Voila, zonet de duizendste reactie gekregen op deze blog. En als ik al deze reacties bekijk kan ik toch enkel maar concluderen dat er heel wat mensen bezig zijn met het verkleinen van hun voetafdruk. Ik krijg allerlei suggesties, verhalen, aanvullingen en opmerkingen. Soms ook een kritische bedenking, en daar ben ik altijd blij mee, want daar kan ik uit leren. Dus door jullie reacties is deze blog alvast veel rijker geworden, bedankt daarvoor.
Af en toe wordt ik ook wel eens aangesproken op de trein, of in de bib en een heel enkele keer op straat. Meestal krijg ik goede reacties. (Wellicht ook omdat mensen die mijn project maar niks vinden liever uit mijn buurt blijven) Regelmatig hoor ik ook ongerustheid en onmacht. Zelfs al zijn er duizenden gezinnen die proberen Low Impact te leven, weegt dit wel op tegen de vervuiling en verspilling die ondertussen overal ter wereld verder gaat? Eerlijk gezegd twijfel ik ook wel eens. Hoe beter je geïnformeerd bent over wat er misloopt in de wereld, hoe lastiger. Hoeveel fijn stof verdragen onze longen? Hoeveel onrecht verdraagt de wereld, bijvoorbeeld nu weer in Gaza…
Tegelijk zie ik zoveel initiatieven van mensen en groepen die zich inzetten voor een meer duurzame en rechtvaardiger planeet. En voor mij voelt het in elk geval beter om bij die groep te horen dan aan de kant te staan mopperen. Om af te sluiten enkele wijze woorden van een groot man: “een klein aantal vastberaden mensen gedreven door een rotsvast geloof in eigen kunnen, kunnen de loop der geschiedenis wijzigen” (Gandhi) Daar wil je toch ook bij zijn?
Low Impact Man 
Over geluk gesproken…
Waarom kunnen mensen niet gelukkig zijn met het weinige (dat dan meestal nog heel veel is) dat ze hebben i.p.v. ongelukkig met wat ze niet hebben…?
Of nog zoiets.. Waarom is het tegenwoordig zeldzaam iemand te ontmoeten die gelukkig of blij kan zijn met niet-materiële zaken ?
Mooie foto trouwens!
Mieke
LikeLike
Uit onderzoek is gebleken dat bij een grote meerderheid van mensen de tevredenheid over hun welvaart niet enkel afhankelijk is van hun eigen welvaart maar minstens zo sterk afhankelijk van de welvaart van de mensen waar ze ‘met vergelijken’. De mensen waarmee vergeleken wordt zijn niet enkel rechtstreekse vrienden en kennissen maar zijn meer en meer ook de mensen die men ziet op televisie, waarover men leest in de krant, …
En hoewel de meeste mensen in onze maatschappij tot de wereldtop behoren wat materiële welvaart betreft worden wij relatief weinig geconfronteerd met mensen die het materieel veel slechter hebben en veel meer met de mensen die over nog veel meer beschikken. Bovendien is de mens ook geneigd om vooral oog te hebben voor wat ‘beter, groter, duurder, … ‘ is.
Een paar uren tv confronteren ons met tientallen (al dan niet fictieve) personen die ‘in de luxe baden’, op straat zien we vooral de dure wagens, we horen van onze collega’s wel welke dure reis ze weer hebben gemaakt (maar zien b.v. niet dat ze de huur van hun huis amper kunnen betalen en maar besparen op eten), we zien wel de gigantisch televisies in de winkels (maar beseffen niet dat ze vooral op afbetaling worden gekocht), … en ‘last but not least’ overal laat de reclame ons weten wat we zogezegd al weer missen in ons leven.
En de eigen rijkdom wordt (onbewust) vergelijken met de rijkdom die men om zich heen ziet, zonder dat men beseft hoe ‘nep’, uitzonderlijk, … die rijkdom wel niet is.
Het probleem valt dus wel deels op te lossen door mensen te leren gelukkig te zijn met wat men heeft maar omdat het door mij beschrevene een hardnekkig fenomeen is zal dat niet volstaan.
