‘Een New York Times bestseller. Een fascinerend en schitterend boek.’ Dit zijn tenminste de bewoordingen die op de achterflap staan van het nieuwe boek van George Friedman met als titel ‘De wereld in 2100’
Ik heb het ondertussen gelezen en ik vind het helemaal niet schitterend. Misschien een beetje fascinerend omwille van de uitgangspunten en het naïef geloof in de Amerikaanse suprematie. Om het boek kort samen te vatten, volgens Friedman zullen China en Rusland uit elkaar vallen in 2020, zullen Japan, Turkije en Polen de nieuwe grootmachten worden en komt er in 2050 een nieuwe wereldoorlog (met battlestars en robottenlegers, jawel). De oorlog wordt natuurlijk glansrijk gewonnen door de Verenigde staten die onbetwist leider blijven tot Mexico zo rond het einde van de 21ste eeuw de VS gaat bedreigen. Zijn voorspellingen baseert hij op het bestuderen van de geschiedenis en twee volgens hem cruciale factoren in de geopolitiek: namelijk demografische veranderingen en toegang tot de zee.
Wat ik zo fascinerend vind in het boek is dat er nergens rekening gehouden worden met de grenzen van de planeet. Het energieprobleem zal opgelost worden door gigantische zonnepanelen in de ruimte. De economie zal jaar na jaar blijven groeien. Er zullen tienduizenden supersonische vliegtuigen worden gebouwd, iedereen zal ongeveer een privé-robot hebben, nergens wordt melding gemaakt van het feit dat daar grondstoffen voor nodig zijn. De opwarming van de aarde komt helemaal niet in het boek voor, dus watertekorten of klimaatvluchtelingen zullen er niet zijn. Voedselproblemen evenmin. Voorspellingen dat we halverwege de 21 ste eeuw met lege oceanen zitten en het verlies aan biodiversiteit ook de mens gaat bedreigen zijn deze futuroloog helaas onbekend. Hij denkt lineair door wat de voorbije eeuwen is gebeurt vanuit het idee dat de mens onbeperkt zijn ding zal kunnen doen.
Verder komt Afrika niet één keer voor in het boek, dit continent bestaat niet voor Friedman en zal in elk geval geen enkele rol van betekenis spelen. Landen als Brazilië, India en China spelen bijrolletjes. Tja, als dat her oordeel is van en Amerikaans politicoloog en futuroloog die vooral het bedrijfsleven voorziet van strategische analyses over geopolitieke aangelegenheden dan zijn we nog ver van huis.
Of België in 2100 nog zal bestaan en al dan niet een regering zal hebben staat er ook niet in. En als het er al in stond zou ik toch weinig geloof aan hechten…
Low Impact Man 
Geef mij dan maar de visie van die andere Friedman, in zijn boek “Hot, flat & crowded”. Dat is écht een aanrader!
LikeLike
Goed, dat jij het gelezen hebt Steven.
Kan ik mij dat besparen.
Het klinkt als een boek van een zwever 😉
LikeLike
Beste Lowimpactman,
Wie schrijft, die blijft. Maar ook dat is relatief.
De glazen bol van deze schrijver zal hoogstwaarschijnlijk vertroebeld zijn met als resultaat alleen maar wazige beelden.
Sta me toe even in het verleden te kijken: wie naar het zwaard grijpt, zal erdoor vergaan. Zo zal ook geschieden met de Amerikaanse ‘beschaving’, eigenlijk zijn ze al failliet met hun wolkenkrabberhoge overheidsschuld.
Wie zich Übermensch voelt en vanuit dat standpunt schrijft, heeft geen oog voor armoede en miserie van de medemens, dier of plant 😦
Vanuit die hoek telt alleen ‘het recht van de sterkste’.
Een aanrader: het leven van Pi door Yann Martel
Nog veel leesgenot,
Danny
LikeLike
Een liniaire extrapolatie van het verleden is per definitie fout. Hoe verder je die in de toekomst doortrekt, hoe groter de fout.
Iemand die uit het verleden leert kan weten dat de loop van de geschiedenis gekenmerkt is door geleidelijke evolutie, maar ook sterk bepaald wordt door kantelmomenten. Opeens verschijnt er iets nieuws waardoor de factoren die belangrijk waren ineens helemaal onbelangrijk worden.
Bijvoorbeeld de industriele revolutie, die heeft de manier waarop onze maatschappij ineen zit helemaal gewijzigd.
Die kantelmomenten hebben meestal te maken met iets (technologie bijvoorbeeld, kan ook maatschappelijke evolutie zijn zoals democratie) wat ervoor gewoon ondenkbaar was.
Ik stel me voor dat het “iets” wat de kanteling bepaalt in het begin zelfs niet echt opgemerkt wordt als iets significants. Dat het pas achteraf is dat het duidelijk wordt hoe sterk alles veranderd is door dat nieuwe “iets”
Misschien zitten we nu ook aan de vooravond van zo’n kantelmoment? Momenteel is onze maatschappij bijvoorbeeld gekenmerkt door een sterke afhakelijkheid van energievoorzieningen. En door de eindigheid van de bronnen van energie en materialen.
Stel je voor dat een nieuwe technologie, of een maatschappelijke aanpassing deze energievraag of de wijze van opwekken of opslaan van energie drastisch zou wijzigen ….. Dan hebben we binnen enkele jaren (decenia) een totaal andere maatschappij dan we nu hebben. Ook de machtsverhoudingen kunnen dan ineens omslaan.
Ik maak in mijn redenering waarschijnlijk ook de fout dat ik teveel uitga van hoe de wereld de laatste jaren is gewijzigd (technologie als motor van de verandering). Het kan goed zijn dat de motor van het volgende kantelmoment uit een totaal andere hoek zal komen. De toekomst zal het uitwijzen!
Creatieve denkers, aan de slag allemaal!
LikeLike
Wat mij nog het meest beangstigd is dat dit boek in Amerika aangeprezen wordt en deze man kennelijk een behoorlijk invloedrijk iemand is. Daar kan niets goeds uit voortkomen, maar de hele wereld zal er dan wel de gevolgen van ondervinden
LikeLike
Die man had beter science-fiction gaan schrijven. Maar als de man – zoals Stuiterbolletje aangeeft – werkelijk invloedrijk is, dan is dat erg verontrustend. Spijtig genoeg is het eveneens niet verbazingwekkend en toont het nogmaals aan dat de VS een blikveld hebben dat hun neus niet voorbij gaat. (Waarmee ik niet wil zeggen dat dit voor alle burgers van de VS opgaat.)
LikeLike