Gisteren is Plat Gantois afgesloten met een kleine proeverij voor de pers. In de Gentenaar en het Laatste Nieuws staat er wellicht meer te lezen. Ik geef toe dat ik erna toch een boterham met choco heb gegeten… maar het was een boeiende en leerzame onderneming, dat zeker.
Gisterenavond dan was ik uitgenodigd op een feestje dat wat voeding betreft wellicht de meest totale tegenstelling vormde met de voorbije week. Het productiehuis ‘de mensen’ hebben drie jaar geleden het ‘Low Impact Man’ programma gemaakt. In die periode heb ik kennis gemaakt met de mensen van de de mensen en er prettig mee samengewerkt. Nu bestaat het productiehuis 10 jaar en organiseerden ze een feestje waarvoor ik ook een uitnodiging kreeg.
Ik dus samen met de kinderen met de trein naar Brussel om in paleis 10 van de Expo even dag te zeggen. Dat het niet zomaar een feestje zou worden was al duidelijk toen we het gebouw naderden. Badend in groen licht, met grote schermen met daarop flarden programma’s, een zwarte loper met glinstertjes, stoere security mannen en een tiental deftig geklede en geschminkte poppemiekes voor het onthaal. Gelukkig zijn deze dames erin getraind steeds hun glimlacht te behouden, ook als ze drie mensen zien aankomen die er uit zien alsof ze even in het park gaan spelen terwijl ze aan de ingang van het meest exclusieve feestje van dit weekend staan.
Maar mijn naam stond op de gastenlijst dus mochten we probleemloos binnen. Het was meteen duidelijk dat ‘de mensen’ goed geboerd hebben de voorbije 10 jaar en zeker ook die indruk wilden wekken. De anders lege Expo hal was poepsjiek ingericht met zetels, bars, lichteffecten, en dat soort dingen. Ik denk dat ik er niet ver naast zit als ik zeg dat er een honderdtal glimlachende jongens en meisjes in kostuum rondliepen om iedereen op zijn wenken te kunnen bedienen. In eerste instantie hebben we wat van de hapjes gegeten (olijven, kaasjes, pesto, broodstokjes, zongedroogde tomaatjes) met een glas water. En rondgekeken. De kinderen waren van plan een geschikte vrouw voor mij te zoeken, waarbij een criterium was dat ze geen hoge hakken mocht dragen, waarmee zo goed als iedereen meteen was gediskwalificeerd.
Ik heb een paar babbeltjes gedaan en natuurlijk Raf, de sympathieke baas van de mensen gefeliciteerd. Gelukkig was ook de immer minzame Lieven Scheire aanwezig om samen wat diepzinnige gedachten te delen. Steeds meer celebrities kwamen de zaal binnen (aangezien in geen TV heb ken ik deze gezichten meestal niet). Toen werden een twintig tal torens met extra hapjes onthuld en gingen in 4 hoeken van de zaal buffetten open. Samen met de kinderen ging ik op zoek naar iets vegetarisch, en tot mijn stijgende verbazing bleek dit er niet te zijn. Elke kelner die ik aansprak zei dat hij/zij het eens ging vragen, in lichte paniek. Maar al snel was het duidelijk; er is niks vegetarisch voorzien. Of toch, bij de barbecue hoek vonden we wat aardappelsalade. Terwijl ik zeker ben dat er na dit feest gigantische hoeveelheden voedsel zijn weggegooid ben ik met een lichte honger vertrokken.
Op zo’n evenement krijg ik steeds gedachten over het Romeinse rijk. Dergelijke feestjes met allemaal mooi uitziende, goed gemutste succesvolle blanke mensen (behalve enkele zwarte kelners) lijken op de exuberante feestjes op het einde van het Romeinse rijk. Als je daar binnen bent is er is geen plaats voor miserie of tegenstellingen. Energieproblemen? Kijk eens hoeveel lichtjes wij kunnen doen branden. Tonijn die gaat uitsterven? Dat kan niet, zie maar eens hoeveel tonijn we hier kunnen aanbieden. Financiële crisis? Ga weg man, hier krijgt iedereen a volonté de duurste champagne. Problemen in de wereld? Daar zijn wij immuun voor.
Ik wil dergelijke feestjes niet bederven en blijf altijd beleefd. Al denk ik dat een productiehuis toch wel goed op de hoogte moet zijn van de trends in de samenleving. Als het over vegetarisme of duurzaamheid gaat zijn ze in elk geval niet mee. En het besef dat aan het feest van de verspilling ooit een einde komt is er nog niet doorgedrongen. In die zin hebben ze een zeer passende naam gekozen. Ocharme de mensen, ocharme de mensheid.