Zo zal men de inkomens echt gelijker moeten verdelen, niet enkel door de laagste inkomens te doen stijgen, maar ook door de hoogste inkomens af te toppen. (Hoe dat in realiteit aangepakt kan worden is natuurlijk een moeilijke discussie.)
Daarnaast zou men de hoeveelheid reclame waarmee ieder mens wordt geconfronteerd stevig moeten terugbrengen.
Ook zou de media zich de vraag moeten stellen of het wel zo wijs is om bepaalde programma’s uit te zenden of aan bepaalde fenomenen (zoals een miljonairsbeurs) aandacht te besteden. (Persoonlijk ben ik er van overtuigd dat de media een bijzonder grote rol speelt en dus ook heel grote verantwoordelijkheid draagt in het mentale welzijn van de bevolking, een verantwoordelijkheid die ze nauwelijks opnemen.)
En het zou ook goed zijn als kinderen (via ouders en school) leren om zeer kritisch te zijn t.o.v. alles wat men te zien krijgt in de omgeving en in de media en het bewustzijn te creëren dat het slechts zelden veel te maken heeft met de werkelijkheid.
LikeLike
Hoe meer je weet over de wereld, hoe zwaarder de last… Maar hoe ruimer de blik…
Overal om ons heen zien we het rotsvast geloof in de overconsumptiemaatschappij, redding is alleen mogelijk door nog meer te consumeren. De media verspreiden deze “heilige” boodschap maar al te graag.
Eventueel mogen we consumeren op een “groene” manier, maar we moeten blijven consumeren…
Gelukkig hebben sommigen hun ogen geopend en durven ze de wereld kritisch te bekijken en vragen te stellen bij de leefbaarheid van een aarde met een overconsumptiemaatschappij.
In zo’n dolgedraaide wereld gaan consuminderen lijkt dan enkel een druppel op een hete plaat. Ik stel het eerder voor als een druppel minder in het overvolle bad.
LikeLike
Zelf verkeer ik in de luxesituatie dat ik les mag geven in een school voor buitengewoon secundair onderwijs (type 1 = voor leerlingen met een licht mentale beperking; O.V. 3 = voorbereiding op een zelfstandig leven en een job in een normaal arbeidscircuit).
Ik word daar elke dag geconfronteerd met jongeren en hun ouders die het materieel véél slechter hebben dan ik. Het merendeel van onze leerlingen groeit op in een kansarm gezin, waar naast financiële problemen ook alcoholisme, huiselijk geweld, incest en vechtscheidingen welig tieren.
Dus ik voel mij heel rijk met mijn onderwijswedde, onze sociale (koop)woning en een redelijk rustig gezinsleven.
Nochtans… mijn schoonmoeder vindt het erg voor haar zoon dat hij het niet zover geschopt heeft als zijn zussen met hun kaderfunctie, hun mooie villa en hun blitse auto.
Dus Renaat, dit bevestigt de resultaten van het onderzoek waarnaar jij verwijst.
Verder ben ik het met je eens dat ouders en leerkrachten jongeren moeten leren kritisch om te gaan met de verlokkingen van media en reclame.
Ik probeer dat zelf op bescheiden schaal, door thuis veel te vertellen over de situatie van mijn leerlingen en op school veel te vertellen over onze levenwijze. Sommige leerlingen snappen bijvoorbeeld niet dat een “rijke” madam als ik in hun sociale woonwijk blijft wonen (en daar nog graag woont ook), met de fiets naar school komt en “maar” een kangootje heeft waarmee ze dan nog zo weinig mogelijk rijdt…
LikeLike
Dan kunnen we ook beter stoppen met geld in te zamelen voor Afrika… Dit wordt al gedaan vanaf mijn vader op de schoolbanken zat. 🙂 Niets doen is , nog erger , vind ik.
En als iedereen zijn steentje bijdraagt die hier iets gepost hebben, zijn we al met zijn 1000de aan een beter milieu aan het werken! ( Oke, ik ben misschien wat te optimistisch :-))
Eén voor allen, allen voor een groener milieu..
Groene Groetjes,
Evelien
LikeLike