9 november 2034: nie pleuje


Dit gaat traag. Ik kan maar 1 vinger gebruiken om dit bericht te tikken. De gevolgen van de hartaanval zijn een stuk erger dan eerst gedacht. Ik bespaar jullie de details, maar beterschap is niet meer mogelijk. Alles is geregeld met de stervensbegeleider, vanavond breng ik nog door met mijn familie en vrienden. Deze nacht is alles afgelopen, voor mij toch.

Ik lig nu beneden met genoeg zonlicht door de grote ramen om de tegelkachel uit te kunnen laten. Boven mij woont al enkele maanden een jonge studente uit Mali. Zoals voorzien was is mijn huisje makkelijk op te splitsen in twee eenheden. Suzanne – zo is haar naam – doet ook af en toe een paar boodschappen voor mij. Maar van bezoek mag ik niet klagen. Dagelijks komen enkele mensen langs om een praatje te doen of me te verzorgen.

Het is ondertussen duidelijk dat hier in Gent de ‘Oil party’ geen voet aan de grond krijgt, daarvoor zijn de mensen te veel gehecht aan het kwaliteitsvolle leven dat de voorbij jaren is uitgebouwd. In andere regio’s liggen de kaarten moeilijker. Ik probeer nog dagelijks op de hoogte te blijven van wat er gebeurt, tegelijk verdwijnt mijn interesse om het allemaal te volgen. Ik heb de voorbije 74 jaar wel een en ander meegemaakt. En soms vraag ik me af of de mens uiteindelijk bereid is om te leren uit zijn fouten. We wisten al heel lang wat er zat aan te komen in de jaren voor de PC, we wisten al heel lang wat we eraan konden doen. Alle mogelijke oplossingen en alternatieven waren voorhanden.

En toch hebben we gewacht. Hebben we gedacht dat het wel goed zou komen, dat er nog een miraculeuze oplossing uit de lucht zou vallen. Zolang het voor ons nog meeviel maakten we ons niet al te veel zorgen over de miserie van de anderen. In de media ging het over de transfer van een of andere goedbetaalde voetballer of de lingerie van een prinses. Tot we zelf enkele mokerslagen te verwerken kregen.  Het springtij, het nucleair conflict, de problemen met water, de permafrostcrisis, noem maar op. De prijs die we betaald hebben voor onze nalatigheid is gigantisch. Een prijs die dan vooral opgehoest is door zij die meest kwetsbaar waren en het minst hadden bijgedragen tot te problemen.

Zal het in de toekomst ooit beter worden?  Tijdens mijn leven zijn heel wat positieve evoluties naar voren gekomen. Meer dan eens ben ik verrast door acties van mensen en groepen die opkomen voor een ecologische en solidaire wereld. Structureel is de invoering van de  wereldregering een verbetering. Al tonen de recente gebeurtenissen aan dat het een processie van Echternach blijft. (voor de jonge lezers: deze Middeleeuwse processie die elke dinsdag na Pinksteren in het Luxemburgse Echternach werd gehouden ging volgens een specifiek ritme: 3 stappen vooruit en 2 stappen achteruit)

Ik kan in elk geval dankbaar zijn dat ik in deze periode mocht leven. Dat ik de kans kreeg om zelf iets te doen. Of het nu veel uitgehaald heeft of niet is nog niet eens het belangrijkste. Ondanks alles geloof ik dat het ooit wel goedkomt. ‘Nie neute, nie pleuje’ zo zeggen ze dat hier in Gent. Groetjes.

Een reactie op “9 november 2034: nie pleuje

  1. zeg Steven, ik vind dit een beetje griezelig hoor….ik kan me inbeelden dat het dan ook raar is om te schrijven…..
    Super goeie reeks!!
    In boekvorm gieten, of overdoen in een krant ofzo…
    Liefs
    Maman Verte

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s