100 kilometer tot een goed einde gebracht…

Zo, terug thuis na een spannend avontuur in Eupen. Ten eerste ben ik heel blij dat er in Oostende ruim 10 000 mensen zijn opgedaagd voor de Big Ask Again. En ten tweede ben ik ook wel erg tevreden over onze 100 kilometer voor Oxfam Solidariteit. Voor de sportliefhebbers onder jullie: het verslag.

We zijn met ons ploegje en de supporters op vrijdagavond in het park van Eupen beland om ons tentjes op te slaan en de laatste strategische besprekingen te voeren. We hadden opgevangen dat er 3 loopteams zouden zijn (op een totaal van 175 deelnemende teams). In onze stoutste dromen hoopten we dus op de derde plaats, want als lopers zouden we toch voor alle wandelaars moeten kunnen blijven. De feestelijke barbeque voor alle deelenmers hebben we aan ons laten voorbijgaan en na een flinke portie pasta zijn we op tijd in de slaapzak ingedoken.

Iets voor zeven uur mochten we dan plaatsnemen voor de start. We zagen meteen dat het ‘blauwe team’, de winnaars van vorig jaar voor ons ongenaakbaar zouden zijn. Er was ook een ‘rood team’ allemaal in dezelfde mooie pakjes en zelfs met dezelfde sokken. Die zagen er  bijzonder professioneel uit. Maar er was nog een derde loopteam, in het oranje dan nog. Deze ploegen stonden te dringen om een snelle start te nemen, dus lieten we onze illusie van de derde plaats maar varen. Wij hadden tenslotte alle vier een andere kleur van T-shirt aan.

De eerste tientallen kilometers gingen vlotjes, de drie andere loopteams waren uit het zicht verdwenen, en na ons waren er geen stappers meer te zien. De 100 kilometer is opgedeeld in een dertiental  kortere stukken met tussendoor checkpoints en waterpunten, waar ook de supporters klaar stonden met drank en eten (waaronder 80 bananen!). Zo rond het tweede checkpoint werden we door onze supporters wat opgejut, want de oranje ploeg was volgens hen net vertrokken. Dus hielden we de pauze kort en vatten de volgende etappe aan. Maar wie zagen we om de hoek:  onze oranje vrienden die rustig hun boterhammen aan het verorberen waren. Gevolg, vanaf dan liepen we toch op de derde plaats, in de overtuiging dat het niet lang zou duren.

Aan kilometer 43 (na een eerste marathon) was er een massagepost. Dit buitenkansje konden we niet laten liggen. Toen we ons gingen aanmelden in de massagetent zagen we onze rode vrienden op de tafels liggen. Na hun massagebeurt bleven ze nog een tijdje rondhangen zodat we bijna gelijktijdig terug de baan opgingen. Voor de correctheid van het verslag, toen de rode lopers hun vestje uittrokken hadden ze daarronder een zwart truitje, maar voor het gemak blijf ik ze de rode noemen.

De volgende 20 kilometer hebben we dan haasje over gespeeld. Regelmatig namen we een stretch-pauze en dan liepen de rode jongens ons voorbij. Maar tijdens de berg-opjes kozen de rode ervoor om te stappen en konden wij ze weer voorbijtuffen. Dit alles in een bijzonder hartelijke sfeer waarbij de voorbijgestoken ploeg steeds een applausje gaf aan de voorbijstekende ploeg.

Ondertussen hadden we ongeveer 60 kilometer achter de rug. Stukken op asfalt, in de venen (waar ik ook eens plat op de buik gegaan ben), langs riviertjes tussen stenen en boomwortels, op grintwegen en grasvelden. Steeds al lopend,  behalve een paar stukken waar het technisch gewoon niet mogelijk was.  Heel mooi allemaal, en tot mijn verbazing konden we er ook nog van genieten. Tijdens een flinke beklimming hadden we blijkbaar de roden helemaal afgeschud en liepen we verdorie op de tweede plaats. Voor lezers die nu te enthousiast worden, de eerste ploeg had dan al een voorsprong van ongeveer twee uur.

Na 84 kilometer (twee marathons) was er opnieuw een massage, en die was bijzonder welkom, onder andere omdat ik me in de voorafgaande kilometers wat had geforceerd. Kilometer 75 was een moeilijk moment, waarbij het moreel van de ploeg onderuit ging. Vooral toen we berichten te horen kregen dat de oranje ploeg de rode had voorbijgesneld en nu aan het oprukken was.

Vanaf kilometer negentig (het is dan ongeveer negen uur s’ avonds, we zijn 14 uur aan het lopen) begint het te schemeren en volgen nog enkele lastige stukken in het bos. Gelukkig werden we sinds kilometer vijftig voorafgegaan door twee mountainbikers met fluo-jasjes én twee supporters op de fiets met water en voeding. Eenmaal we aan die laatste tien kilometer bezig waren werd het fysiek wel erg lastig. De stramme spieren  en pijnlijke knieën willen gewoon één ding: stoppen. Op zo’n moment is de mentale kracht essentieel. Elke stap is opnieuw eentje dichter bij het doel.

Op 500 meter van de eindstreep liep het nog bijna mis. We kwamen op een weide terecht en moesten een hekje vinden. Maar noch onze begeleiders noch wijzelf konden iets onderscheiden in het donker. Dus hebben toch ruim 5 minuten ter plekke staan trappelen tot onze begeleiders via de GSM toch de uitgang van de weide konden vinden.  Op dat moment ontstond er zelfs enige ongerustheid dat we op de valreep nog door de oranje ploeg zouden worden gepakt.

Maar uiteindelijk kwam de verlossing. Na 15 uur en 22 minuten liepen we de eindstreep voorbij met een kleine versnelling. Tot onze verbazing als tweede ploeg, en al lopend. (de oranje ploeg kwam uiteindelijk 1u10 minuten later binnen) We werden warm onthaald door een kleine schare supporters en organisatoren. En dan ging bij mij toch ongeveer het licht uit. Ik kon geen pap meer zeggen, geen stap meer zetten. Zelfs een stuk chocolade eten was te vermoeiend. Gelukkig waren er enkele vrouwelijke supporters die me mee naar de douche sleurden om me te laten bijkomen, ik kon mijn eigen kousen niet meer uitdoen.

Nu zijn we alweer een halve dag verder, en behalve wat last van de knieën en vermoeide spieren ben ik weer helemaal in orde. Het was een bijzondere ervaring, met een dikke pluim voor de vele vrijwilligers van Oxfam die instonden voor signalisatie, catering, opvang én massage.  En ook bedankt aan de supporters die van dichtbij of veraf aan mij gedacht hebben. Pap zeggen na de aankomst ging niet, maar wat ik wel nog kon stamelen: “dit doe ik nooit meer”.  Maar een of andere wijze mens heeft ooit gezegd: ‘zeg nooit nooit’.

Nu deze ervaring achter de rug is kan ik me weer concentreren op meer Limmige dingen, zoals nog enkele weken werken voor Ecolife en op tournee gaan met Tegen de Lamp. Je hoort er nog van.

De volgende dagen komen hier nog wat foto’s van de 100 kilometer. Uitslagen in detail zijn hier te vinden. Ons team heeft nummer 130.