klimaatbudget van start


Vandaag gaat de werving van start voor ‘het Klimaatbudget’. Een nieuw project van Ecolife waar ik ook aan meewerk. ‘Het Klimaatbudget’ is een pilootproject waarbij we ervaring willen opdoen met een koolstofbudget voor particulieren. De mosterd halen we bij het theoretisch model van Klimaatdukaten (David Flemming, 2009).

Iedereen stoot een hoeveelheid CO2 uit door zijn manier van leven. Direct energieverbruik (elektriciteit en verwarming), mobiliteit en voeding vormen daar belangrijke onderdelen van. Milieuwinst op een bepaald onderdeel (vb. verlagen van de energiefactuur) heeft soms als ‘rebound-effect’ dat de milieu-impact op een ander onderdeel (vb. extra vliegtuigreis met het bespaarde geld) terug vergroot.

Het klimaatbudget brengt het ‘totaal’ in beeld. Stel dat iedereen een bepaald koolstofbudget krijgt dat overeenkomt met een bepaalde hoeveelheid CO2-uitstoot. Hoe gaan mensen daarmee om? Doen ze inspanningen om met dit budget rond te komen? Hoe gaan ze ermee aan de slag? Laten ze bijvoorbeeld die vliegtuigreis toch doorgaan en eten ze in ruil vegetarisch om binnen het budget te blijven?

Tijdens het pilootproject zal de CO2- uitstoot ook gekoppeld worden aan een virtuele rekening.  Daarmee kan je zien hoeveel je virtueel moet betalen voor de emissie waarvoor je verantwoordelijk bent. Dit kan dan uiteindelijk leiden tot een handel van emissierechten tussen burgers.

Met dit project willen we nagaan wat de praktische en psychologische voor-en nadelen zijn van het model.  En gaan we na of het model een effectieve vermindering van de uitstoot als gevolg heeft.

Gent

In het kader van het pilootproject gaan we aan de slag met een groep van 50 tot 100 Gentenaars die minimum 6 maanden, maximum 1 jaar vrijwillig werken met een koolstofbudget. Ecolife kiest voor stad Gent omwille van de uitdaging die de stad wil aangaan om tegen 2050 klimaatneutraal te worden. Daarvoor hebben ze een Klimaatverbond opgericht die alle betrokken sectoren wil samenbrengen. Een pilootproject rond een koolfstofbudget voor Gentse inwoners versterkt deze doelstelling.

Deelname

Gentenaars die willen meedoen, melden zich in de loop van februari aan via het aanmeldingsformulier .

Eind februari vullen de deelnemers eerst een gedragsnulmeting in, daarna een CO2 startmeting. Op basis daarvan berekent Ecolife het koolstofbudget. Vanaf 1 maart houden deelnemers een aantal gegevens bij en registreren deze maandelijks op de website. Op die manier krijgen de deelnemers maandelijks zicht op hun resultaat en de verhouding tot hun beschikbaar koolstofbudget.  Na 6 maanden, in september 2010, volgt een eerste grote evaluatie van het project. Alle deelnemers worden dan uitgenodigd op een feestelijke bijeenkomst. Deelnemers die nog verder willen deelnemen, kunnen dit tot eind februari 2011. In de loop van het project ontvangen deelnemers informatie en nieuws via een maandelijkse mail en worden tussentijds uitgenodigd op een bijeenkomst.

Deze eerste keer is het project dus voorbehouden aan Gentenaars.. maar ik zal hier wel regelmatig een stand van zaken brengen.

13 reacties op ‘klimaatbudget van start

  1. Als je ooit mensen uit de omgeving van Antwerpen nodig hebt, hier is alvast 1 kandidaat! Ik wou deelnemen aan klimaatwijken, maar dat is hier in onze gemeente niet eens kunnen starten omdat er te weinig belangstelling was 😦

    Like

  2. Ik had al direct zin om mee te doen, spijtig genoeg woon ik niet in Gent.

    Ik hoop dat het project/systeem in de toekomst zal uitgebreid worden. Zo’n systeem om de impact van je dagelijkse bezigheden bij te houden zou me een goed inzicht geven in wat de gevolgen precies zijn van de dagdagelijkse dingen. En zoiets kan zeeeeer leerzaam zijn denk ik.
    Het zou ook handig kunnen zijn om mijn vrouw te overtuigen om bepaalde dingen anders aan te pakken.

    Ik neem aan dat er heel wat knowhow achter die calculator moet zitten. Ik vermoed dan ook dat het iets is wat nog sterk zal evolueren in de eerste jaren van het gebruik.

    Is het mogelijk om die calculator ook ter beschikking te stellen van mensen die niet in die pilootgroep zitten? Of past dat niet in het concept?

    Like

  3. Ik vrees dat het eindresultaat een afgezwakte vorm gaat worden, zeker als de politiek daar ooit zijn klauwen in zet. Dan gaat men (denk ik) kiezen voor een “cap & trade” systeem.
    Het zou me niet verbazen dat particulieren gaan belast worden op hun CO2-uitstoot. En het risico is groot dat de vervuiler dan gaat betalen maar ook de betaler vervuilen.

    De kans is reëel dat rijkere mensen minder gaan moeten betalen. Want wie een eigen huis heeft, zal dan zonnepanelen zetten, een CO2-arme auto kopen, isoleren tot op laag-energie-niveau en zodoende weinig CO2 uitstoten en de rest met de glimlach betalen.

