Ik kon het niet laten om de eerste aflevering te bekijken van ‘Alles in orde‘, een format waarbij een gezin moet ontspullen. In de inleiding krijgen we te horen dat een gemiddeld gezin ongeveer 30 000 spullen heeft. Het gezin dat hier aan bod komt is wat dit betreft duidelijk bovengemiddeld. Vrouw, man en drie kinderen werden eerst aan de tand gevoeld over de reden waarom zoveel rommel in huis lag, en dan moesten ze alles inpakken. Alle spullen (niet de meubels) worden in dozen geladen en netjes uitgestald in een grote loods.
Bijna een hele kringwinkel dus: 416 verhuisdozen, goed voor onder meer 496 speelgoedauto’s, 393 knuffels, 175 verkleedoutfits en 117 gezelschapsspelletjes. Hoe komen ze daaraan? We horen dat Maarten (de papa) veel werkt, maar wel een aanwezige vader wil zijn en dus heel graag cadeautjes uitdeelt. Wat verderop leren we dat Merijn (die autisme heeft) als hij zich verdrietig voelt iets krijgt om hem te troosten. Dat die koopverslaving een boel geld zal kosten lijkt niet zo’n probleem. De man werkt in immobiliën en blijkbaar kopen ze veel speelgoed meteen in drievoud, zodat de kinderen er geen ruzie over maken.
Het zijn lieve mensen die erg veel geven om elkaar en de kinderen. Dat zij zich zelf geen vragen stellen bij de ecologische impact van die spullen is één ding, maar dat de immer sympathieke Danira Boukhriss Terkessidisof noch ‘de opruimcoach Nele’ daarover geen enkele opmerking maakt is toch vreemd. Al die spullen (heel veel plastic) hebben een enorme impact, grondstoffen, transport, uitstoot, werkomstandigheden van de arbeiders, verpakking, afval en vervuiling. Als die ouders zo bezorgd zijn om hun kinderen hoe kan het dat ze blind zijn voor de relatie tussen hun koopgedrag en achteruigang van de leefbaarheid van de Aarde? De toekomst van hun kinderen is totaal afhankelijk van de gezondheid van de planeet.
Op een bepaald moment vat Freia, de mama, het goed samen. ‘Soms krijgen we de opmerkingen dat onze kinderen verwend zijn. Dan antwoord ik altijd: ze zijn graag gezien.’ Het is inderdaad hoe we in onze samenleving denken. Graag zien druk je uit in spullen. Hoe meer hoe beter. Jammer dat de VRT daar niet even op ingaat in dit programma.
Ter info, de foto in de loods doet denken aan “Material World: A Global Family Portrait“ een project van de fotograaf Peter Menzel. Hij trok in 1994 de wereld rond om overal gezinnen samen met hun inboedel te fotograferen. De moeite om eens rond te kijken bij de verzameling foto’s.
Dit is bijvoorbeeld de foto van een gemiddeld gezin in Mongolië. Ik ga ervan uit dat die kinderen zich ook graag gezien voelen.
Low Impact Man 
Goh, ik zou dat niet wenselijk vinden. Die mensen stellen zich open en kwetsbaar op. Dat is al lastige genoeg. En de presentatoren mogen daar ook niet over oordelen. Je ziet echt dat ze op een slappe koord dansen hé
LikeLike
Net als jij Steven stelde ik me vragen bij het compensatiegedrag van de papa en het in drievoud aankopen van speelgoed om elke frustratie en afgunst tussen de kinderen voor te zijn. Dat de ouders daarbij geen oog hebben voor de milieulast en andere gevolgen van de productie, typeert vermoed ik veel mensen. Ze zijn zodanig gefocust op het bestieren van hun gezin én (drukke) werk, dat er geen energie en dus geen aandacht overblijft voor het nadenken over het grotere plaatje. De rush en drukte van het gezinsleven doet focussen op de korte termijn, niet de lange. En zolang het water ons in Vlaanderen nog niet aan de lippen staat…
Het is ook niet makkelijk om je voor elke aankoop de vraag te stellen: “Heb ik dit nodig?” i.p.v. “Wil ik dit graag?”. Achter die laatste vraag zit een behoefte. Achterhalen waar die behoefte vandaan komt vergt veel moeite (te veel voor de meesten van ons denk ik). Of je dergelijke behoefte ook kunt beantwoorden met minder milieu-impact vraagt om creativiteit. En zolang je er het geld voor hebt, is het daarom makkelijker om gewoon die aankoop te doen. Datzelfde mechanisme zie ik ook terug in het tv-programma “Geld gezocht”.
Ik sluit me verder aan bij Lucies uitspraak (zie vorige reactie) dat die mensen zich kwetsbaar opstellen door met hun hele hebben en houden op tv te komen waar kijkend Vlaanderen vervolgens lekker zijn mening over kan geven. Liever had ik een andere presentator/presentatrice het programma zien presenteren. Iemand die empathischer en met meer levenservaring omgaat met de betrokken gezinsleden. Iemand die misschien een laagje dieper durft te gaan en het gedrag van de gezinsleden in vraag durft te stellen. Een precair evenwicht natuurlijk want je wil in geen geval beoordelend overkomen. In het genoemde “Geld gezocht” vind ik dat Kristel en Kamal dat met meer invoeling aanpakken. Ze durven zich kritisch opstellen t.a.v. de betrokkenen zonder te oordelen.
Tot slot: wat mij helpt om mijn budget te beheren en mijn koopdrang enigszins te temperen is de Wakosta-app.
LikeLike
Zeker terechte opmerkingen Lucie en Frank, ik wil die mensen ook niet veroordelen, maar tonen hoe we het maatschappelijk zover hebben laten komen.. Nu is dit programma vooral toch entertainement (waarbij allicht veel mensen met veel verontwaardiging en oordeel kijken naar dit gezin), een link leggen tussen korte termijn gedrag en lange termijn gevolgen zou toch moeten kunnen.
LikeLike