tussenstand…

(eerst even vorig berichtje lezen mocht je dit nog niet gedaan hebben)

Het is woensdag, ongeveer 14 uur, ik heb nog niet beslist. Ik was deze morgen opgestaan met het idee van neen te zeggen. Vooral na het aandachtig overwegen van pro’s en contra’s en ook wel op basis van de onderliggende verlangens en emoties. Lees hierna de samenvatting van mijn innerlijke overwegingen. Ik gebruik even de terminologie van de transactionele analyse – een manier om te kijken naar de delen die we in onszelf hebben; het kind, de ouder en de volwassene.

Als ik kijk waarom ik dit wel zou doen dan zou ik daarmee vooral mijn kind plezier doen. Stel je voor, naar het Amazonewoud gaan, daar een week lang boeiende dingen ervaren en zien. Toffe mensen ontmoeten, nieuwe gerechten proeven, op zoek gaan naar illegale boskappers; spanning en avontuur om duimen en vingers af te likken. Zo een TV programma levert ook aandacht op, ook iets waar een kind nooit genoeg van kan krijgen. Trouwens als ik zie dat zowel Nic Balthazar, Lieven Scheire als Serge Degheldere hebben meegedaan aan de reeks rond India, dan zegt mijn kind: “als zij mogen, ik dan ook”. Typisch voor kinderen natuurlijk.

De ouder in mij reageert anders. Hola, daar gaat je reputatie als Low Impact man zodra je in dat vliegtuig stapt. En dan moet je je agenda herschikken en de kinderen iets langer niet zien. Je zal ook een aantal mensen ontgoochelen omdat je lezingen moet afzeggen. Trouwens het zal ook hard werken zijn, en wie weet loop je zelf risico’s met die boskappers,  je kan er zelfs door een slang gebeten worden. De grootste schrik bij mijn ouder is wel; wat zullen andere  mensen daarvan zeggen…

Zoals al duidelijk is, het is goed om naar je ouder en kind te luisteren, maar uiteindelijk neem je dat soort beslissingen best als volwassene. En ik begrijp de goesting van mijn kind en de terughoudendheid van mijn ouder. Wat ik nu ook al weet, is dat de vraag alleen al me heel wat heeft opgeleverd. Een heleboel reacties op deze blog, waarvoor ik echt dankbaar ben. Goede argumenten in beide richtingen. Tevens weet ik nu al dat ik beide beslissingen kan nemen. Ik zou kunnen gaan zonder dat ik me echt schuldig voel en me teveel zorgen maak over wat andere mensen denken. Maar ik zou ook kunnen thuisblijven zonder dat mijn kind in opstand komt of ik zonder ik daar eeuwig spijt van zal hebben.  Dus ik heb nu al het gevoel dat beide beslissingen goed zijn. 😉

Waarom ik toch nog wat twijfel in tegenstelling tot deze morgen? Redelijk wat mensen die me aanmoedigen om het te doen, en zo toch mijn verhaal aan een groter publiek te brengen. Ik wil nog twee dingen checken: even met mijn echte kinderen overleggen wat zij ervan denken, en dan nog eens bellen met de programmamakers. Als ze garanties geven dat alle uitstoot van de hele reis wordt gecompenseerd op een goede manier én ik mag bij de opnames mijn eigen mening zeggen (dus niet perse wat in hun script staat) dan wordt de kans dat ik ga groter.

Maar er kan nog veel gebeuren in een mensenhoofd in enkele uren… Ik hou jullie op de hoogte!