genieten van de strijd


De voorbije dagen weer heel wat interessante gesprekken gehad over onze wereld en hoe die te veranderen. Zondagmorgen in Oostende was er een startmoment rond Transitie waar een dertigtal mensen zijn op afgekomen (opnieuw een pak meer dan verwacht). Vorige vrijdag mocht ik mee aanschuiven bij een gesprek met Andrew Simms van de New Economics Foundation, dit met een groepje mensen uit de kunstensector. Je kan hier een interessant interview lezen met Andrew Simms over de noodzaak van de omslag én de rol van de kunsten daarbij.

Zowel bij de transitiegroep als bij de kunstenaars komen dezelfde elementen naar boven. Enerzijds een algemeen gevoel van urgentie en van onbehagen. De problemen zijn ondertussen wel duidelijk, de oude recepten werken niet meer er is iets anders nodig. Maar over de beste aanpak is er minder eensgezindheid. Goed, we kunnen zelf wat ecologischer gaan leven, maar moeten we de structuren niet aanpakken? De bedrijven en het politiek systeem scheppen  toch de oorzaken van de onevenwichten?

Maar dan komt weer de vraag hoe we ervoor zorgen dat de politiek en de bedrijfsleven andere beslissingen gaan nemen, rekening houdend met de draagkracht van de planeet. Verkiezingen blijken niet steeds zo veel impact te hebben, het gebeurt niet zo vaak dat consumenten grote bedrijven op de knieën kunnen krijgen, de campagnes van ngo’s leiden niet tot structurele verandering. En dus sluipt er toch weer een gevoel van ‘het haalt niks uit’ of ‘we zijn al te laat’ in het gesprek. En dan hoor je wel een eens mensen die zeggen dat ze al zolang bezig zijn, en dat het toch een hele strijd is.

Ik ben het er mee eens dat het inderdaad wel eens verdomd lastig kan zijn, maar tegelijk moet ik dan denken aan iets van Andrew Simms zei en aan een legendarisch filmpje. In het filmpje zie je hoe een jongeman op een festival op zijn eentje staat te dansen. Hij trekt zich niks aan van de blikken van omstaanders en blijft maar bezig. Tot een tweede persoon komt mee dansen en iets later nog een derde en plots het hek van de dam is en er een fantastische fuif ontstaat. En waarom blijft die kerel in het begin verder dansen? Omdat hij er plezier in heeft, omdat hij ervan geniet. En dat is wat Andrew ook zei, als je plezier hebt in het strijden, dan kan je blijven gaan en dan werkt het aanstekelijk. Een tip voor wie al eens met een dipje zit.

2 thoughts on “genieten van de strijd

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s