a perfect day…


Het deed me onwillekeurig denken aan ‘Mission’, de aangrijpende film over de kolonisering van Latijns Amerika. Wie de film heeft gezien kent de scène wel. Ergens in een missiepost komt een afgezant van de Paus langs. Hij moet oordelen of de ‘indianen’ over een ziel beschikken en dus al of niet rechten hebben. De Indiaanse gemeenschap heeft samen met een aantal Spaanse priesters alle mogelijke voorbereidingen getroffen om de afgezant goed te ontvangen. De kinderen vormen een koor en zingen hemelse liederen. De afgezant is onder de indruk (al zullen de Indianen later afgeslacht worden, economische belangen staan op het spel nietwaar).

Terug naar gisteren, vrijdag. Ik ben uitgenodigd door de mensen van het schooltje hier naast het park waar ik woon. De ouders en kinderen willen een stukje van het park gebruiken om hun eigen speelplaats wat uit te breiden. Een speelplaats die bestaat uit steen en hekkens. Vandaag komt de burgemeester op bezoek met zijn schepen van onderwijs. De voorbije maanden hebben leerkrachten, kinderen en ouders dit moment goed voorbereid. Ze hebben onderzoek gedaan, enquête’s gehouden, plannen getekend. Een stuk van de tegels op de speelplaats is weggehaald en een prachtige notenboom is gepland. Vandaag wordt het dossier overhandigd aan de burgemeester. De burgemeester en zijn schepen gaan zitten in ligzetels (een troon is niet meer van deze tijd). De kinderen nemen zelf het woord en zingen een prachtig lied. Ze hebben kleurrijke hoeden aan en zingen vol overtuiging. Het zelfgemaakt lied eindigt met: ‘Burgemeester, kan jij iets voor ons doen’.  Zonder sentimenteel te doen, ik krijg een krop in de keel als ik die kleuters hoor met hun oprechte vraag voor een beetje groen. Ik ben niet de enige.

Na afloop geven de kinderen de dossiers af en laten de burgemeester het lint rond de notenboom doorknippen (de pers is erbij). En dan neemt Daniël Termont onverwacht de microfoon. Hij had het dossier al doorgenomen en wist te melden dat de stad bereid is de speelplaats en het park met elkaar te verbinden. Gejuich bij de kinderen, leerkrachten en ouders vallen elkaar in de armen. Een emo-moment zoals ze er op TV geen tonen. Zo simpel kan het zijn, een buurt die samenwerkt en een redelijke vraag stelt. Met resultaat.

En het vervolg van de avond mag er ook zijn. Tegen 19 uur fiets ik naar het depot van het voedselteam. Het is mijn beurt om de mensen te helpen die hun verse lokale groenten en zuivel komen ophalen. Tevreden consumenten en tevreden producenten.  Ik sla een babbeltje met een paar mensen en fiets met twee tassen vol vers brood en aardappelen naar een andere afhaalplek. Die van het VOKO, dit is een ‘voedselcollectief’ met als doel gezonde voeding aan betaalbare prijzen ter beschikking te stellen. Ik heb onder andere rijst, granen en poetsproducten besteld.

Het is te veel om mee te nemen met de fiets, maar ik had een afspraakje gemaakt met Debbie via Spullendelen. Ik kan gewoon met haar bakfiets mijn spullen van voedselteam én Voko naar huis brengen. Ondertussen zie ik dat er 10 stropkes op mijn rekening zijn gekomen omdat ik mijn beamer enkele dagen verletst heb. Als ik de bakfiets terugbreng spring ik nog even binnen in het huis dat de stad ter beschikking stelt voor lokale verenigingen. Op de bovenste verdieping zitten een tiental vrouwen duchtig te naaien en te breien. Welkom in Café Rétouché. Ze komen elke twee weken samen om verhalen en ervaring uit te wisselen en ondertussen kleren te maken en te herstellen.

Als ik een half uur en glaasje wijn later naar huis fiets is alles duidelijk. We hoeven nergens op te wachten. Niet op de politiek, niet op de bedrijven, niet op andere mensen. Wie duurzaam en sociaal wil leven kan er meteen aan beginnen. Alles wat we daarvoor nodig hebben is er…

kinderen van de wonderfluit (met dank aan de anonieme fotograaf)

6 reacties op ‘a perfect day…

  1. Wat een schitterend verhaal.
    prachtig weer en daarbij zo’n mooi verloop van de dag!

    de diepe emoties bij je ervaringen van de dag hebben je steeds verder naar een essentie gebracht en opeens was alles helder en duidelijk.

    je machtig besluit is helemaal waar!

