ‘Dennis Meadows’ je iets zegt, maar het ‘rapport van de Club van Rome’ kent iedereen. Ik heb zelf nog steeds het beduimelde exemplaar dat ik zo’n dertig jaar geleden kocht als jonge student in Gent. Het rapport dateert van 1972 en was de eerste ernstige waarschuwing dat er grenzen zijn aan de groei. De voorbije dagen was Dennis Meadows in ons land en vandaag gaf hij een lezing aan de Ugent. Dit mocht ik niet missen.

Er was eerst nog heel wat gedoe omdat de aula dubbel geboekt was en er dus een hoop studenten ‘bestuurswetenschappen’ in de zaal zaten te wachten op hun prof. Toen uiteindelijk werd beslist dat die les niet doorging verlieten ze massaal en vrolijk de zaal. Je zou denken dat bestuurswetenschappers nog iets kunnen opsteken van zo’n monument in systeemdenken en speltheorie.  Niet dus. Dan kwam er een veel te lange inleiding van een prof die vond dat hij nog eens moest uitleggen wat het rapport van de Club van Rome was. Pas toen Dennis Meadows achter de microfoon stond werd het muisstil. Het was bijna een magisch moment, een klein kwetsbaar mannetje in die veel te grote aula, die rustig de zaal in kijkt. (de man is ondertussen 69 jaar)

Wat hij vertelde was niet allemaal zo nieuw, maar de manier waarop was zeer overtuigend en verfrissend. Toen hij aankondigde dat dit trouwens zijn allerlaatste publieke lezing was besloot hij zijn voorbereiding te laten vallen en aan de hand van een aantal random slides zijn verhaal te vertellen. Daarbij gebruikte hij verschillende spelletjes met het publiek (onder ander een interessant experiment met een hoepel). Je begrijpt dat ik beroepshalve bijzonder geïnteresseerd ben in zo’n aanpak.

De essentie van het verhaal is dat we aan het begin staan van wat hij een revolutionaire verandering noemt. Het politiek systeem, het economisch systeem en het ecologisch systeem staan onder druk en enkel als we kiezen voor andere zienswijzen en aanpak maken we kans er nog iets van de maken. Net zoals in het transitie-verhaal sprak hij over piek-olie en veerkracht. Bij momenten dacht ik waarom zitten al die onderhandelaars hier niet in de zaal, zodat ze eindelijk inzien dat ze de problemen alleen maar groter maken door te werken met oplossingen uit vorige eeuw.

Het was geen vrolijk verhaal (zoals het idee dat democratie op steeds meer plaatsen onder druk staat, dat ook techniek ons nauwelijks kan helpen), maar ik hoop dat zijn ideeën tenminste ook wat sporen achter laten bij de honderden studenten die er wel bij waren. (en stiekem zat ik me af te vragen, zou ik binnen 18 jaar ook nog lezingen geven?)

3 thoughts on “een grote meneer

  1. Ik vond het een hoopgevende lezing, die op veel vlakken bevestigd heeft wat ik vrees, maar ook dat de oplossingen die ik stilaan begin te zien wel degelijk nutig kunnen zijn – al was het maar omwille van een voorbeeldfunctie. Fantastisch dat deze man na 40 jaar nog steeds enthousiast en overtuigend dit belangrijke verhaal brengt.

  2. Ik vind het erg jammer dat ik er niet bij was, maar anderzijds was ik op dat moment aanwezig op de transitie arena van het Gents klimaatverbond, om er samen met diverse Gentenaars enkele werkgroepen te starten om concrete projecten te bedenken die moeten helpen Gent klimaat neutraal te maken… Ook belangrijk, natuurlijk…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s