twee jaar later (vervolg)

De cijfertjes van het verbruik krijgen wel veel aandacht, maar misschien zijn de andere veranderingen wel belangrijker. Want door te kiezen voor het LIM project heb ik een persoonlijke verandering in gang gezet die nog steeds blijft uitdeinen. Zonder precies te weten waar ik zou uitkomen en op basis van een buikgevoel heb ik gekozen om een tijdje niet te werken en te gaan leven met een zo klein mogelijke voetafdruk. Er was geen plan om dit te laten uitgroeien tot een mediaproject,  geen plan om er ooit een job van te maken, geen plan dat dit politieke gevolgen zou hebben a la Siegfried Bracke.

En dat is al een eerste les. Volgen wat je buik (of hart) zegt en daarbij een stap zetten in het onbekende loopt goed af. Het vraagt een dosis loslaten van zekerheden en toelaten van vertrouwen. Het is trouwens opvallend dat sinds ik zelfstandige ben de opdrachten en vragen vaak binnenkomen als ik me afvraag of ik de volgende maanden nog wel genoeg te doen zal hebben. Ik weet inderdaad niet of ik in september ‘werk’ zal hebben, maar ik ben nu bezig met de dingen die ik wil doen. En deze dingen leveren me ook genoeg om te voorzien in wat ik nodig heb. September is nog ver weg. Het gaat vooral over hier en nu.

Daarnaast heb ik de voorbije twee jaar een heleboel mensen leren kennen. Tientallen gewone ‘onbekende’ mensen die vaak op indrukwekkende manier op hun eigen Low Impact leven leiden.  Op deze blog lees ik regelmatig boeiende analyses en nieuwe tips. We zullen de situatie waar we nu voor staan enkel kunnen opvangen als we samen leren omgaan met de veranderingen die op ons afkomen. We moeten heel ons model herdenken en er zal geen oplossing komen van een studiebureau of politieke denktank. De oplossing zullen we samen moeten uitwerken, met vallen en opstaan, experimenteren en uitzoeken. Maar vooral samen. En soms heb ik indruk dat dit ook op deze blog gebeurt.

Ik ben ook dankbaar voor de vele kansen die in de voorbije twee jaar heb gekregen. Een unieke ervaring in de theaterwereld, kennismaken met de leuke en minder leuke kanten van de televisiewereld. Iemand vraagt me om samen een kinderboek te maken, iemand anders wil een festival of een tijdschrift vergroenen, er is de samenwerking met de Transitiemensen… Allemaal kansen die het gevolg zijn van een simpele beslissing in april 2008. Via vele workshops en lezingen krijg ik alle hoeken van Vlaanderen (en steeds meer van Nederland) te zien, en tussendoor ontmoet ik bijzonder boeiende mensen. Van Bernard Lietaer tot  tante Kaat. (die zet ik er even bij omdat ik daar dan een fotootje kan bijzetten…)

Of de wereld er al beter is van geworden durf ik niet zeggen (al krijg ik regelmatig reacties van mensen die allerhande LIM acties ondernemen).  Het gevoel hebben dat je een deel bent van de oplossing is al heel wat waard. En zelf denk ik dat er me beter door voel en dat dit weer mijn relaties met de mensen rond mij verbeterd. Dus is de wereld er toch een beetje beter van geworden…

Ps: als alles goed gaat, morgenavond in Man bijt hond mag ik uitleggen wat de gevolgen zouden zijn van een leven zonder olie. Benieuwd wat ze ervan gemaakt hebben…