Ik kon het niet laten om de eerste aflevering te bekijken van ‘Alles in orde‘, een format waarbij een gezin moet ontspullen. In de inleiding krijgen we te horen dat een gemiddeld gezin ongeveer 30 000 spullen heeft. Het gezin dat hier aan bod komt is wat dit betreft duidelijk bovengemiddeld. Vrouw, man en drie kinderen werden eerst aan de tand gevoeld over de reden waarom zoveel rommel in huis lag, en dan moesten ze alles inpakken. Alle spullen (niet de meubels) worden in dozen geladen en netjes uitgestald in een grote loods.
Bijna een hele kringwinkel dus: 416 verhuisdozen, goed voor onder meer 496 speelgoedauto’s, 393 knuffels, 175 verkleedoutfits en 117 gezelschapsspelletjes. Hoe komen ze daaraan? We horen dat Maarten (de papa) veel werkt, maar wel een aanwezige vader wil zijn en dus heel graag cadeautjes uitdeelt. Wat verderop leren we dat Merijn (die autisme heeft) als hij zich verdrietig voelt iets krijgt om hem te troosten. Dat die koopverslaving een boel geld zal kosten lijkt niet zo’n probleem. De man werkt in immobiliën en blijkbaar kopen ze veel speelgoed meteen in drievoud, zodat de kinderen er geen ruzie over maken.
Het zijn lieve mensen die erg veel geven om elkaar en de kinderen. Dat zij zich zelf geen vragen stellen bij de ecologische impact van die spullen is één ding, maar dat de immer sympathieke Danira Boukhriss Terkessidisof noch ‘de opruimcoach Nele’ daarover geen enkele opmerking maakt is toch vreemd. Al die spullen (heel veel plastic) hebben een enorme impact, grondstoffen, transport, uitstoot, werkomstandigheden van de arbeiders, verpakking, afval en vervuiling. Als die ouders zo bezorgd zijn om hun kinderen hoe kan het dat ze blind zijn voor de relatie tussen hun koopgedrag en achteruigang van de leefbaarheid van de Aarde? De toekomst van hun kinderen is totaal afhankelijk van de gezondheid van de planeet.
Op een bepaald moment vat Freia, de mama, het goed samen. ‘Soms krijgen we de opmerkingen dat onze kinderen verwend zijn. Dan antwoord ik altijd: ze zijn graag gezien.’ Het is inderdaad hoe we in onze samenleving denken. Graag zien druk je uit in spullen. Hoe meer hoe beter. Jammer dat de VRT daar niet even op ingaat in dit programma.
Ter info, de foto in de loods doet denken aan “Material World: A Global Family Portrait“ een project van de fotograaf Peter Menzel. Hij trok in 1994 de wereld rond om overal gezinnen samen met hun inboedel te fotograferen. De moeite om eens rond te kijken bij de verzameling foto’s.
Dit is bijvoorbeeld de foto van een gemiddeld gezin in Mongolië. Ik ga ervan uit dat die kinderen zich ook graag gezien voelen.
Low Impact Man 
Goh, ik zou dat niet wenselijk vinden. Die mensen stellen zich open en kwetsbaar op. Dat is al lastige genoeg. En de presentatoren mogen daar ook niet over oordelen. Je ziet echt dat ze op een slappe koord dansen hé
LikeLike