vluchten kan niet meer

Terug thuis, na een railroadtrip door Frankrijk, Italië, Zwitserland en Duitsland. Niet helemaal volgens het plan, maar uiteindelijk heeft de klimaatcrisis mee het verloop van onze trip bepaald. Het is niet mijn gewoonte hier vakantieverhaaltjes te brengen, maar deze keer moet het jammer genoeg wel.

Het plan was simpel, we gaan naar de Franse Alpen, logeren bij twee fantastische Vlamingen (en volgers van deze blog;), dan naar Padua om de rest van de vakantie door te brengen bij een ander bevriend stel. Het eerste deel verliep geheel volgens plan. Een prachtig oud boerderijtje, heerlijk wandelen, fijne gesprekken, warm maar best doenbaar met zelfs een flinke bui de laatste avond. De tocht naar Padua verliep voorspoeding met bus en trein, maar bij aankomst bleek al snel dat er iets aan de hand was. Temperaturen die flirten met de 40 graden en een hoge luchtvochtigheid. Ook voor mijn vrienden die wel wat warmte gewoon zijn een uitzonderlijke zomer.

De eerste nacht hebben we nauwelijks geslapen. De volgende dag enkele uren verkoeling gevonden in een museum, de rest van de dag binnen doorgebracht voor een ventilator. Omdat het niet mogelijk – en niet verantwoord – was om overdag in de stad rond te lopen hebben we ons reisplan aangepast. Dus zijn we de volgende dag naar Zürich getrokken en de dag erna naar Frankfurt.

Ik weet dat het ongepast is, maar even voelde ik me klimaatvluchteling. Weg van de hitte, richting Noorden. Maar in tegenstelling tot echte vluchtelingen kon ik met twee plastic kaartjes overal terecht. Een kaartje om trein en hotel te betalen, een ander om zonder formaliteiten de grens over te steken. Het doet me nog maar eens beseffen hoe gepriviligeerd ik ben.

Als ik dan bij thuiskomst zie dat er ongerustheid is over een mogelijk tekort aan kerstbomen in 2030 (!) en politici zelfs geen woorden vuilmaken aan de meest verwoestende zomer ooit dan zakt de moed me wel eens in de schoenen. Hoewel we nu dagelijks beelden krijgen van de klimaatchaos op vele plekken in de wereld is dit het meest verontrustende:

Bijna elke dag volg ik deze alarmerende grafiek. De oranje lijn toont de zeewater temperatuur van vorig jaar, mooi in lijn met de zwarte lijnen van het gemiddelde. De rode lijn toont deze zomer. Dit is geen kleine afwijking maar een nooit geziene stijging. Voorspellingen maken is altijd lastig, maar de kans is groot dat in het najaar de klimaatchaos nog een pak steviger wordt dan nu. En dan komt er een dag dat vluchten voor vele mensen niet meer kan, misschien zelfs niet voor de gepriviligeerden.