Zoals afgesproken ga ik nog even verder op de inzichten van Rosemary Randall, waar ik gisteren al over schreef. In een tweede deel van haar artikel bekijkt ze de moeder-kind relatie, waarbij het deze keer over moeder aarde gaat waarvan wijzelf allen kinderen zijn. Wat zijn de verschillende houdingen die ze opmerkt;
– de eisende kinderen. Zoals een kind zegt ‘ik moet een koekje’ of ‘ik moet nu televisie zien’ reageren veel mensen zo op de milieuproblemen. ‘Ik moet wel een auto hebben om naar het werk te gaan’. ‘Ik heb hard gewerkt dus moet ik met het vliegtuig op vakantie kunnen’. Een typische reactie van een vierjarige dat er vanuit gaat dat alles moet kunnen en er geen rekening moet gehouden worden met mogelijke grenzen of beperkingen. De idee van ”de natuur kan er wel tegen als ik vlees eet’ vertrekt van hetzelfde principe. Moeder aarde is onuitputtelijk en daar mogen we ongelimiteerd van gebruiken waar we zin in hebben.
-de verongelijkte kinderen. Dit is eerder een lagere-school tijd reactie. ‘Waarom moet ik om acht uur naar bed, andere kinderen mogen langer opblijven’ of ‘waarom moet ik fruit eten, mijn vriendjes krijgen koekjes’. Hier is een uitgangspunt dat anderen meer mogen of kunnen. ‘Waarom zou ik minder autorijden, het grote probleem is toch China’ of ‘waarom mijn afval sorteren, de straat ligt toch vol rommel’. Zeer herkenbare argumenten als het over klimaat en milieu gaat. Onderliggende emotie is dat ‘moeder aarde’ onredelijke dingen vraagt en anderen priviligeert. Dat roept weerstand en verzet op.
– de onwetende kinderen. De Engelse beschrijving ‘whistling in the dark’ is leuker. Het zijn het soort opmerkingen die de verantwoordelijkheid afschuiven op anderen. ‘Ach, ze vinden nog wel een technische oplossing’, ‘welk verschil kan ik in godsnaam maken’, ‘als het echt zo’n probleem is dan zouden ze ons wel een en ander verbieden’ of ‘het zijn allemaal doemdenkers die er plezier in hebben om ons bang te maken’. Wellicht ook opmerkingen die je al eens gehoord hebt in gesprekken met buren of vrienden. ‘Is mijn kamer een rommeltje, ach, laat mijn moeder maar klagen, ze zal het wel opruimen.’ ‘Is klimaat een bedreiging, ach, iemand anders komt wel met oplossen.’
Dit zijn dus allen ‘onvolwassen’ reacties. Er is geen sprake van een relatie tussen moeder en kind die uitgaat van betrokkenheid en zorg voor elkaar. Vandaar ook dat in de aanpak die deze mevrouw Randall gebruikt sterk te nadruk legt op het uitwerken van een ‘volwassen’ relatie, een andere manier dus om naar de planeet en haar hulpbronnen te kijken.
Boeiende analyeses dus, al blijft de vraag een beetje hoe je daarmee nu aan de slag gaat. Randall doet dit via een organisatie ‘cambridge carbon footrpint’, ik heb ze alvast gemaild voor meer informatie. Ik hou jullie op de hoogte…
Low Impact Man 
Fantastische vergelijking!
Wil dat zeggen dat de meeste mensen dus nooit volwassen worden? 😉
LikeLike
Inderdaad. Ik kan die reacties perfect inschatten, want ik hoor dat dagelijks! En vooral (sorry babyboomers) de oudere generatie. Die willen zelfs niet weten dat het hun erfenis is die wij mogen oplossen.
Ik heb altijd veel meer moeite om “oudere” mensen te overtuigen van het nut van energiebesparingen. Ze hebben altijd al gewoon geweest dat energie in overvloed aanwezig was. Laat die generatie maar eens afkicken van stookolie. Geen eenvoudige opgave. Ookal heb ik duidelijke cijfers, toch beweren ze nog altijd dat stookolie de beste oplossing is, ookal staat het onomstotelijk vast dat biopellets niet alleen milieuvriendelijker zijn, maar ook goedkoper!
