heilzame druppels

Er zijn van die dagen waarop de scheefgetrokken verhoudingen in de wereld wel erg duidelijk worden. Vorige zaterdag bijvoorbeeld. Samen met 11 andere vrijwilligers van SOS Duinkerke ging ik mee de vluchtelingen ondersteunen in Duinkerke. De dagen voordien worden een heleboel overschotten bij bakkers, winkels en andere organisaties opgehaald en zaterdagochtend vertrekken we vanuit Deinze, Eeklo, Mechelen en Gent richting Duinkerke. Onderweg in de wagen was er meteen nieuws. Een aantal bootjes met vluchtelingen waren opgemerkt aan de Belgische kust. De gouverneur had eerder al gemeld dat dit echt niet kon, want stel u voor dat niksvermoedende surfers plots oog in oog zouden staan met haveloze vluchtelingen. De bootjes werden naar Frankrijk terug gedreven en zouden uiteindelijk toch in Engeland terecht komen.

De eerste stop is de Loods van Mobile Refugee Support, een NGO die al jarenlang acties onderneemt in de regio. Met een internationale groep vrijwilligers verzamelt MRS hulpgoederen en brengt die elke dag naar het kamp. Elke keer als ik er kom wordt ik overweldigd door de hoeveelheid spullen die daar alsmaar binnenkomen. Niet enkel tweedehandsspullen maar ook nieuw gerief. Overtollige tenten van een hip festival, dozen en dozen met nieuwe handschoenen die uit de mode zijn, t-shirts en schoenen, te veel geproduceerde verbanddoosjes van een Japans automerk, slaapzakken en hygiënische producten. Alles wat uit de riool van de overconsumtie stroomt (en wellicht maar een fractie).

Meestal helpen we dan een paar uur met spullen sorteren, tenten nakijken, of grote zakken rijst in kleine porties verdelen. Daarnaast maken we dan zelf onze voedselpakketten. Naast geschonken producten kopen we dankzij donaties vers fruit, eieren en wat vis in blik.

Eenmaal alles klaar is gemaakt en ingeladen eten we onze boterhammetjes op en vertrekken naar het kamp, ook wel ‘de Jungle’ genoemd. Het is altijd wat afwachten hoeveel vluchtelingen er zullen zijn. Hoeveel mensen konden een oversteek maken (dit kan je hier volgen), hoe is het weer, waren er politie-invallen of niet? Deze keer hebben we 250 pakketjes mee, afwachten of het voldoende is.

Het kamp is een open plek, zowat één kilometer van nog een symbool van de consumptiemaatschappij, een gigantische Auchan hypermarkt. Op het stoffige terrein staan tenten van hulporganisaties, een hele reeks toiletten, een vuilniscontainer en een waterkraan. Er is behoorlijk veel volk, en meteen na onze aankomst vormt zich een lange rij. Er zijn vandaag ook veel vrouwen en kinderen, voor wie we wat aparte spullen voorzien hebben. Tijdens het verdelen maak ik wat praatjes met mensen in de rij.

Veel mensen uit Somalië, Soedan, Eritrea, maar ook Afghanen, Turkmenen en Koerden. Met een jongeman uit Afghanistan spreek ik wat langer. Hij studeerde twee jaar rechten en twee jaar handelswetenschappen. In Afghanistan heerst een medogenloos Taliban regime en is er schrijnende armoede en werkeloosheid. Er is geen vrije meningsuiting, meisjes mogen niet naar de middelbare school. Hij is een 22 en hoort bij de generatie die nog geen dag vrede heeft gekend. Natuurlijk wil hij daar weg, en dan blijft UK de ultieme strohalm. Veel mensen danken ons voor het voedsel, terwijl ik mezelf constant afvraag of dit iets uitmaakt. Hun situatie blijft uitzichtloos. Al kan op zo’n moment wat vers fruit en een stuk chocolade wat troost bieden. Als we alles hebben uitgedeeld komen nog enkele mensen langs die we moeten ontgoochelen. Volgende keer beter.

Op het terrein zijn er nog andere organisaties actief, kappers, een medische post, warme maaltijden. Een kickertafel en een bal zorgen voor enig vertier. De bestelwagen van MRS brengt schoenen, slaapzakken en tenten voor degene die er nood aan hebben.

De mensen wonen in tenten en zelfgemaakte constructies in het struikgewas. Regelmatig komt de politie het kamp vernielen, en dan bouwen ze alles terug op. Een cyclus van vernietiging en veerkracht. Een ding is duidelijk, deze mensen vluchten niet voor hun plezier. Ze worden opgejaagd, uitgebuit, ze overleven in erbarmelijke omstandigheden, gewoon omdat ze geen andere keuze hebben.

Elke derde zaterdag van de maand organiseert SOS Duinkerke een bezoek. Je kan meer info vinden op deze Facebook pagina, of een mail sturen naar sosduinkerke@gmail.com. Wil je financieel bijdragen dan kan dit via BE79 8907 7452 2633. Misschien is het een druppel op een hete plaats, maar voor die mensen op dat moment toch een belangrijke druppel.

En het straffe is, het is in principe mogelijk om het hele migratie- en vluchtelingenverhaal op een fatsoenlijke manier op te lossen. Daarvoor verwijs ik naar het boek ‘De eeuw van de Nomade‘ van Gaia Vince. Of, voor wie nog even geduld wil hebben op mijn nieuwe boek dat na de zomer uitkomt…