Low Impact Man 
Bij deze wil ik voor De Mensen een feestje neerzetten met evenveel grandeur en feestelijkheid maar met een fractie van de milieu en sociale kost/ impact. Steven, misschien suggeren als TV format. Eco-party aan huis te winnen, een nieuwe eco reality show 😉
LikeLike
Ik heb met verbazing je verslag gelezen. Hoe kan het zijn dat de inhoud van het zo succesvolle item ‘low imactman’ totaal naar de achterkant van het grijze cellenbrein van de mensen van het productie huis is verdwenen?
Alsof je een film maakt over watertekort in de sahel en dat viert aan de rand van een verwarmd zwembad…
Mooi beschreven ook die link naar het decadente Romeinse rijk in zijn laatste fase. Goed bedoeld en argeloos een grandioos feestje aanbieden…en dan voorbij gaan aan waar het allemaal mee begon.
Hoera nog voor de aardappelsalade en wat zal je broodje choco lekker hebben gesmaakt!
Vriendelijke groet
Frugal-levensstijl
LikeLike
Dit illustreert nogmaals hoe wij hier allemaal maar wat morrelen in de marge terwijl alle anderen zich van geen kwaad bewust zijn en gewoon verder doen.
Kortom, wij maken ons illusies …
Ik twijfel er niet aan dat ook in het Romeinse Rijk een aantal mensen zich realiseerden waarop het zou uitdraaien. Maar dat heeft uiteindelijk geen invloed gehad op het eindresultaat …
LikeLike
De laatste tijd raak ik meer en meer ontmoedigd door het exponentieel toenemend consumptiegedrag van de meerderheid in onze maatschappij! En ik kan maar niet begrijpen dat zoveel mensen hier ongevoelig blijven voor wat er -grotendeels door onze energieverslindende levenswijze- aan de andere kant van de wereld gebeurt. Ik hoef daarvoor zelfs geen hongerende kindjes op televisie (wij hebben er wel geen) te zien! Stilletjes aan word ik zelfs wat opstandig en zoek ik verwoed naar allerhande manieren om meer en meer mensen te overtuigen. Gisteren raadde mijn lieve man me aan om een verhelderende paper van MO* ivm piekolie te lezen. Wel, dit zou verplichte literatuur moeten worden voor iedereen!!! Ik ben ervan overtuigd dat het héél veel mensen toch aan het denken zal zetten en een groot deel hiervan zal motiveren om het beste van de toekomst proberen te maken! Alleen blijft de vraag hoe het grote publiek kan gemotiveerd worden om deze ongelooflijk goede, vlot leesbare en allesomvattende tekst door te nemen??? Ik ga het deze week alvast doorgeven aan mijn ouders als verplicht te lezen:-)
http://www.mo.be/papers/de-laatste-energiecrisis-betekent-piekolie-het-einde-van-de-homo-petroliensis
LikeLike
Ik ben het eens met Luk. De meeste mensen die hier een bezoekje brengen aan deze site zijn echt bezorgd om de toekomst. Maar ik het in het verleden al gezegd, we zijn slechts een zeer kleine minderheid. En mensen overtuigen om van al hun luxe af te stappen is onbegonnen werk. Ik tracht ze al zover te brengen dat ze de excessen eruit halen, maar ook dat is geen sinecure. Misschien moeten we inderdaad aanvaarden dat we op het begin van het einde zitten en ons eerder voorbereiden op onze eigen transitie om het te kunnen overleven. Leren om zelf aan water te geraken, leren om zelf voedsel te kweken, leren om zelf in je eigen energie te kunnen voorzien, leren om met minder mobiliteit nog alles te bereiken, …
Ik zie het eerder als een kogelvrije vest kopen voor het moment wanneer de oorlog los breekt en hopen dat we het dan zullen overleven…
LikeLike
Natuurlijk zullen mensen door informatie en argumentatie hun gedrag niet veranderen. Zo werkt dat niet bij mensen. Alsof wij constant rationele keuzes maken. Niet, dus!
Willen we verandering realiseren, dan zal dat minsten op drie niveau’s en vier manieren moeten gebeuren. De uitleg hierover vind je in terra reversa van Peter Tom Jones.
De community rond LIM is een voorhoede, dat is waar. Maar zonder voorhoede, geen eerste volgers, geen nieuwe trend, geen voldoende massa…
En daarom is ‘marketing van duurzame productie en consumptie’ een vak, net zoals de technologische ontwikkelingen binnen duurzaamheid, etc. De emotie, verontwaardiging of woede of nog iets anders, is een fanttasche bron van energie die ieder constructief kan inzetten. En zoals met alles is er altijd een structurele component maar ook een persoonlijke component in de verantwoordelijkheid…
LikeLike