Jongeren weten wel dat er een probleem is, maar liggen er nog niet van wakker. De mensen tussen 25 en 45 jaar hebben blijkbaar de meeste interesse.
Maar interesse is nog niet investeren in zuinige technologie. Aanschafprijs blijft een groot struikelblok. Mensen gaan niet zomaar “eventjes” investeren in PV panelen ter waarde van 25000 euro. De ouderen zien er het nut niet altijd van in, de jongeren hebben vaak de middelen niet om die droom te realiseren. Daar waar het geld zit, ontbreekt de behoefte en omgekeerd! Wie daar een oplossing kan voor vinden, heeft een mijlpaal gevonden!
LikeLike
interessante analyses… misschien dat we eens over de taalgrens zouden moeten kijken hoe ze daar “het groene verhaal” aan de man hebben gebracht?
LikeLike
Een mooie vergelijkende analyse maar niet echt hoopgevend.
Jammer dat moeder aarde de autootjes en vliegtuigjes niet kan afpakken van de “kindjes”. En jammer dat de aarde rond is anders konden we de stoute “kindjes” in een hoek zetten.
LikeLike
Het is natuurlijk niet via informatie en weten dat we aan gedragsverandering gaan doen bij het gros van de mensen, dat zeg ik al jaren! We moeten net zo ‘slim communiceren’ en met marketingtechnieken ‘die andere manier’ van leven verkopen als een weg naar geluk. Vandaar dat ik een marketingmens ben , die onder andere aan edutainment doet. Mainstreamen is veel belangrijker nu dan nog maar eens gaan preken voor eigen parochie, hoe goed ik me daarbij ook voel.
We moeten niet vertellen wat mensen moeten denken maar mensen inspireren door positieve en succesverhalen. Mensen niet aanvallen in hun zijn, maar ervan vertrekken (van hun beelden en hun handelen) en hun dan meenemen op een reis van verandering. Mensen die plots alles omgooien, houden dat niet vol en vaak is dat niet met intrensieke motiviatie. Rondom mij zijn er velen die kiezen om het anders te doen op een levensthema dat voor hen belangrijk is, terwijl ze niet meteen én de auto buiten gooien én geen vlees meer eten. Veranderen , dat moet je kunnen, daartoe moet je uitgerust zijn met een aantal vermogens. En het plebs verwijten dat het niet wil of kan veranderen is elitair. Daarom is milieu educatie op maat van kansarmen veel belangrijker dan de zoveelste versie van een groene elite het nog beter laten doen. Lang leve een nieuw populisme! Een groen populisme. Ik zou niets liever dan een vtm programma maken met ‘groene tips’ en alle marketing die daarbij hoort…
LikeLike
Dat heb je weer heel goed verwoord. Wat je daar zegt is inderdaad heel erg waar.
Maar een gedragsverandering is dan ook heel moeilijk. Ik leer onze kinderen dingen als: de kraan dichtdraaien bij het tanden poetsen, sorteren, overal licht uit, ….
Bij mezelf is het soms moeilijk. Wij hebben bv een eigen zaak. Voor die zaak heeft mijn man noodgedwongen een auto nodig. Dat is echt zo. Ik zou niet weten hoe hij anders zijn goederen moet vervoeren. Zelf heb ik ook een auto, maar wij hebben een groot gezin en een caravan. Op vakantie laat ik de auto volledig staan. Ik doe alles met de fiets en fietskar: ook de grote boodschappen. Het dorpje is 6 km fietsen. Niet ver neen, maar wel als je zwaar geladen bent en het slecht weer is. Maar ik wil dat doen. Moeilijker is heen en weer rijden naar ginder. Het is iets meer dan een uur rijden, maar ik heb altijd uiteraard al mijn kids mee én de bagage. Met het openbaar vervoer is dit niet te doen. Ik daag U uit om het te proberen.
sommige dingen lukken niet van de ene op de andere dag.
LikeLike