Het is nu drie dagen geleden dat ongeveer 60 000 mensen in Brussel op straat kwamen om een doortastend klimaatbeleid te vragen. Sindsdien is er nog geen enkele reactie geweest van politici uit de meerderheidspartijen (als iemand ze wel heeft opgemerkt, laat het me weten). Ik heb ook de indruk dat journalisten die politici voor de microfoon krijgen daar geen enkele vraag over stellen.
Als een paar honderd boeren met tractoren naar Brussel komen struikelen de politici over elkaar om hun begrip uit te spreken en milieumaatregelen af te zwakken. De landbouwers komen op voor hun inkomen en belangen (en daar heb ik zeker begrip voor) en schuwen daarbij intimidatie en geweld niet (daar heb ik minder begrip voor). De 60 000 klimaatbetogers hebben geen persoonlijk belang bij hun eisen, ze komen op voor de planeet en de volgende generaties. Het is maar al te duidelijk dat dit niet is waar onze ministers wakker van liggen.
Toch is mijn conclusie niet negatief. Zelfs al is er geen merkbare reactie, zo’n manifestatie brengt dingen in beweging. Ik was onder de indruk van de vastberaden grote groep mensen die al samenkwamen in Gent-Dampoort. Heel veel ouders met kinderen, senioren en mensen van allerlei kleur en gezindheid. Mensen die het niet zo erg vonden 30 minuten te moeten wachten op een trein met vertraging. Die gepropt als sardienen in de trein elkaar vriendelijk de laatste plekjes afstonden.
In Gent-Sint Pieters was de toeloop nog veel groter. De NMBS had geen moeite gedaan extra treinen in te zetten, dus opnieuw was het proppen richting Brussel. We stonden met velen in de eerste klasse wagon, en kregen bemoedigde woorden van reizigers die het niet erg vonden dat hun vooruitzicht op een rustige stille rit was vervangen door een bonte groep mensen. Boterhammen werden gedeeld en Uno klonkt regelmatig tussen het gebabbel. Gejuich steeg op toen de treinbegeleider via de intercom ons allemaal veel succes wenste op de klimaatmars.
In Brussel-Noord was de eerste aanblik overweldigend. De vlaggen en slogans, de enorme diversiteit, de muziek, de slogans, de mensenzee. Het duurde anderhalf uur voor de laatste groep aan het Noord-station was vertrokken. Het is bij uitstek een moment waarop je voelt dat je niet alleen bent, waarop je weet dat er wel een breed draagvlak is. En al lijkt het voor de huidige politieke kaste onmogelijk een stevig klimaatbeleid te voeren, op een dag wordt het onvermijdelijk. Die dag komt dichterbij, mede door manifestaties als deze en vele dagelijkse acties van zoveel burgers en groepen.
Cynisme helpt niet, wel actie, organisatie, veerkracht en verbeelding. Samen op straat komen en je stem laten horen helpt. Net als de acties van de waaghalzen die dit soort boodschappen verspreiden. Net als de vele mensen die er niet bij konden zijn zondag maar op vele andere manieren een bijdrage leveren.
De onderhandelingen rond de begroting tonen aan dat het hele systeem in zijn voegen kraakt, het verhaaltje van oneindige groei op een eindige planeet heeft zijn beste tijd gehad. Wat het nieuwe verhaal zal worden weten we nog niet, maar daar kunnen we zelf ook een steentje toe bijdragen.
Dus tot slot nog even een verwijzing naar mijn nieuwe boek waarop ik heel wat positieve reacties krijg. De eerste boekvoorstellingen maken duidelijk dat veel mensen mee willen denken over nieuwe verhalen. De volgende boekvoorstellingen (vanavond in Merelbeke) kan je hier volgen. Het boek zelf kan je bestellen in elke boekhandel of via de uitgeverij (er is ook een E-book versie). En wie graag een gesigneerd exemplaar wenst kan vanaf vandaag hier terecht.
