onverschilligheid of actie?


Ik sta altijd open voor nieuwe standpunten en inzichten, en in dat opzicht is de opinie van Gert Goeminne zeker de moeite om eens te lezen. Hij stelt dat het voorstellen van doemscenario’s rond bijvoorbeeld klimaatverandering niet het gewenste effect kan opleveren.  Hij heeft zeker gelijk met de stelling dat kennis en wetenschap over mogelijke risico’s nauwelijks impact heeft op het gedrag van het publiek en nog minder op het beleid van politici. En dat het dus een illusie is om te denken dat we met deze strategie resultaat zullen boeken, omdat het dreigen met rampen eerder onverschilligheid tot gevolg heeft.

Daar ben ik niet helemaal zeker van, in het gesprek met de studenten aan de Erasmus hogeschool gisteren zei een student me dat hij geschokt was door de beelden van de vleesindustrie en dat dit zijn houding en gedrag helemaal heeft veranderd. Let wel, het was niet zozeer door de feiten, maar wellicht nog meer door de emoties dat de klik is gemaakt. Dus ik denk dat zowel negatieve emoties (over mogelijke gevolgen) als positieve emoties (over een mogelijk ander wereldmodel) een rol kunnen spelen.

Maar omdat dialoog nog het beste werkt bij een tas thee of een biertje in plaats van via bits en bytes zal ik een dezer dagen eens afspreken met Gert. Hij woont hier vlakbij en is trouwens een ex-collega. Dus als daar nog iets interessant uitkomt laat ik het zeker weten…

6 thoughts on “onverschilligheid of actie?

  1. Ik kan die Gert wel volgen. Mensen stoppen ook niet met roken omdat er doemscenario’s over de gezondheid verteld worden (ook al zijn die wetenschappelijk waar!).
    Wanneer mensen het voelen in hun portemonnee roken ze al minder (de stijgende prijzen van sigaretten heeft er volgens mij toch voor gezorgd dat heel wat mensen minder of volledig gestopt zijn met roken, alsook het steeds meer verbieden natuurlijk).
    Trouwens: de meerderheid van de bevolking ziet de waarheid nooit over de vleesindustrie en als ze die zien of horen, dan nog ontkennen ze (het is vooral zo in Amerika) of zeggen ze dat ze er niets aan kunnen doen. De meesten die de film ‘Smakelijk eten’ gezien hebben, vinden het gruwelijk, maar doen verder zoals voordien (het is ook niet makkelijk natuurlijk).

  2. Amai, zeer interessant wat Gert Goeminne allemaal schrijft. Ik heb net ook enkele van zijn opinie artikels op zijn homepage gelezen (http://users.telenet.be/gertgoeminne/Homepage/Publications.html).

    Op een dik uur heeft hij bij mij een lichtje ontstoken over het welles-nietes spelletje tussen klimaatevangelisten en klimaatnegationisten waar ik mij ook nooit erg gemakkelijk bij voelde (ondanks, of net omwille van, mijn poging tot ‘wetenschappelijke’ benadering).
    Zijn aangehaalde opinie over de behandeling van nazi-Duitsland en het Vlaams Belang, lijkt op het eerste gezicht niet bij ‘het klimaatprobleem’ te horen. Maar ook daar heeft hij heel erg een punt.

    Een aanrader, een heel verfrissende kijk op de dingen. Na de zoveelste mislukte klimaattop (en het zal niet de laatste zijn), net wat we nodig hebben; of in ieder geval ik toch.

  3. Mag ik mee op café? Het is iets waar ik beroepshalve toch ook mee worstel. In het ene geval werkt het niet vb. foto’s op sigarettenpakjes en in andere gevallen wel, vb. boek van J.S.Foer heeft heel wat van mijn vrienden tot vegetarisme aangezet. We hebben er hier in huis ook geregeld discussie over…

    1. Gedragsverandering is inderdaad niet eenvoudig. We moeten eerst en vooral af dat we via informatie en sensibilisatie het gaan bereiken. We mogen niet uitgaan van de rationele, morele mens.
      We moeten erkennen dat wij allemaal irrationele mensen zijn die aangestuurd worden door diepe drijvers en door emoties, verlangen en sterke mentale beelden die we meekrijgen.
      Een van de grootste drempels is de ‘vrees voor sociale afwijzing’. Hoe hipper dat we ‘vegetarisch eten’ maken bij een breed publiek, zelfs al neemt die niet deel, hoe makkelijker nieuw gedrag zich kan stellen. En Safran Foer is één schakel in het hip maken van dat thema. Leer van marketing in plaats van het af te wijzen. Leer hoe je eerst ‘verkoopt’ en dan pas inhoud brengt. Durf de eigen aannames in educatieve en communicatie praktijken in vraag te stellen. Vanuit een diepe humanistische traditie is de wens vaak de vader van de gedachte. Maar daarom niet minder onwaar.

  4. De vraag is hoeveel tijd gedragsveranderingen gewoonlijk vergen, en hoeveel tijd er is voor je in een overshoot and collapse scenario terechtkomt. Dit gaat niet om een individuele (mee)roker of een maatschappijvisie. Dit gaat gewoon over het eigen leefmilieu.

    Maar blijkbaar lost het zichzelf wel weer op : zie http://www.ravennacapitalmanagement.com/mrr/wp-content/uploads/2011/12/The-Master-Resource-Report-2011-12-16.pdf
    eerste onderwerp over de waarschijnlijk echte reden waarom Italië in de rats zit en 2e grafiekje. Curieus hoe dat er voor België uitziet.

    De gedragsverandering op macro economische schaal zal er komen, maar niet door wetenschappelijke studies noch door onze inzet. Gewoon door de gevolgen in de geldbuidel door peak-oil. Economische recessie heet dat.

    (ondertussen probeert de industrie het probleem voor te blijven. (vraag is hoelang dat zal blijven lukken.) voorbeeld : de vliegtuigmotor die een 15% minder verbruikt (en stiller is) is succesvol getest en klaar voor serieproductie (sneller draaiende gasturbine (optimaler)via een tandwielkast gekoppeld aan een trager draaiende en grotere omlooprotor (optimaler). Werd hoognodig aan de huidige brandstofprijzen.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s