Plat Gantois, dag zes: zoutmijnen in Gent ?

Vandaag zit ik al om 6 uur op de trein. Ik ga een dag vorming geven aan de arbeiders van Daikin in Oostende. In mijn maag een portie geitenyohurtdrank van Destelbergen. In mijn rugzak enkele appelen en peren uit Gentbrugge. De maaltijd in Oostende zal wel veggie zijn, maar wellicht niet lokaal…

Voor vandaag heb ik mijn koste al bij elkaar gescharreld. Gisterenavond ben ik nog even langs geweest bij Ingrid en Etienne die een voorbeeld zijn wat betreft zelfvoorziening in de stad. In hun niet bijzonder grote tuin in Gentbrugge hebben ze een variëteit van producten. Aangezien mijn voorraad al behoorlijk uitgebreid is heb ik me beperkt tot enkele lekkernijen. Zo heb ik een pakje diepgevroren prinsessenboontjes meegekregen en een zak diepgevroren vruchtenmengeling (aardbeien, rode bessen en frambozen). Allemaal lokaal geproduceerd. Wie nu oppert dat de diepvries ‘toch niet in Gent is gemaakt’, kan ik zeggen dat de stroom voor de diepvries komt van zonnepanelen in dezelfde tuin als het fruit.  Jaja, de zonnepanelen komen vast ook van verder, maar in Plat Gantois gaat het nu vooral even over het voedsel. Daarnaast heb ik wat appelen en peren meegenomen, enkele tomaten (coeur du Beuf ofzo iets) en een potje frambozenconfituur. Als extraatje krijg ik van Etienne het verhaal over het graan.

Ik kreeg namelijk via enkele kanalen nog mogelijke info door van molens net binnen of net buiten de perimeter. Toch blijft de vraag waarom er in Vlaanderen nauwelijks nog graan wordt gezaaid voor menselijke consumptie. Ziehier het antwoord. Afhankelijk van de klimaatzone heb je diverse soorten kwaliteit van graan. Het graan dat hier groeit is best bruikbaar, maar minder geschikt om het luchtige sponsachtige brood te maken wat tegenwoordig voor veel mensen de norm is. Dus komt heel van graan uit meer Zuidelijke regio’s. Mochten wij consumenten tevreden zijn met wat minder luchtig brood dan zou het graan van hier best te pruimen zijn, net zoals 1 of 2 generaties geleden het geval was. Of kort samengevat, hoe industrialisering van de voedselproductie samen met het stroomlijnen van de smaak zorgt dat we waardevol basisvoedsel niet meer zelf produceren.

Ik heb nog genoeg voorraad om te koken, toch is er een andere lastige kwestie. Het kruiden van het voedsel… want het lukte tot hiertoe om lekkere lokale maaltijden klaar te maken, ook voor de kinderen. Alleen grijpen ze toch regelmatig naar het kruidenzoutvat op tafel. Het lukt me wel om met basilicum, munt of salie de gerechten een beetje bij de kruiden, maar om er een meer pittige smaak aan toe te voegen zijn simpele zaken als peper en zout toch ook handig. Ik vermoed dat dit ook niet te vinden is op eigen bodem. Natuurlijk, als we ons specerijen uit het Oosten opnieuw gaan halen met een zeilschip (en deftig betalen voor wat we meenemen), dan lijkt me dit nog te verantwoorden.

Om af te ronden het menu van deze avond. Princesseboontjes (uit Gentbrugge) met gefruite uitjes (uit Lovendegem), aardappelpannenkoekjes met wortelen (Destelbergen), aardappelen (Lovendegem) en stukjes geitenkaas (Destelbergen), en gestoofde witte kool met tuinkruiden (allen uit Destelbergen). Met als superdessert een fruitsla van rode bessen, aardbeien en frambozen (alweer Gentbrugge).  Als ik de kaart bekijk dan merk ik dat sommige buurten nog weinig bijgedragen hebben,  Wondelgem, Ledeberg en Rabot: laat je niet kennen hé, nog 1 dag te gaan.

Vandaag was er een korte reportage over Plat Gantois te horen op Radio 2 en Radio 1. Beluisteren kan via deze link. Morgen wil ik nog een belangrijke kwestie ophelderen… is er ook drinkbaar water in Gent.