    Minder gegoede mensen hebben geen zonnepanelen, doen het vaak met een oudere wagen, die meer CO2 uitstoot, hebben een slecht of niet geïsoleerd huis (zeker als het ook over een huurhuis gaat), en gaan een dikke CO2-factuur krijgen, die je zeker niet met de glimlach gaan betalen.

    Er ontstaat dus een groot risico op ongelijkheid. En werken met een emissierecht dat beperkt is (dus de auto aan de kant als de rechten opgesoupeerd zijn), zal er nooit doorkomen, aangezien dit de economie te sterk gaat afremmen.
    Dat is dus een mooie droom, maar het blijft een droom…

    Realistischer is om ecologische producten goedkoper te maken. Een fikse bonus voor de fietsvergoeding, volledige terugbetaling voor de pendelaar met het openbaar vervoer, dure brandstoffen, een hoog KI bij energie-inefficiënte woningen (dat gaat verhuurders ook aanzetten tot meer inspanningen; ik spreek hier uit ervaring); …

    Like

  4. Met Groenhuis eens: de rijke vervuiler zal met de glimlach betalen, who cares als je geld hebt. Of straffer: je koopt je aflaat, bv. je koopt een ‘interessant’ (lees goedkopere manier om) Afrikaans ecologisch project. Zo hoef je als rijke man geen ernstige CO2 reductie te doen dicht bij huis. Dit deden de ‘zondige’ rijken al in de Middeleeuwen om in de hemel te raken.
    Zolang je kan handel drijven zal er een onevenwicht blijven tussen zij die ‘hebben’ en zij die ‘niet vermogen’. Het mag duidelijk zijn dat er kans is op het Mattheus effect. Welbekend onder sociologen.

    Like

  5. Als je milieuvervuilend gedrag zult belasten met een financiele boete kun je inderdaad een dergelijke oneerlijke eindsituatie krijgen. En ik ben voorstander van een aanpak die dergelijke effecten vermijdt.
    Maar die logica is ook helemaal gestoeld op een economische redenering, infeite zouden we het beste resultaat bereiken als we de mensen (en bij uitbreiding onze maatschappij) kunnen losweken van dat economisch denken.

    Maar wat me aanspreekt in dit project is het feit dat je mensen kunt bewust maken van wat de impact van hun dagelijkse routine is op hun ecologische voetafdruk. En dat ze zelf kunnen experimenteren met manieren om die impact lager te maken. Ik ga er nu even van uit dat er een directe feedback zal zijn tussen het ingeven van de gegevens en het CO2-budget.

    Bij de klimaatwijken campagne is een dergelijk effect duidelijk waarneembaar. Mensen worden zich bewust van de impact van wat ze doen.
    En zo’n bewustwording is goud waard in het bekomen van een gedragsverandering.

    Like

  6. Het is een dilemma waar ik niet uit geraak. Langs de ene kant moeten de energieprijzen fors omhoog, zodat mensen gaan nadenken, want vragen om over iets na te denken doen ze toch niet. Aan de andere kant ga je met hoge energieprijzen vooral de zwakkeren treffen en veel meer energiearmoede creëren, wat de ongelijkheid nog gaat vergroten. In dat opzicht zijn de huidige energieprijzen te hoog.

    Misschien is de oplossing om groene energie en ecologische maatregelen spotgoedkoop te maken en vervuilende activiteiten fors duurder. Dan gaan rijk en arm voor de groene oplossing kiezen…

    Like

    1. Een soort sturende belasting.

      Dat is nu al zo voor huisvuil bijvoorbeeld. Meer en meer gemeenten schaffen de forfaitaire belasting op huisvuil af en doen de prijs op huisvuilzakken omhoog. Dan heeft iedereen een stimulans om minder huisvuil te gaan produceren. Rijkeren zullen het misschien niet genoeg voelen om hun gedrag te wijzigen, maar het zal toch iets schelen.

      Natuurlijk moet er ook een flankerend beleid zijn. Campagnes om iedereen bewust te maken van de problematiek, compostering aanmoedigen, ……
      En er zullen ook altijd mensen zijn die bij bepaalde systemen de boel proberen te omzeilen (sluikstorten, elke dag hun zakje in een openbare vuilnisbak gaan proppen, …..) Maar ik ben ervan overtuigd dat dergelijke campagnes al veel bijgestuurd hebben.

      Zolang de mensen denken volgens het economische model moet je bijna via deze logica werken om hen in beweging te krijgen. En als je dat doet met flankerende maatregelen en voorlichting, dan krijg je (op termijn) ook een mentaliteitswijziging bij een groot deel van de bevolking.

      En op vlak van energie moet je dan denken aan flankerende maatregelen voor de zwakkeren. Maar dan graag ook sturende maatregelen zoals “goedkopere energiekost als het maar groene energie is” of “goedkope isolatie voor hun woning” …… Niet gewoon wat geld toestoppen

      Like

    2. Het antwoord op het dilemma is nochtans simpel: vertienvoudig de accijnzen op energie en besteed dit geld aan sociale passiefwoningbouw en openbaar vervoer. Dat klinkt redelijk collectivistisch, maar ik ben inderdaad niet zo’n fan van ecoboni en individualistische incentives. Ook de vierde wereld zal eerder een flatscreen-TV van drie meter kopen met de opbrengst van goedkopere energie.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s