In de laatste nieuwsbrief van ‘Zwijgen is geen optie‘ kijkt Anthony naar de horror-zomer die zich voor onze ogen afspeelt. Hij verwijst naar het gesprek dat we daarover voerden in 2017.
‘En dat ene gesprek dat in onze kleren bleef hangen, met Steven Vromman, de Low Impact-man, de man die zijn leven tot één planeet probeerde te beperken en met de ukelele in de hand het land rondreisde met zijn klimaatboodschap. In 2017 vertelde hij ons dat klimaatverstoring een zekerheid was. Maar waar, hoe en hoe hard het zou toeslaan, kon hij moeilijk voorspellen. Misschien werden het extreme droogtes, een virus of vluchtelingenstromen. Blijkbaar gaat moeilijk ook, want zijn voorspelling krijgt een 3 op 3.’
‘Steven woont in Gent. Soms passeer ik hem op de fiets en dan denk ik, dat moet toch wel moeilijk zijn voor hem. Zo hard weten hoe het mis gaat lopen met ons klimaat en toch gewoon boodschappen gaan doen, kinderen afhalen, koken, afspreken, werken. En dan de voorspelde desastreuze gevolgen zich voor uw neus zien ontvouwen. Hoewel je je kan afvragen onder welke steen de figuren leven die beweren niet te weten dat het zo hard mis ging lopen. Een zomer vol eco-anxiety, echt charmant is het niet. Best wat aan onze veerkracht werken.’
Natuurlijk doe ik boodschappen, poets ik af en toe mijn ramen, speel ik met mijn kinderen, spreek ik af met vrienden en luister ik naar mooie muziek. Ik ben zelfs enkele keren naar de Gentse feesten geweest. Dat terwijl we zouden moeten rouwen om de 2000 hitte-doden of het verlies van honderduizenden hectaren bos. Dat terwijl we woedend op straat zouden moeten rennen om een doortastend klimaatbeleid te eisen. Maar dat doen we niet.
Soms vragen mensen me of ik niet wanhopig wordt. Dan zeg ik van niet, om verschillende redenen. De ontelbare initiatieven van mensen die, soms op heel kleine schaal, de wereld een beetje beter maken. Daarnaast, als je wat afstand neemt van de waan van de dag wordt het patroon steeds duidelijker. Het huidige pad van groei, concurrentie, consumptie en individualisme loopt op zijn einde. De negatieve effecten wordt alsmaar groter, de prijs onbetaalbaar. Terwijl de machthebbers zo luid mogelijk roepen dat we nog meer van hetzelfde moeten doen tonen steeds meer analyses aan dat dit niet zal lukken. (Zoals in deze sterke opinie van Dirk Holemans).
Het kan nog een hele tijd duren, en bijzonder lastig worden, maar verandering komt er aan. En ondertussen kunnen we elke dag mee een duwtje in goeie richting geven. Door niet mee te doen met het circus van consumptie, door zorgzaam om te gaan met anderen, met jezelf, met het niet-menselijk leven. Door vriendelijk en met mededogen naar anderen te kijken, door je veerkracht en netwerk te verzorgen. Door als burger, consument en activist je rol op te nemen. En naast tijd voor boosheid en verdriet is er evengoed tijd voor vreugde, genieten en ontspannen. Zeker in deze tijd.
En dus vertrek ik morgen op reis, met de trein vrienden bezoeken in de Alpen en in Padua. Net op Overshoot day.
Tussendoor even melden: Zwijgen is geen optie is een absolute aanrader. Luister naar hun prachtige interviews, schrijf je in voor de nieuwsbrief en steun deze mensen!
Low Impact Man 