de man met de brommer

Deze morgen loop ik mijn tien kilometer langs de Schelde, met in mijn oren een bijzonder interessante podcast over Eckhart Tolle. Na afloop stap ik nog even de Carrefour aan de Dampoort binnen voor wat brood en groenten. Aan de kassa vraag ik of ik kan betalen met Payconiq, want ik heb maar 10 euro cash bij. Het meisje aan de kassa zucht. Ik had al door dat ze er niet veel zin in heeft. Het lijkt erop dat ze hoofdpijn heeft. Een collega brengt haar een flesje water en heeft haar wat wisselgeld. Ik denk bij mezelf, hoe kan dit nu, moet zij betalen voor een beetje water op haar werk?

“Dat gaat enkel met Apple-pay” zucht het meisje. Blijkbaar is een Fairphone met een Android besturingssysteem niet gewenst hier. “Ok” zeg ik, “ik heb tien euro, dus ik zal dan een paar zaken terugleggen.” Ze begint mijn spullen in te scannen. Aan 9,8 euro zeg ik stop, want ik heb niet genoeg cash. En dan komt de man na mij tussen. Een dertiger schat ik. Niet van hier aan zijn looks en taal te zien en te horen. Ik denk Pakistaans, en dat zegt meer over mijn cliché beelden over mensen dan over hem. Hij draagt slippers, een korte broek, een gestreept hemdje en een helm in zijn hand. “Geen probleem, ik betaal, dan transfer”. Het meisje scant zijn en mijn spullen samen terwijl ik de man bedank. Hij betaalt met zijn kaart, ik sta klaar om met Payconiq mijn rekening te betalen. Hij neemt zijn gerief, tikt me tegen de schouder en zegt “Geen probleem man, geen probleem.” Hij snelt naar buiten. Ik sta een paar seconden verbouwereerd te kijken. Ik zie ook het kassameisje en enkele klanten grote ogen trekken. Deze man heeft hier gewoon mijn boodschappen van 18 euro betaald. Ik ga hem achterna, zodat ik tenminste die 10 euro kan geven. Maar hij stapt op zijn brommer en rijdt weg.

Terwijl ik naar huis wandel overdenk ik het gebeuren, het briefje van tien nog in mijn hand. En ik zal eerlijk zijn, het is zo’n type man waarvan ik soms denk, moet dat nu met de vervuilende en lawaaierige brommer. Net die man helpt me uit deze situatie.

Ik besluit een ommetje te maken langs Dampoort station. Daar zijn regelmatig dakloze mensen te vinden. En inderdaad, in de gang zie ik hem. Het oude mannetje met grijze baard, te grote jas en te warme muts. Hij zit regelmatig aan de ingang van het perron met een koffiebekertje voor hem. Ik stap naar hem toe en stop het briefje in zijn hand. Hij reageert blij, bedankt me. Maar ik bedank hem en de man met de brommer. Die heeft vandaag alvast twee mensen blij gemaakt.