zuchten in Zeeland

Ik ben ondertussen terug van een blitz bezoekje aan Zeeland. Meer bepaald aan het eiland Schouwen-Duiveland. Daar hebben ze namelijk een heuse milieuweek en daarvoor hebben ze mij uitgenodigd voor 2 lezingen.

Na een vlotte heenreis van ongeveer 3 uur kwam ik netjes op tijd aan bij de school met de naam ‘Pontes Pieter Zeeman’, de enige middelbare school op dit eiland met 34 000 inwoners. In de recreatiezaal zaten zo’n 140 enthousiaste leerlingen van omstreeks 14 jaar. Ondanks het testen vooraf bleek er technisch een en ander mis te lopen. De DVD deed het niet, de klank viel uit en internet was veel te traag, niet de best mogelijke condities natuurlijk. Tegelijk bleken de jongeren ook bijzonder actief en mondig te zijn (om het eufemistisch uit te drukken), waardoor leerkrachten een paar keer moesten ingrijpen om de stilte te bewaren. Ik was blij dat ik (en mijn stem) het overleefd heb, en kreeg als dank een bosje rozen (wellicht uit Kenya…).

De avondsessie zou anders zijn. Deze ging door in Ecoscoop, het natuur en milieucentrum in Renesse. Een mooi plaatsje en ik had voldoende tijd voor een wandelingetje naar het strand over de dijken die het in 1953 begeven hebben.

Maar de inwoners van Renesse hadden gisterenavond blijkbaar andere dingen aan hun hoofd. Dus kende ik alle aanwezigen op de show al snel bij naam. Ada,  Jos en Jacques (die alledrie bij Ecoscoop werken) waren er én Karel. De enige echte toeschouwer zou je kunnen zeggen. (het was deze keer een heuse one-man-show)  Technisch werkte alles perfect, het kwismoment moest ik wat aanpassen wegens te weinig kandidaten maar het werd een erg gezellige avond. In zo’n geval moet ik altijd terug denken aan een uitspraak van iemand uit ‘Meat the Truth’. Daar vragen ze aan een kerel die de boer opgaat om vleesvermindering te promoten of het soms niet lastig is voor kleine groepen te gaan spreken. Zijn antwoord is daarop: ‘don’t count the numbers’, wat ik in dergelijk gevallen ook doe.

Straks in Brugge beter!