achter de schermen


Zoals beloofd wat meer over het congres gisteren met de jonge leiders en ondernemers. Vooreerst was de context toch een beetje anders dan verwacht. Ik was gevraagd om te spreken op een groot congres met wel duizend deelnemers, met daarbij een groot debat met Johan Vande Lanotte, Robby Berloznik (Instituut Samenleving en Technologie) en mezelf. Ik had me dan ook goed voorbereid en mijn tekst helemaal uitgeschreven, want in 15 minuten tijd een zaal ondernemers overtuigen al improviserend kan ik niet.

Bij aankomst bleek de realiteit een  beetje anders. Uiteindelijk konden de 1000 deelnemers kiezen uit tientallen activiteiten van Djembé tot natuurwandelingen, en gezien het prachtige weer ging ons debat door in een klein zaaltje met zo’n dertig deelnemers. Ik had me trouwens voor de gelegenheid netjes uitgedost met een ongestreken hemd en een jasje, maar het publiek zat daar grotendeels in T-shirt. Er zijn geen zekerheden meer.

Robby Berloznik mocht beginnen en hoewel hij ook sprak over nog ongekende mogelijkheden die de technologie ons nog kan brengen was hij toch kritisch voor de wonderverhalen en gaf hij zelf toe dat nieuwe technieken ons niet enkel veel oplossingen maar ook problemen hebben gebracht. Zijn pleidooi was uiteindelijk dat politici meer moeten investeren in innovatie, maar dan wel rekening houdend met maatschappelijke relevantie en misschien wat minder vanuit puur economische logica.

Dan mocht ik mijn verhaal doen, wat je hier al kon lezen. Als derde kwam Johan Vande Lanotte die begon met het olie-probleem te relativeren. In de jaren tachtig had de Club van Rome ook het einde van de olie voorspeld en daar is voorlopig niks van geworden. Hij ging daarna vooral door op de enorme mogelijkheden van hernieuwbare energie (Vande Lanotte speelt een belangrijke rol bij Electrawinds en de Thornton bank), het bekende pleidooi voor groene groei en tewerkstelling.

Dan kwam het gesprek onder ons drie en met de zaal. Eerste vaststelling, niemand heeft nog gehad over mijn aanval op permanente groei. Vonden ze het de moeite niet om er woorden aan vuil te maken, schrik om dit thema aan te pakken? Ook de verwijzingen die ik gemaakt heb naar het mondiale ongelijkheidsprobleem zijn niet teruggekomen. Ik vermoed dat mensen wat ongemakkelijk worden als ze daar mee geconfronteerd worden en dus liever het Europees beleid rond emissienormen voor wagens bespreken.

Het gesprek ging eerder over waarom politici zo weinig doen, of waarom consumenten die duurzaam willen consumeren meer moeten betalen. Een opmerking van een jonge Nederlandse ondernemer vond ik wel relevant. Het probleem stelde hij is dat we allemaal zo verwend zijn, en zo gewoon om te leven in luxe en comfort dat we dit nooit zullen willen afgeven, zelfs al is dit ten koste van de planeet. Johan VdL gaf toe; we leven in een rijk land en dat maakt het erg moeilijk voor verandering. Rijke mensen hebben weinig te winnen en vooral veel te verliezen en daarom gaat verandering zo traag. Dit bevestigt een beetje mijn stelling dat als we wachten op de politieke wereld het te laat zal zijn.

Het was dus een beschaafde babbel, maar niet echt genoeg  op het scherp van de snee. Leuk was wel dat Johan VdL me een lift aanbod naar Oostende (ik was er met de kusttram naar toe gegaan) en we nog een interessante babbel hadden over hoofddoeken, kinderen, opvoeding, de duinen en windmolens. Ik weet niet of  vertrouwelijke gesprekken met ministers van staat hetzelfde statuut hebben als gesprekken met de koning en of ik hierover in detail kan gaan. Maar details over de slaapgewoontes van zijn zoon zijn ook niet echt relevant natuurlijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s