    Like

  2. Steven, je slaat de nagel op de kop. Alle elementen zijn inderdaad aanwezig. Maar we missen toch nog iets: een meerderheid die deze (onze) overtuiging deelt.
    Let’s spread the word…

    Like

  3. een meerderheid kan en zal een gevolg zijn als elk op zichzelf begint en daarvoor missen we op zich geen enkel ingrediënt. dat is enorm krachtig: het is gewoon mogelijk, zonder meer.

    er is nu meer kans dat we onszelf en onze droom beperken door te denken dat er nog een aantal voorwaarden vervuld moeten zijn of de omstandigheden zus en zo moeten zijn om vooruit te kunnen of te kunnen slagen.

    een inspirerend voorbeeld zijn, werkt volgens mij het meest aanstekelijk en motiverend voor anderen.
    als mensen zien en voelen dat een levensstijl aangenaam is en vreugde brengt, voordelen heeft, dan gaan ze interesse krijgen en zelf kiezen om het ook eens te proberen.

    ik geloof heel sterk in verandering langs de positieve weg.

    Like

  4. Ik probeer al zeer lang voorzichtige stappen te zetten voor een beter milieu. Helaas zit ik in een omgeving (professioneel in de financiële sector) waar dit met grote verbazing (en soms zelfs met minachting) wordt bekeken. Als dochter en echtgenote van een zelfstandige was “werken en vooruitgang” steeds zeer belangrijk. Als je je hele leven niets anders hebt gezien, vraagt het voor jezelf een serieuze omschakeling om anders te gaan denken, in termen van “genoeg is genoeg”, het hoeft niet “steeds meer”. Bovendien eist men dat je steeds vooruit gaat of een minimum aan produktie doet (nieuwe beleggings- of verzekeringsprodukten verkoopt), zoniet riskeer je te worden geschrapt als tussenpersoon. Een sticker op je brievenbus met “geen reclame aub”, terwijl je zelf ook soms huis-aan-huis folders bedeelt … dat is natuurlijk wat vreemd. De lichtreclame vanaf het voorjaar gewoon afzetten … daar kan de hoofdzetel niet mee lachen. Vragen om een andere layout van documenten waarmee je veel papier en inkt zou besparen … niemand weet bij wie je daarvoor moet aankloppen. Tijdens een etentje met je collega’s krijg je vooral veel grootspraak te horen van welke reizen ze allemaal hebben ondernomen dit jaar (4 keer per jaar een vliegreis is echt geen uitzondering), dat men ’s zondags 150 km naar de kust is gereden om een paar uurtjes te gaan shoppen, en welke auto (of boot) ze hebben gekocht. Zoveel mensen met een enorme ecologische voetafdruk … kunnen zij door iets of iemand worden wakker geschud? Ik vrees ervoor (al hoop ik samen met Charlotte dat het wel kan lukken) … zij leven in een totaal andere wereld en zijn zich vaak niet eens bewust dat hun gedrag niet eerlijk is tegenover onze aarde en hun medemensen. Ze begrijpen er geen snars van als ik tijdens zo’n etentje naar een vegetarisch gerecht vraag en een bio-wijntje of als we vertellen over onze low-budget, dichtbij-vakanties.
    Dit neemt niet weg dat we in ons privé-leven, deels door de vele tips op deze website, wel steeds meer “groene” keuzes maken.

    Like

    1. blijven volhouden hoor!! Jouw collega’s hun gedrag is sooooo last century ;-)!!! Jij bent vooruit op je tijd, modern, en jouw leven is aangepast aan de veranderingen van de wereld. Jij staat met 2 voeten in de 21-ste eeuw!!! Zij zijn gewoon te vastgeroest, ouderwets en té beperkt (of te slecht geïnformeerd) om dat in te zien!
      Veel groetjes
      MV

      Like

  5. Dank u, maman verte! Zo’n positieve reactie kon ik nog eens goed gebruiken… en natuurlijk geef ik de moed niet op … het groene, gezonde, wat tragere leven bevalt me enorm! Het geeft me een kick wanneer ik dingen kan herstellen ipv ze weg te gooien (hierdoor leer ik, voor mij, nieuwe talenten ontwikkelen zoals het gebruik van de naaimachine, er schuilt zelfs een schilder, electricien, schrijnwerker, en moestuinier in mij … wat een ontdekking na 40 jaar!), origineler en lekkerder koken (want dat is het gevolg van vegetarisch koken). Het geeft me een kick vast te stellen dat er ook nog dicht bij huis heel wat natuurschoon te bewonderen is … zàààlig om samen met de kinderen te zoeken naar kriebelbeestjes en te lachen met de gekke namen van sommige paddestoelen en veldbloemetjes. Je hoeft met de kinderen echt niet op safari te gaan … samen lezen over de voortplanting van kikkers en salamanders dat is meer dan spectaculair genoeg.
    Groetjes

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s